Stille Herskikking

Stille Herskikking

Agter die deur wat effens skeef hang, leef daar meer as net klere. Dis ’n plek waar tyd vou en herinneringe soos stof op skouers lê, onsigbaar totdat jy dit raakvee. Ek staan vir ’n oomblik stil voor ek oopmaak, asof die hout self iets van my verwag: eerlikheid, miskien. Of moed.

Wanneer die deur uiteindelik kraak, kom die reuk van ou dae my tegemoet. Nie muf nie, net oud en bekendheid. Soos ’n winterjas wat al te veel koue oorleef het, of ’n hemp wat eens op ’n warm dag gedra is toe die wêreld ligter gevoel het. Ek gly my hand oor die rye hangers. Sommige is leeg, soos beloftes wat nie gehou is nie. Ander dra nog die gewig van wie ek was.

Daar is die jas wat ek gedra het toe ek geglo het alles gaan uitwerk. Die nate is nog heel, maar iets daarin voel los. Ek onthou hoe ek daarin gestaan het, regop, seker van my plek. Nou lyk dit vreemd aan my, amper soos iemand anders s’n. Ek haal dit af en hou dit voor my. Vir ’n oomblik oorweeg ek om dit terug te hang, net nog ’n rukkie. Maar die seisoen het verander en ek ook.

Langsaan hang ’n hemp, sag gewas deur tyd. Dis een wat ek gedra het toe dinge eenvoudiger was, toe lag makliker gekom het en stilte nie swaar gevoel het nie. Ek druk dit teen my bors. Party dinge wil mens nie los nie, al pas dit nie meer nie. Hierdie een bly.

Op die rak lê daar ’n hoop gevoude stukke, sommige netjies, ander haastig weggebêre. Ek begin deur hulle werk. Met elke item wat ek oopvou, ontvou iets in my. ’n Teleurstelling hier. ’n Oomblik van trots daar. ’n Fout wat ek lankal moes erken het. Dis vreemd hoe mens dinge bêre sonder om regtig daarna te kyk. Hoe jy dit net inskuif, die deur toemaak en hoop dit verdwyn.

Maar niks verdwyn nie. Dit wag net, tot ‘n volgende keer.

Ek sit ’n stapel eenkant, stukke wat ek nie meer nodig het nie. Nie omdat hulle sleg is nie, maar omdat hulle nie meer by my pas nie. Dis ’n sagte soort verlies, hierdie. Nie dramaties nie, net stil. Ek leer dat loslaat nie altyd pynlik hoef te wees nie; soms is dit net ’n besluit.

Die ruimte wat oorbly, voel aanvanklik vreemd. Te leeg. Te oop. Ek staan terug en kyk. Dis nie perfek nie, niks is ooit nie. Maar daar is plek nou. Plek vir iets nuuts, iets wat nog nie gevou en gestoor is nie. Iets wat ek nog nie ken nie.

Ek hang die oorblywende klere netjies terug. Nie omdat orde alles regmaak nie, maar omdat dit iets sê van gereed wees. Ek vee die rak skoon, stadig, asof ek nie net stof verwyder nie, maar ook die laaste spore van wat nie meer myne is nie.

Voor ek die deur toemaak, kyk ek weer in. Dis steeds dieselfde ruimte, maar tog anders. Ligter, eerliker, soos ek, miskien.

Wanneer die deur uiteindelik sag sluit, is daar geen dramatiese einde nie. Net ’n gevoel van rus. Ek weet die seisoene sal weer draai, dat daar weer dae sal kom waar ek dinge sal moet uitpak, heroorweeg, miskien weer loslaat. Maar vir nou is dit genoeg.

Want soms is dit nie die inhoud wat verander nie, dis die mens wat leer hoe om te kies wat bly en wat gaan. En in daardie keuse, daardie stille herskikking, lê daar ’n soort vryheid wat mens nie kan koop of leen nie.

Net oopmaak, kyk… en eerlik wees.

605 woorde

© 2026 Nicola Brown

Rapporteer inhoud

• Issue: *
  Kopiereg inbreuk vuil taal Ongeldige Inhoud
• Your Name: *
  
• Your Email: *
  

• Details: *
  

Handig verslag