Nicola Brown – Nix

Lees meer oor Nicola Brown

BRONSKLAS:

AUGUSTUS 2025 – LINKSHANDIGE PROJEK

1.Hunkerende hand 

sy’t nie gevra vir links se las
die kains-merk wat niemand pas
om teen die grein en teen die stroom
te draai op reguit pad se droom

hul fluister hand van nag en vloek
die een wat lig uit reëls uit soek
die vinger wat nie tekens wys
soos tempel wette als ‘n kruis

die vloeksteen aan die linker kring
’n hand wat krom deur klippe dring
maar in haar vou lê ou begrip
’n skewe waarheid sonder skrip

sy sny haar letters skuins en skeef
waar elke lyn bedrog kom pleeg
’n pad wat buig soos wind in gras
wat groei waar niks mag trap of pas

is sy dan boos, is sy dan breek
of het ’n hand wat anders preek
want soms as alles reg pad gee
bring links die lig wat niemand skree

haar linkerhand nie boos, nie breek
maar dra die merk wat waarheid spreek

© Nicola Brown

OKTOBER 2025 – OOP PROJEK

2.In die as van my gebede

Ek het U gesoek in die rook,
tussen hande gevou van pyn,
’n mond wat vrae bloei in stilte
U antwoord het verdwyn.
***
My knieë rou teen koue vloere,
Psalms lê koud en stom,
die Woord het asem opgegee
geen God het meer gekom.
***
Ek het U naam uit woede geskreeu
my eggos lag my uit,
die hemel het my verby gekyk
net leegte was my bruid.
***
Ek het U verwyt vir elke kind
wat nooit weer kon asem kry,
vir elke lig wat onder kruis
se donker skadu ly.
***
Maar toe my denke glas breek-nag,
en hoop in skerwe lê,
het stilte soos ’n asem roer —
n fluistering, vir my kom sê
***
Nie donderstem of wonder nie,
net asem in my bors,
‘n mens wat leer om weer te leef
om U te hoor deur dors.
***
U was nooit weg…
in rook, nag, of nood.
Dis ek wat stil geword het
want geloof in my was dood

©Nicola Brown

NOVEMBER 7 DESEMBER 2025 – OOP PROJEK

1.Daldykan Reka

Huilend waai die winde, middeweg versmoor,
blind van ellende, lopend, aangehoor.
Daldykan rivier in jou rooiste kleed,
kronkelend, Gods’ guns loop jy onder eed.

***

Vloeiend deur Rusland van Wes tot Oos bekoor,
hidrologies word water dronk en getoor.
Verdoeselende stroom van verre wyd en syd,
nikkel dronk word gif in jou wand gesmyt.

***

Teen hakskeen en kop word bloedaar getap soos stroop,
vloeiend uit duine deur die berg se loop.
Die rooi rivier kaalbas in al sy moed geklee,
heimweë ver van die ooster-see.

***

Lê jy by Nornickel, kilometers naby,
bloedskemer Reka, daar vir jou en my.
Tonne nikkel word in jou maag derms gegiet,
daar in jou tak-arms word ons verbied.

***

Water leweloos oor kilometers gestrek,
huilend in die rooi met gifstof deurtrek.
Daldykan o’Reka in mooiste rooi versier,
robyn-glans kristal in trane verduur.

©Nicola Brown

2.Heliantus 137.5 (Villanelle)

die goue hoek rangskik noukeurig mooi

in die sonneblom sirkel-siel-verkwik

‘n spiraal partroon op sirkel gestrooi

***

word groei-saad elkeen sindelik voltooi

in die mooiste gewaad geest’lik geskik

die goue hoek rangskik noukeurig mooi

***

een-drie-sewe punt vyf grade ontplooi

die goue hoek van die sade rangskik

‘n spiraal partroon op sirkel gestrooi

***

in sonstraal kleurpalet oranje-rooi

draai Helianthus na die son gemik

die goue hoek rangskik noukeurig mooi

***

spiraal formasies in kruis groei gegooi

kompakte rangskikkings-kode … God’lik

‘n spiraal partroon op sirkel gestrooi

***

triomfantlik staan elke geelhaarnooi

fibbonacci geklee ragfyn beskik

die goue hoek rangskik noukeurig mooi

‘n spiraal partroon op sirkel gestrooi

 

©Nicola Brown

 

JANUARIE 2026 – NUWE BEGIN PROJEK

1.Na jou asem weg is (Villanelle)

Na jou asem weg is, moet ek weer asem vind,
ek het jou naam in die donker ontbloot.
My stilte ontbreek in die na-nag se wind.

Jou kamer ruik nog na trane ontbind,
van beloftes wat jou groei sou verstoot.
Na jou asem weg is, moet ek weer asem vind.

Ek tel my dae soos krale in rou verslind,
elke herinnering speel sy laaste noot.
My stilte ontbreek in die na-nag se wind.

