Die wind het saggies deur die dorre koringlande van plaas Donkerfontein gewaai, maar die stilte wat oor die erf gelê het, was swaarder as enige storm. Niemand het geweet van die nag van bloed wat hierdie plaas sou tref nie. Vroeg daardie oggend het die buurman ’n vreemde gevoel gekry toe hy sien dat die groot houthek oopstaan. Daar was geen beweging, geen geroep van die honde nie. Net die stywe, klam reuk van iets wat verkeerd was.

In die huis het die werker, die man wat lank op die plaas gewerk het en in stilte sy eie donker gedagtes opgebou het, sy wrede plan uitgevoer. Hy het die pa, ‘n stoere man wat altyd die land bewerk het, sonder waarskuwing oorrompel. Die ma, wat in die kombuis gewerk het en altyd die geur van vars brood en koffie in die lug laat hang het, is in haar eie huis gevat. Die twee kinders, die seun en dogter wat so vrolik deur die plaas gehardloop het, het nooit geweet wat hulle sou tref nie. Die mure van die huis het rooi geword, die bloed het deur die hout en pleister gesuig, ’n gruwelike tekening van verraad en geweld.

Toe die plaaswerkers later die toneel ontdek, het hulle gesien hoe elke kamer stil en leeg lê, behalwe vir die bloedspore wat die vloere en mure deurkruis het. Die werker het geen spyt getoon toe hy gevang is nie; sy oë was koud, sonder berou. Die dorp het saamgestroom toe die hof hom skuldig bevind. Die vonnis was vinnig: openbare ophanging.

Op die dag van die uitvoering het die hele dorp bymekaargekom. Die galg het teen die hemel uitgestaan soos ’n donker herinnering aan die dun lyn tussen vertroue en verraad. Die man se laaste oomblikke was stil en koud, die wind wat deur die veld gewaai het, het sy stem weggedra. Vir die dorp was dit ’n afsluiting, maar selfs toe die lyn val, het die herinnering aan die nag van die moord soos ’n skadu oor plaas Donkerfontein gebly hang.

Die plaas het later weer tot lewe gekom, maar die stilte het altyd ’n vreemde, koue rand gehad. Die mense het stil gebid vir die verlore siel van die familie en vir die land wat hulle so liefgehad het, ’n plek wat nooit weer heeltemal dieselfde sou wees nie.

Woorde: 351
Geskryf deur: Nicola Brown