pendorings het my pal deurpriem op die werf waar ek gespeel het want selfs eenkantkinders klouter sonder sorg oor ongesiende lanse tot een sagte vlees vind; diep en sekuur soos ʼn rapier met ʼn afbreekpunt wat pynlik woedend uitsweer terwyl jy teer leer trap en agterdogtig kyk na...

die vergete reste van stof en gas wat geduldig deur die tydloosheid dryf baar kolkend ʼn nuutskepping uit wat was: ʼn ster en proto-planetêre skyf waar rotse tot stand kom en bots en smelt weerloos teenoor die gewelf se geweld op die skepping se slagveld...

ongesiens tuimel die slagoffer af teen die afgrond agter die kas miskien een hop of twee dan kom hy tot rus in ʼn hoekie onbevlek deur lig maar begrawe onder sedimente sluimerende stof hier, in die domein van spinnekop en mier, by donshasies en vermisde hoofpynpille langs...

o, die gruwels, die afgryse en wroeging wat opskiet uit die ryk leem van ʼn enkel ikoon op ʼn selfoonskerm die sirkel, diagonal geskrap basuin woordloos uit dat alles, alles hier eindig: geen wordle, om aan my woordeskat te werk gholf-speletjies wat koördinasie opskerp of die hoëvlak-analitiese denke om...

ʼn hoëveld-donderstorm wat skielik elektries losbars en stroompies deur mekaar laat vleg pas moeilik in ʼn kersfees-geskenkboks