[BRONS] ’n Nuwe Begin

’n Nuwe Begin

Die wind het sag oor die vlaktes van die Kruger-rande gevee toe Pieter sy foon oopmaak en die boodskap sien. Sy hart het vir ’n oomblik stilgestaan. “Dit kan nie waar wees nie,” fluister hy, sy stem vas in sy keel. Die woorde op die skerm het soos donderweer in hom vasgeslaan: hy het ’n nalatenskap ontvang wat sy lewe vir ewig sou verander. Skielik was daar geen skuld, geen skuldgevoel oor die lewenslange geldstryd nie. Net ’n skoon, blink horison van moontlikhede.

Hy het sy oë toegemaak en die geur van droë gras en bosluft diep in geasem. Die son het begin sak oor die vlaktes, oranje lig oor die acacia-bome gegooi. Hy kon amper voel hoe die stres van elke dag, die nagte sonder slaap, die rekeninge wat nooit ophou nie, uit sy bene getrek word. Sy hande het begin bewe, nie van angs nie, maar van pure opgewondenheid. Hy kon die lag van sy dogtertjie hoor in sy kop, die klein stemmetjie wat vir hom gesê het dat alles goed sou wees. Nou kon hy dit vir haar gee, ’n lewe sonder vrees, sonder beperking, vol moontlikhede.

Hy het na die rivier geloop, sy voete in die koel sand, en daar gestaan, net Pieter en die natuur rondom hom. Sy oë het gevul met trane wat nie van hartseer was nie, maar van dankbaarheid en ongelooflike vreugde. Hy het gevoel asof hy ’n tweede asem inasem, ’n lewe wat hom verwelkom met oop arms. Vir die eerste keer in baie jare het hy geglimlag sonder ’n skadu van bekommernis. Hierdie geld was nie net ’n nalatenskap nie, dit was ’n kans, ’n seën, ’n nuwe begin.

Die son het oor die berg agter sy huis uitgesak en alles om hom verlig. Die veld, die voëls, selfs die wind, dit alles het saam met hom gejuig. Hy het in sy hande geklap en hardop gelag, ’n man wat sy lot onverwags in sy eie hande gevind het. Die Kruger-rande het nooit weer dieselfde gevoel gehad nie; dit was die begin van iets groter, iets mooier. Iets wat hy vir altyd sou onthou.

Woordtelling: 349
Geskryf deur Nicola Brown