Die dekseltjie lig stadig, tergend en wys skelmpies, asemrowend, die tintelende geheimenis van waar die fynste engel-feëtjie skuil as sy weg van die wêreld is. Die plaatjies begin een-een pluk aan tandjies van die orreltjie en saam met die wyer oop neem Für Elise soos ‘n klokkie, kristalklank,...

Dans asof niemand sien nie? Dit maak snedig geen snars se skedelbeen saak nie. Of ek leef, of sweef, of plat op my ruggraat rus, uitgewerwel skeef in rigor mortis en uit wans – dit maak nul verskil nie, raak nie ‘n siel nie, traak jou niks. So, in triplikaat en dubbel ontken kan...