Die Winterlaken

Die winterlaken hoort nie meer op die bed
Somer is hier en die waaier waai sy warmste asems uit
Maar tog troos die laken
Dit is ‘n bekende sagte gevoel, asof dit hoort
Maar dit pas nie

Die stilte skree
En in die giggel van die nag
Hoor sy ‘n snik
Vermakerig en wreed skyn die maan deur die venster, asof dit haar pyn ken

Sy wil wegraak
maar is dit regtig wat sy begeer,
Of wil sy net weet wie sal haar mis
Wie sal haar soek
In die lang somernagte met die winterslaken
Soek ek na jou

CM