skraal

 

 

hoe styf stoot die wind vandag

bring yskoue antarktiese seelug

dit loei en dit ruk oor wit huisies

sproei seewater soos perdekoppe

wat jagend oor die baai sweef

 

hoe koud is die eensaamheid vandag

vir diė wat alleen in hulself moet wees

dit vloei en dit roei oor herinneringe heen

verwarm harte wat vermurwe in smarte

versag oomblikke van alleen wees

 

op my duin is daar stemme

kinderstemme en grootmens stemme

stemme wat vertel, geniet en vrolik klink

klanke wat onlangs nie daar was nie

maar nou met die fees hier is

 

so koud soos die windjie wat skraal

deur stegies en oor my duine kom waai

so koud is die wete van verganklikheid

van dit wat is, en nooit weer sal wees

 

© Tearlach.