Waar stilte weergalm

(Woordtelling: 1 902)

Sophia sug verlig terwyl die sagte kaftan oor haar kop glip. Dit is bedompig en tamheid kleef soos nat klere aan haar warm lyf. Sy hoor weer die dringende roepgeluid van ‘n selfoon. So absurd, want daar is niemand anders hier bo nie. Skielik onthou sy vanoggend se inkopies lê nog in die kombuis. Sy moet onthou om dit vanaand in te pak. Om te dink dat sy in Benoni van alle plekke skulpvis-aftreksel sou raakloop!

“Kom drink ‘n lafenis hier op die stoep!” roep Louwrika van onder af. ’n Kombuiskasdeur klap toe. “Dis koeler hier!”

Die onsigbare selfoon werk op Sophia se senuwees. Sy merk dat Louis se studeerkamerdeur effens oopstaan en glip vinnig na binne. Met oë soos dié van ‘n oortreder sonder gewete gly haar oë soekend oor die lessenaar. Onder die oopgespreide reisbrosjures steek ‘n selfoon uit. Louis moes dit vroegoggend in sy groot haas hier vergeet het. Sophia het hom gisteraand slegs vlugtig gehoor al kuier sy reeds ‘n week hier.

Die skerm is nie gesluit nie. Haar oog vang dadelik die lang lys onbeantwoorde boodskappe, almal vanaf dieselfde kontakpersoon.

Sophia wens dat sy dit nooit gesien nie …

~O~

Louwrika vlei haarself elegant op ‘n dekstoel neer en plak ‘n bottel yskoue Dom Pérignon op die tafeltjie tussen hulle neer. ‘n Gekondenseerde druppel wil-wil teen die wasige buitekant na onder rol.

“Vanuit Charles se ‘heiligdom,’” sê sy ongeërg. “Iémand moet dit tog drink. Ons twee kan dit net sowel geniet.” Louwrika skop haar skoene behaaglik uit en trek haar bene op in ‘n driehoek.

“Charles gaan jou afslag!” soek Sophia skoor. Sy merk dat Louwrika se romp oopspleet en twee skraal songebruinde bene ontbloot.

“Wel, jy het nou self gesien dat Charles byna nooit tuis nie nie. Sy lewe draai net om werk, werk en nogmaals werk … Tjorts!”

“Santé,” lig Sophia haar glas en wonder of Louwrika van Charles se skelm verhouding weet.

“Daar is altyd twee bottels in sy kroegyskassie. Ek vul dit net vir hom vanuit die agterste boks aan en bestel nog by Makro.” Louwrika bestudeer die amber vloeistof en hou die fyn borreltjies dop wat na bo styg.

“Op die kuier van my beste vriendin!” sê sy dan en draai na Sophia.

“Ons vier my kuier al die hele week,” protesteer Sophia en lê nog skuinser in haar dekstoel. “Ek het nooit gedink hier is soveel oulike restaurante nie. Ons het Woensdag heerlik saam met jou vriendinne gerinkink, maar ek kla nie.” Sy hou Louwrika se goedversorgde hande en skraal voete dop. Dié vrou pik-pik net aan slaaie, dink Sophia effens afgunstig en trek haar eie kaftan reg daar waar dit bietjie stywerig span.

Sophia wonder lui of sy nie destyds eerder vir Charles moes gekies het nie. Sý sou nie so met haarself laat mors het nie. Nou woon sy, wat Sophia is, in ‘n beskeie woonstelletjie in Lyon en leef net proe-proe van haar eie spyskaart. Sy moet haar alie af werk vanaf vroegoggend tot snags laat.

“Kom ons drink vanmiddag eerder op die talentvolste kunstenaar wat ek ken!” keer Sophia terug na die hede en lig haar glasie. “Wanneer is jou volgende uitstalling?”

“Ek skilder al lankal nie meer nie vriendin, speel net met verf en doek vir my eie plesier,” lag Louwrika en kondig met ‘n ernstige diep stemtoon aan: “Ek is die vrou wat agter Charles Langeberg, die bekwame hartsjirug, staan. Die tweeling se ma.”

Verbeel sy haar of klink Louwrika effens verbitterd, wonder Sophia, maar Louwrika lyk heel tevrede en neem nog ‘n slukkie borrelgenot.

“Jy het soveel talent, Louwrika. As student was jou eerste solo-uitstalling al teen die openingsaand uitverkoop!”

“If you don’t use it, you lose it,” antwoord Louwrika lighartig.

