ʼn vuilsilwer strandbal huiwer oor die horison aan die bopunt van porterfieldstraat skynbaar skeenhoogte, slaggereed om teen die steilte af te bons tot konsternasie van swenkende voertuie en verontwaardigde vakansiegangers maar vir nou hang die strandbal onmoontlik stil in gestolde tyd miskien pronkend vir insta-waardige foto’s miskien peinsend oor hoe Kepler en Newton die oomblik […]

pendorings het my pal deurpriem op die werf waar ek gespeel het want selfs eenkantkinders klouter sonder sorg oor ongesiende lanse tot een sagte vlees vind; diep en sekuur soos ʼn rapier met ʼn afbreekpunt wat pynlik woedend uitsweer terwyl jy teer leer trap en agterdogtig kyk na onder dekades later kyk ek steeds soms […]

die vergete reste van stof en gas wat geduldig deur die tydloosheid dryf baar kolkend ʼn nuutskepping uit wat was: ʼn ster en proto-planetêre skyf waar rotse tot stand kom en bots en smelt weerloos teenoor die gewelf se geweld op die skepping se slagveld staan een bol triomfantlik in voetvastheid en vog gereed om […]

ongesiens tuimel die slagoffer af teen die afgrond agter die kas miskien een hop of twee dan kom hy tot rus in ʼn hoekie onbevlek deur lig maar begrawe onder sedimente sluimerende stof hier, in die domein van spinnekop en mier, by donshasies en vermisde hoofpynpille langs die lus van die ou laaikabel styf teen […]

o, die gruwels, die afgryse en wroeging wat opskiet uit die ryk leem van ʼn enkel ikoon op ʼn selfoonskerm die sirkel, diagonal geskrap basuin woordloos uit dat alles, alles hier eindig: geen wordle, om aan my woordeskat te werk gholf-speletjies wat koördinasie opskerp of die hoëvlak-analitiese denke om tetris-blokkies reg te draai nie die […]

ʼn hoëveld-donderstorm wat skielik elektries losbars en stroompies deur mekaar laat vleg pas moeilik in ʼn kersfees-geskenkboks

blinkers, feeliggies en geskenke omring ʼn plastiek boom vir kersfees in die plek van vrolikheid sien ek net al die nuut-vermiste name

ʼn getoiingde kabel tot breekpunt gespan tussen hemelhoë torings hul spitse verlore in die mis en ek, lompaard, skuifel daaroor onvas en onseker altyd een struikel weg van die dieptes daaronder ek weet jy voel dit ook vrolik, skaars veertig het sy afgetuimel weens ʼn bloedklont deur die hart en hy, met ʼn voorbode in […]

vir ʼn duif dra die dood nie ʼn ritselende mantel en bedruipte sens om siele mee te maai nie ʼn gesig van vlamme deurklief ʼn nimbuskroon terwyl grafswart lanse uit gesperde kloue kaats want die noodlot slaan toe vanuit die klare hemel op wydgespande vleuels waarvan die spitse sagkens fluister © Cobus Kruger, 2024

soms droom ek in monochroom van uitgebleikte vlaktes bloeiselontbrekend en vlinderverlaat wintergrou en naak ʼn eensame voëlverskrikker, sy gehawende jas deursteek met halmpies strooi, bespied die leegheid belangstellingloos en staan skut teen absente voëls. in kort grepe gesels hy met enkele gerwe gedroog en geboë in die wind in die droom word hy omring deur […]