droesem

 

 

in die sediment van my bestaan

brokkel daar skifte van gedagtes

gebore uit drome van veraf lande

van gebeure lank reeds begrawe

 

uit die droesem van my hart

borrel die laaste rooibloedselle

vervoer helder suurstofborrels

na breinselle wat beef en leef

 

hoe kan die siel nog vrolik wees

opgesluit in aardse gebeente-lyf

lewensverwagting so hoog reik

oor droesem van my gebroke lyf

 

die lewe is soos wyn in ’n vat

wat gepars, vermenteer, vermeng

gestoor vir ideale aantal jare

geledig tot op sy droesem vlak

 

sodra daardie laaste asem uitdrup

word die siel verlos van aardse bande

word dit vry van enige mense drempel

 

© Tearlach.