“Ag strooi! Ek glo nie dit werk so met talent nie. Jy hét dit, of jy het dit nie.” Sophia maak haar glasie met een sluk leeg. “Waar is al die beddings vol pragtige blomme waarvan jy altyd gedroom het?” Sy dink aan Louis se foonboodskappe vanoggend. “Hierdie reusetuin lyk soos dié van iemand wat met grasperke smous.”

Louwrika se blik verskuif na die netjiese uitgestrekte grasperk. “Dit gaan oor veiligheid. Onthou, ek is alleen hier vandat die tweeling in die kosskool is. Charles is bang dat ongewenste elemente in die beddings kan skuil. Ek het alles wat my hart begeer,” voeg sy dan vreemd as nagedagte by. “Ek het ‘n onbeperkte rekening by ‘Bloomin’ Buds’ en ek kan enige tyd blomme koop soos my hart begeer.”

Sy staan op om nog ‘n bottel uit die kroegyskassie te gaan haal. “Dit is juis omdat ek so lief vir blomme is, dat ek nie blomme hét nie,” sê Louwrika terwyl sy met die kurkprop sukkel.”

“Daar’s bôggerollie blomme wat in hierdie huis rondstaan.”

“Dit is juis my punt. Sulke blomme is gevangenes in vase, hulle sterf ‘n stadige dood. Die vreugde wat hulle my verskaf eindig tog net in die asblik op. Die kothuis daar in die hoek is mý heiligdom,” sê Louwrika meteens; ‘n onpeilbare blik in haar oë. “Dít is my private spasie waar ek met verf en skilderdoek speel. Charles se ma het mos daar gewoon voordat sy onder versorging moes kom.”

“Ag, gaan wys my, toe?” soebat Sophia.

“Daar is niks om te sien nie,” skram Louwrika weg. “Net eksperimentele kleure op vermorste doek,” sug sy en maak weer hulle glase vol.

“Wat kook jy vanaand vir ons?” verander Louwrika die onderwerp. “Dit is nie aldag dat ‘n Michelin-stêr sjef in jou eie huis kook nie! Charles is hierdie naweek af en behoort vroeg tuis te wees.”

“Enigiets, solank dit nét nie skulpvis nie, né?” lag Sophia en dink dadelik daaraan dat haar inkopies nog op die kombuisrak staan.

“Hoe weet jy? Ó ja, natuurlik, jy het destyds eerste met Louis uitgegaan. In die goeie ou dae toe ons almal nog vriende was,” laat Louwrika droog hoor.

“En ek myself ‘stuck up’ gehou het. Nou wonder ek of ek nie baie dom was nie,” terg Sophia. “Het hy jou van sy ondervinding met skulpvis vertel?”

“Ek kan skulpvis nie verdra nie!” aap Louwrika Louis se stemtoon speels na: “Net die gedagte daaraan laat my tot in my kleintoontjies ril.” Hulle giggel albei. “Partykeer wonder ek hoe my lewe sou uitgedraai het as ek nie iemand se vrou of ma was nie. Dalk sou ék ook nou bekend gewees het, soos jy,” peins Louwrika.

“Ek begin solank met my geheime resep,” sê Sophia oor haar skouer terwyl sy kombuis se kant toe beweeg. Sy wonder of Louis ooit vir Louwrika vertel het van sy dodelik allergie vir skulpvis. Sy twyfel sterk. Hy het mos nooit foute gehad nie.

“Jy is ook maar ‘n Fariseër, Louwrika,” roep sy dan vanuit die kombuis. “Jy krap in Louis se ‘geheime’ heiligdom, maar jy wil my nie jóúne wys nie,” karring sy moedswillig.

“Ek laat nie sommer my sleutel rondlê nie,” swaai Louwrika haar wysvinger vermakerig en ongeïnhibeerd. “Okei, op voorwaarde dat jy niks sal sê nie … net sal kyk.”

~O~

Stomgeslaan kyk Sophia om haar rond. In die kothuis eggo ‘n mengelmoes van emosies. Teen al die mure staan reuse doeke vol uitbundige blomme wat springlewendig is. In oorweldigende kleure fluister hulle al Louwrika se geheime kliphard uit. Haar vriendin het hier in die kothuis met kwashale en verf al haar vreugdes en hartseer in meesterstukke verewig.

“Dit is net blomme,” sê Louwrika sag terwyl dieselfde emosies sterk vanuit haar eie  gesig straal. “Dit is hiér waar ek sin kan maak van my eie chaos en my binneste kan uitsorteer. Ek kan speel sonder kritiek, styl of verwagtinge.” Haar oë pleit vir begrip.