My arms onthou ’n gewig sonder kind,
wat my hart alleen moet dra, so groot.
Na jou asem weg is, moet ek weer asem vind.

Hulle sê tyd genees, maar ek het bevind:
Tyd gaan aan, maar alles in my bly dood.
My stilte ontbreek in die na-nag se wind.

En tog, tussen trane en breuke verbind,
hou ek my asem vir wat ek steeds bemind.
Na jou asem weg is, moet ek weer asem vind;
my stilte ontbreek in die na-nag se wind.

© Nicola Brown

SILWERKLAS –

JANUARIE 2026 – NUWE BEGIN PROJEK

2.tronk-kos tot kaviaar

van brood wat breek soos beloftes in twee,
die klank van sleutels wat drome uitvee
en nagte wat lank lê en nie verby wil gee.

van tronk-kos tot kaviaar
dis geen sprokie nie,
dis sweet en stilte en wagtyd
waar niemand jou naam onthou.

hy het lepels vol skaamte geëet,
water gedrink met ystersmaak,
sy drome klein gevou
sodat dit nie teen mure kon kraak.

maar êrens tussen brood en berou
het hy weer begin glo
nie in geluk nie,
maar in môre
wat stadig oopvou.

nou klink glase teen mekaar,
sy handtekening dra gewig,
maar elke hap onthou
waar hy was
toe hy niks besit het
behalwe lig.

van tronk-kos tot kaviaar
nie omdat hy vergeet het nie,
maar omdat hy gekies het
om weer te begin.

© Nicola Brown

 

MAART 2026 – HERFS/KAS PROJEK

3.Agter geslote deure

daar is ’n plek waar stilte hang
soos stof tussen vergete dae,
waar rakke fluister van wie jy was
en hangers kreun onder vrae

jy trek die deur stadig oop
die lug ruik na onthou en miskien,
na jasse wat winters oorleef het
en hemde wat somers verdien

met elke stuk wat jy afhaal
val ’n deel van jou op die grond
’n ou lag wat die stilte breek
van woord wat maal tot mond

jy vou dit op, of gooi dit weg,
soos mens leer om los te laat
sonder om alles te verloor
wat eens gevorm het in haat

en tussen die leë spasies
waar lig nou skaars begin
maak jy plek vir iets nuuts
iets ligter, iets sagter, iets min

want elke seisoen vra sy tol,
maar gee ook stilweg terug
die kans om weer te kies met sorg
wat jy wil dra… of wil ontvlug

© Nicola Brown

 

APRIL 2026 – PATRIOTISME PROJEK

1.Onder dieselfde son

In die stof van ou paaie lê stories versteek,
in wind oor vlaktes wat sag oor my spreek,
van mense wat bou, wat struikel, wat gaan
’n land vir baie, maar tog een bestaan.

Onder dieselfde son… staan ons gebind,
deur hoop wat nog groei, al waai daar ’n wind,
my taal nie net klanke wat val op die oor,
die asem van my voorvaders, diep in my spoor.

Ek sing nie my trots om ander te breek,
maar om lig te laat val wat my erfenis versteek,
want elke kultuur sny soos lem
en saam vorm ons land ’n kragtige stem.

O’ Suid-Afrika, grond van my hart,
waar pyn en waar prag loop sonder smart,
want diep in my wese, waar woorde vergaan,
sal my taal en my land altyd bly staan.

In die been van die aarde, deur sweet en deur bloed—
’n stem uit die stof, hier klop my gemoed.
My taal is ’n vuur wat nie stilweg wil sterf,
dit brand in my bors, dis my reg en my erf.

O’ land van my hart, jy sny en jy bind,
jy breek my soms oop soos ’n woedende wind,
maar steeds sal ek kies, al kos dit my meer,
om jou te bly liefhê en jou te bly eer.

© 2026 Nicola Brown

MEI 2026 – OOP PROJEK

1.Kardiomiopatie

hulle sê ek het ’n hartsiekte
kardiomiopatie
my hartspier is verswak sê hulle
maar niemand vra wat my hart moeg gemaak het nie
niemand vra van jou nie

***

want ek weet wanneer dit begin het
nie op ’n monitor nie, nie in ’n verslag nie
maar daardie oggend toe jy vir my gesê het jy’s moeg
moeg vir baklei moeg vir probeer
moeg vir ons

***

en toe het jy weggeraak bietjie vir bietjie
jy’t my nie gelos in een slag nie
jy’t my gelos in dae wat korter geword het
in stilte op Whatsapp
in skouers wat nie meer draai as ek huil nie
in oë wat wegkyk toe ek wou terugklim in jou hart

***

ek het aanhou gee
aanhou hoop
aanhou klop
maar iets het begin verander in my bors

***

nie net emosioneel nie fisies
die klop het anders gevoel
nie meer soos liefde nie
meer soos verlies wat bly

***

hulle sê dis ’n toestand van die hart
ek sê dis jy

jy het gekom my hart gevul
en toe stil stil begin leegmaak
tot daar niks oor was nie behalwe
’n hart wat klop sonder sin

