Ek is Karen Rafferty, ’n trotse enkelma van drie volwasse kinders. Hulle is my trots, my stilte en my moed—die drie mense wat my daagliks herinner waarom ek aanhou voortgaan, al voel die lewe soms oorweldigend.

Ek werk as ’n aanlyn Engelse onderwyseres, iets wat ek liefgekry het omdat ek op my eie manier bydra tot ander mense se groei. Dit laat my voel dat ek steeds waarde toevoeg, selfs op dae wanneer ek self soek na vastrapplek.

Verlede jaar het my lewe in ’n oogwink verander. Ek het alles verloor—my besigheid, my sekuriteit, my toekomsplanne. En toe, net toe ek dink ek het die diepste dal reeds bereik, het ek ’n beroerte gehad. Dit het my gebreek op maniere waarvoor ek nie woorde gehad het nie. Ek moes letterlik én innerlik weer leer opstaan.

Maar toe het skryf my gevind… sag en stil, soos ’n hand wat jou liggies terugroep na asem. Aanvanklik het ek net geskryf om te oorleef, maar stadigaan het die woorde my weer na myself teruggelei. Skryf het vir my ’n stem geword waar ek gedink het ek het myne verloor. Elke bladsy het genesing gebring; elke sin was ’n klein bietjie lig.

Vandag leef ek met ’n verwagting in my hart. Ek weet God is nog lank nie klaar met my lewensverhaal nie. Ek stap hierdie pad met oop hande en ’n stille sekerheid dat Hy die volgende bladsy reeds voorberei. En ek glo vas: selfs uit die diepste donker kan Hy iets buitengewoon mooi laat groei.