Sophia se eie woorde wurg in haar keel. Dit is nou doodstil in die kothuis. Haar vriendin kon wêrelberoemd gewees het, maar verstaan vou stadig voor haar oop. Miskien is hierdie kunswerke net té eerlik en was dit nooit bedoel om vir die wêreld gewys te word nie.

“Louis gaan nóú hier wees,” verander Louwrika Sophia se gedagtegang met beslistheid en beduie sy wil die kothuis sluit. “Julle twee het nog niks gekuier nie.”

“Ek wil net sommer gou loer hoe my gereg vorder,” voeg Sophia by net toe Louis op die stoep uitstap. Verbeel sy haar of is Louwrika effens bleek?

“Hallo Sophia. Ek het jóú jare laas gesien,” sê Louis. Hy soengroet Louwrika skrams op die wang en gee vir Sophia ‘n drukkie. “Sal ons almal hier op die stoep sit? Die herfsbriesie maak dit heerlik koel,” sê Louis en gaan sit voordat iemand kan antwoord. “Hoe behandel die lewe jou daar in Lyon, Sophia?”

Sophia kyk weer na Louwrika. Iets is beslis verkeerd. Sy is wasbleek en hou haar hand oor haar oë.

“Ek dek net gou die tafel,” sê Louwrika. “Glase vir julle twee?”

“Wat is fout, my lief?” vra Louis bekommerd. “Weer een van jou migraines?”

Louwrika knik. “Julle sal my asseblief moet verskoon. Ek is verskriklik naar,” sê sy en hou steeds die lig met haar hand uit haar oë.

“Drink die ‘migraine-coctail’ wat ek vir jou gemeng het, my lief en klim in die bed.” Hy kyk vir Sophia. “Slaap is al wat werk vir ‘n migraine.”

Sjampanje en pynpille? wonder Sophia bekommerd. Wat is werklik hier aan die gang?

 

Toe hulle alleen is, mik Louis met ‘n goeie Cabernet Sauvignon na Sophia se glas. “Dit is nooit lekker om alleen te drink nie. Louwrika hou nie van alkohol nie, sy sê dit laat haar vel jeuk.”

“Net ‘n bietjie vir mý, asseblief, ons het …,” keer Sophia haar woorde net betyds.

“Waarmee het julle twee dames julleself die heelweek besig gehou?” vra Louis, terwyl hy met ‘n geoefende gewrig skink. “Ek hoop nie julle het net op die stoep gesit en gesels nie?”

“Ons het onsself gate uit geniet!” lag Sophia, klaar so gemaklik soos destyds. “Hier is ‘n groot verskeidenheid restaurante met goeie spyskaarte en heerlike wyn. Ek beny Louwrika, sy het soveel interessante vriendinne. Ek het lanklaas so lekker gelag soos die afgelope week.”

“O …?” lig Louis sy linkerwenkbrou, net soos wat Sophia hom van destyds onthou. “Ek sit dan gedurig aan Louwrika om nuwe vriendinne te maak, of met ‘n stokperdjie te begin. Sy sit heeldag hier by die huis en krap af en toe in die kothuis rond. So van die kothuis gepraat, ek wil hê Stefan moet volgende jaar daar intrek. Die tweeling is hierdie jaar in matriek en hy kan maklik van hier af in ry klas toe. Spaar my sommer ‘n hoop geld.”

“Louis, jy het nie ‘n idee …,” begin sy. “Jy weet klaarblyklik niks …”

Hy sit sy hand op dié van Sophia en begin dit stadig, sensueel streel.

“Ek gaan skep gou die kos in ‘n opskepskottel,” verskoon Sophia haarself haastig en sy wonder hoeveel geheime tussen hierdie mure swyg? Is sy dan die enigste een wat hulle kan hoor?

Voor sy opskep sien sy die dosie vol slopies aftreksel wat sy vanoggend gekoop het. Sal sy …? Vir ‘n oomblik huiwer haar hand daaroor.

Geskok in hierdie nuwe wete oor haarself stap sy doelgerig terug tafel toe. “Louis, ek wéét wat in jou lewe aangaan. Ek ken jou en ek weet hoe belangrik jou reputasie vir jou is. As jy Louwrika se kothuis vir Stefan gee, sal ek nie skroom om op te tree nie!”

“Wat bedoel jy …?” begin hy ongekend onseker.

“Louis, jy het géén idee nie.”

Rika Gerryts ©