***

ek sou wou sê ek haat jou
maar ek doen nie
ek mis jou nog steeds
selfs hier waar ek moet leer om sonder jou te leef
en met ’n hart wat nie meer weet hoe om lief te hê nie

©2026 Nicola Brown

 

JUNIE 2026 – STREEK/OMGEWINGS PROJEK

1.Tsitsikamma

Tsitsikamma plek waar druisende waters praat
en mistige gebede teen die bergwand laat
waar riviere hul geheime deur die klowe dra
en die see se blou verlange aan die rotse kla

***

die naam is uit die ou taal van die aarde gebore
waar elke stroom nog die stem van voorouers bewaar
onder geelhoutreuse wat die hemel raak
bly eeue se verhale in die skemer waak

***

hier leer die water selfs om die hardste klip te buig
en hoe rou wonde met sagte stroomgesang getuig
Tsitsikamma waar die lewe telkens weer begin
en elke rivier die aarde se hartklop binne dring

 ©2026 Nicola Brown

* Tsitsikamma kom waarskynlik uit die Khoekhoe-taal en beteken “plek van baie water”.

 

JULIE 2026 – LAAT EK JOU VERTEL PROJEK

2.Laat ek jou vertel…

Laat ek jou vertel van wonde sonder bloed,
van glimlagte wat breek al lyk dit soms goed.
Van mense wat hul harte agter grappe bêre,
en snags hul trane tel onder skietende sterre

Laat ek jou vertel van paaie sonder kaarte,
waar hoop soms stil verdwaal tussen gebroke harte.
Van drome wat soos herfsblare windaf weg waai.
maar in die lente weer hul sagte groen kom saai.

Laat ek jou vertel van liefde sonder name,
wat stil deur vingers glip soos rook uit ou kaggelvlamme.
Van afskeid wat nie vra of jy gereed sal wees,
maar sommer net jou lig kom steel, jou lag, jou gees.

Laat ek jou vertel van môres wat bly kom,
al voel die nag soms eindeloos en donker om.
Want selfs die son onthou ná elke langste nag
hoe om die wêreld weer met goud te oorlag.

En as jy eendag sê: “Ek weet nie meer waarvoor…”,
sal ek net stilweg glimlag, nader skuif en hoor.
Want elke mens dra stories wat niemand ooit kan stel…

Dis niks.

Laat ek jou vertel.

©2026 Nicola Brown

 

AUGUSTUS 2026 – AANHALINGS PROJEK

2.Waar niks ontbreek nie

Die Here is my Herder, sterk en groot,

Hy lei my waar die stille waters vloei;

Wanneer die wêreld dreig met angs en dood,

laat Hy in my die vaste vrede groei.

***

Geen aardse skat kan ooit my hart versadig,

geen kroon of goud kan ware rykdom gee;

Sy liefde bly deur elke storm genadig,

‘n anker diep in elke onstuimige see.

***

Al stap ek deur die dal van donker skadu,

waar vrees sy koue vingers na my strek,

bly Hy die lig wat deur die nag my dra nou,

sodat geen kwaad my moed of hoop kan breek.

***

Sy staf en kierie wys die regte spore,

Sy stem laat elke dwalende hart verstaan;

By Hom word stukkend-wees weer nuut gebore,

en leer ek vas in Sy genade gaan.

***

My Herder bly die Bron van al my seën;

By Hom ontbreek daar nooit aan selfs … net één.

 

©2026 Nicola Brown

 

VOETNOTA:

Koning Dawid

“die Here is my herder niks sal my ontbreek nie”

 

SEPTEMBER 2026 – OPINIE PROJEK

1.Die museum van verlore mense

Daar is ’n museum
waar verlore mense
agter glas bly asemhaal.

Die gange ruik
na reënwater, roes
en die vaal parfuum
van iemand wat nooit weer
huis toe gekom het nie.

Teen die mure
hang name
soos spinnekopwebbe
oor jare se stilte.

In een vertrek
staan ’n klein skoen
met sy veters nog vasgeknoop.

Niemand weet
wie se voetjie
daarin moes groei nie.

Ek durf hom nie aanraak nie.

Party dinge word heilig
wanneer hulle leeg bly.

Verder aan
staan ’n tafel gedek vir vier.

Drie stoele
dra nog die vorm
van afwesigheid.

Die vierde dra my.

Ek loop verder.

In die laaste vertrek
is daar geen uitstallings nie.

Net ’n spieël.

Ek kyk in.

En sien
hoeveel mense
’n mens kan verloor
sonder dat iemand
ooit ’n begrafnis hou.

Ek sien myself.

Of wat van my oorgebly het.

En skielik verstaan ek:

die museum
bêre nie die dooies nie.

Van al die mense
wat ek verloor het,
was ekself
die laaste een.

©2026 Nicola Brown

 

 

 

(8)