My ma se lag is die sonsopkoms wat die donkerte In my verdryf. Haar gebede dra my soos ’n suigeling aan haar lyf, haar trane reinig my, haar liedere genees my verwonde gees. Wanneer sy eendag Oud en afgeleef verhuis, Sal sy met blydskap Op my koms daar wag. © Wilhelmina Potgieter  

Vang die oomblik vas … Hoe weet ek dan Of dit die oomblik was Dis verby, dis gedaan Vang die oomblik vas … Laat dit jou nie ontwyk Dis rondom jou, kyk Daar waar dit altyd was Vang die oomblik vas … wat geld nie kan koop oral waar ons loop loop ons in die […]