Paul S Venter
JULIE 2025 – SKADUWEE VAN TYD PROJEK
3.Skaduwee teen die wind
Die wêreld was jonk.
Tyd het kaalvoet galop
Op voetjies sonder eelte.
Jaanie :
Luister.
Kranse kraak en kreun
visse droom kliphard
kwaai kattemaai by die dam.
Hoor die roepwind.
Luister tog net.
Oujaan :
Ek voel dit teen my rugstring.
Nie net koelte.
Wag — kyk daar.
Dis Wind!
En daai ander … Die laang een?
Slimjaan :
Janee.
Skaduwee van Tyd.
Klou mos alewig aan alles.
Iets om te onthou.
Voor ek vergeet.
Toe die Canyon nog net ’n kraak was,
het Wind deur die stilte gemymer.
En daar was Skaduwee —
teen klip, onder tyd, agter alles.
WIND:
Ek kom van ver af.
Met stof in my ore en sterre in my hare.
Oor oseane gesing.
Op takke en dakke gedans
waar niemand meer woon nie.
Ek haal asem.
Wals in hoepels oor duine,
soen die uithoeke van bloeiselblare,
fluister geheime in voëlneste,
los niks waar ek kom, net ’n rilling.
Ek is lig,
en vry,
verby
voor jy my kan vang.
SKADUWEE:
Ek bly by.
Wei in jou spoor.
Sit in die nate van herinnering
waar lig nie val nie,
maar jy jouself hoor fluister
nádat dit al lankal stil is.
Die afdruk van dinge wat verby is,
onder jou hand toe jy gewaai het.
Klou aan die spoeg
van jou laaste woorde.
Nie koud nie.
Sonder moeite.
Wat jy altyd saamdra.
WIND:
Ek lig jou rok.
Ek breek jou lyn.
Ek dra jou soms met meegevoel,
soms net uit gewoonte.
Begin van ‘n nuwe sin.
Hupstoot, vir wegtrek.
SKADUWEE:
En ek is die laaste punt.
Wag aan die einde van jou wind.
Onnodig om te roep —
alles kom uiteindelik tot rus.
Langs my.
Jaanie :
Wild!
Toe brul die Canyon –
Pikkewyn, vinger in die lug, knik net.
Paddas hou asem op.
Babers baai in die sand.
SKADUWEE:
Jy is vlug en flink en vergeet.
Ek bly, as niemand anders wil.
WIND:
Ek’s die eerste asem.
En jy…
altyd laaste.
-[STILTETYD]-
Slimjaan:
“En daar’s dit nou.
Die een waai, die ander wag.
Soos altyd.”
En so het hulle gebly:
Wind in beweging,
Skaduwee in geheue.
Die wêreld het aangejaag.
En onthou.
© Paul S Venter (Julie – 2025)
AUGUSTUS 2025 – LINKSHANDIGE PROJEK
1.Die saga van Kadean, die Teenwysinge
Eone voor die berekening van tyd, het ek, Aequitas, regeer. My leuse eenvoudig:
Geregtigheid — Gelykheid — Billikheid
Vir Almal
Oorkant my, het Kadean gewoon. Skilder van wolke. Wewer met skaduwees. Argitek van blomme, riviere, takke, voetpaadjies, golwe en spirale. Niks was reguit nie. En tog was sy oë dikwels donker van ontevredenheid.
“Waarom,” murmereer hy ten hemele, “moet die wêreld altyd na regs draai?”
Ewighede reeds, het hy die aarde dopgehou vanuit sy woning bo die Noordpool. Wentel van oos na wes — ’n mars wat aan sy wese geknaag het. Selfs die sterre het saamgesweer — het Kadean beweer — en die hemel in ’n onuitstaanbare rigting forseer.
Ek het gekyk. Dit was waar.
Een skemeruur, sat vir toegee en kompromie, het Kadean sy hande in die lug gegooi. “Genoeg!” En die aarde aan sy as gegryp. Met ’n kreet en ’n krag, wat deur vulkane en seebodems en kranse en skeure weergalm, het hy die draai tot stilstand gedwing. Sterre het gevries. Voëls bly hang. Oseane plat soos glas. Tyd self — op aandag.
Ek het geluister. Alles was stil.
Toe, skielik, bars hulle uit gate en nate tussen stiltes — Orthos en Rectori. Regshandiges. Geharnas in simmetriese reëls. Hul koms in kristalle en meetkunde gehul. Met vurige regverdigheid in hul oë het hulle neergedaal. Vuiste gebal. Reg vir veg.
Ek het gesien en gehoor. Daar was oorlog.
Oor lug en land en oseaan. Een titaniese stryd van rigting en oortuiging. Kadean se wapens is ontplooi. Onbekende draaistellings uit die bloutes. Orthos en Rectori se logika losgetorring. Hul paaie verwring. Hul eie momentum omgedop. Geometria met Ironia verjaag.
Die Regterhandse Leërskare antwoord met ’n blitsende storm van donderende reëls en taboes. Wapens hoog in ’n poging om chaos te tem. Hul tromme en klokke, slaan-slaan-slaan. Tamboer rumoer.
Maar Kadean se rebelse moed bly onbreekbaar.
Die lug kreun. Die grond bibber. Die see sidder. Skielik, tussen die smeulende brande en reuke — verskyn Kadean se eerste triomf — ’n skeuring in die kosmos. Maar Orthos se dreuning bou op. Rectori verwek ’n onstuitbare krag wat sluimer en sluip. Orakel uitsprake word met seëls versier. Doodstraf verhef.
Ek moes ingryp. Finale uitwissing verhoed. Ooreenkomste is beklink.
Die aarde het weer begin draai — maar nou van wes na oos. ’n Linkerwaartse dans wat Kadean se noorderlike siel verkwik het. Nogtans ‘n ongemaklike aanvaarding van die oorwinning. Dit was deurdrenk met die wrang smaak van ironie. Tyd het ongestoord aanhou tik. Kloksgewys.
Orthos en Rectori het hul kans gegryp. Die saad van regshandigheid diep in die wêreld se mensdom geplant. En hulle het floreer. Koninkryke gebou, geskiedenisse geskryf — en Kadean se naam in die stof vertrap. Met praktyk en dogma verdoem. Die aarde het links gedraai, maar sy heersers het regs marsjeer.
En Kadean? Berus in die skemer — tevrede dat die wêreld nou in sy rigting wentel. Speel steeds met geure. Kleur voëlvere. Dans met blare in die wind.
Tog merk ek dit elke dag. Dit woel nog steeds. Ek wag.
Mense Vergeet — Hemele Onthou.
© Paul S Venter (13 Augustus 2025)
Anze
Woorde is my asem en skryf my passie!!! Ek waardeer elke stukkie kritiek, verkieslik positief, maar kan die negatiewe ook hanteer. Dankie dat jy die tyd neem om na my werke te kyk en dit te beoordeel. Ek is n Boeremeisie in murg en been... mal oor die wye natuur van plaaslewe wat my omring Ek is getroud met die wonderlikste man (Willie). Ons is geseend met 3 pragtige dogters en 'n kleinseun en 3 kleindogters. My verhouding tot my Skepper loop baie diep en ek dank Hom elke dag vir al die voorregte en genade gawes wat ek so onverdiend ontvang... Loutering is deel van my lewe en ook daarvoor dank ek Hom daagliks want dit maak dat daar altyd groei in my lewe is...