Innoverende ekologiese oog [silwer]

Dit is die jaar 3001. Die aarde is oorbevolk en die tegnologie het feitlik alle beheer en organisasie van individue se daaglikse handel en wandel oorgeneem. Toegang tot alles op aarde werk net met die druk van ’n ‘icon’ op die skerm van ’n rekenaar of selfoon, die skandering van jou duim of jou gesig of selfs op die identifikasie van ’n persoon se stem. In sy geheel word die aarde vanuit die ruimte bestuur deur ’n spesiale taakmag genaamd, Eko-oog (Eco-eye), vanuit die ruimtestasie bekend as Die Innoverende ekologiese-oog, (Innovative eco-eye), met nege sub-stasies.
Gerhard is ’n ekoloog, en in bevel van die taakspan bestaande uit kundiges op alle lewensterreine.
Hierdie span kundiges onder aanvoering van Gerhard, is getaak om toe te sien tot die beskerming van die aarde, insoverre dit die natuurlike volhoubare ontwikkeling en voortbestaan van die aarde betref.
Gerhard sit in die moederskip en staar na die groot monitorskerms voor hom waarop die gebeure op die onderskeie plekke op die aarde vertoon word. Sy gedagtes dwaal weg na die sorgvrye dae op die aarde waarvan hy gelees in ’n boek wat sy Oupagrootjie, ’n gerespekteerde ekoloog op sy dag, geskryf het.
In die boek vertel Gerhard se Oupagrootjie van hul sorgvrye dae op die aarde toe hy en sy boesemvriend, Pieter, nog kinders was. Hulle gunsteling speelplek was in die voetpaadjie wat deur die veld geloop het, op Pieter-hulle se plaas in die Kalahari.
Gerhard se Oupagrootjie, so lees die storie, was dan die “Stadsbeplanner,” wat met sy matchbox en dinky-toy- stootskrapers en lorries vir hulle ’n dorp met strate uitgelê het. Die dorpies wat hy vir hulle speeldoeleindes uitgelê het, was altyd in volledige detail gedoen. Daar was onderandere parke, damme, stroompies, vulstasies, ’n Poskantoor asook verskeie soorte winkels. Ware miniatuurdorpe.
Almal het altyd gedink dat hy, wat Gerhard se Oupagrootjie is, eendag ’n ingeneur of ’n ware Stads- en Streeksbeplanner sou word. “Nou is Oupa-groot se kinderjare lank reeds vergete,” dink Gerhard hardop, “en hulle voetpaadjie toegebou onder die betonreuse op die skerm hier voor my.”
In sy wildste drome sou Gerhard nooit kon dink dat hy eendag ’n ekoloog sal word en dat hy gemoeid sal wees met die bestuur van die ekologie van die aarde hier vanuit die ruimte nie. ”Ek wonder wat sou Oupa-groot sê as hy vandag hier langs my kon sit en die aarde op hierdie skerms sien?” dink Gerhard weer hardop.
Dit is ’n rustige aand, en omhels deur die pragtige sterrehemel rondom die moederskip, sit Gerhard stoksielalleen in die beheerkamer van die ruimtestasie. Met sy Oupagrootjie se boek voor hom, begin hy aandagtig daardeur lees.
Hy lees van die oorsprong van die skepping en in besondere belangstelling lees hy van die skepping van die aarde en lewe op die aarde deur ’n God. “Dis nou interessant,” sê hy hardop vir homself. “Wie sou hierdie God wees waarvan Oupa-groot praat? want Pa het my nooit van soiets vertel nie.” Dan lees hy met intense nuuskierigheid verder deur Oupa-groot se boek.
Hy gaan staan stil by die gedeelte waar Oupa-groot sê: “Want so lief het God die wêreld, (aarde), gehad … Want God het Sy Seun in die wêreld, (aarde), gestuur … dat die wêreld, (aarde), deur Hom gered kan word.” “Dit kannie waar wees nie prewel-dink Gerhard.” “Ek en my kundige taakspan is dan belas met die beskerming van die aarde.”
Hoe verder Gerhard in Oupa-groot se boek lees, hoe meer voel hy hoe daar ’n ongekende deerdis in sy binneste opvlam totdat die trane vrylik oor sy wange vloei.
Hy maak die boek toe en terwyl hy dit styf teen sy hart vasdruk, hoor hy homself sê: “Baie dankie, Oupa-groot” en kyk hy vir die eerste maal in sy lewe as taakspanleier met absolute bewondering in sy oë, na die planeet aarde op die groot monitor se skerm voor hom. Die aarde het nog nooit so mooi vir hom gelyk soos op daardie juiste oomblik nie. Dit het vir hom gevoel of hy die pragtige kleurvolle aarde nog nooit regtig met passie bedien het nie. Dit was maar net ’n werk soos enige ander werk.
Dan sê Gerhard hardop vir die aarde: “Liewe aarde, in hierdie oneindige groot heelal is daar geen planeet of ster wat jou gelyke is nie. Solank as wat ek lewe sal ek my beywer om jou en jou ekologiese prag te beskerm en te onderhou.”
Net daar staan Gerhard op en ontbied sy volle taakspan om ’n noodvergadering te kom bywoon, waartydens hulle eerstens die kwessie van die oorbevolking van die aarde aanspreek het deur die opstel van
’n etiese kode, met baie streng regulerende reëls ten opsigte van verdere bevolkingsgroei, deur paartjies te beperk met hoogstens twee kinders per gesin.
“Menere,” sê Gerhard. “Die kwessie van verstedeliking en daarmeegepaardgaande lugbesoedeling- en vullisbestuur moet ook streng deur ons as taakmag beheer word. Johan, sal jy en jou span toesien dat die nodige maatreëls hier ingestel word?” vra Gerhard.
“Verder is ons as taakmag ook aangestel om toe te sien dat elektrisiteit foutloos, op ’n deurlopende basis, aan die aarde voorsien word deur die nege kernkragstasies wat ons gebou het, hier in die ruimte net buite die atmosfeer van die aarde,” sê Gerhard in ’n besliste stem. Dan verduidelik hy: “Sodoende sal ons verhoed dat die moontlike nadelige biochemiese uitwerking wat kernkrag opwekking op die fauna en flora van die aarde, mag oorgedra, uitgeskakel word. Die fauna en flora, asook die avifauna en akwatiese sisteme op die aarde, moet te alle koste beskerm word, ten einde die ongeskonde skoonheid en die voortbestaan daarvan te verseker. Daar sal dus géén kragstasies op die aarde toegelaat word om so lugbesoedeling te voorkom, is dit duidelik, Menere!” sê Gerhard weereens met nadruk. “Kobus, sal jy en jou span hierdie taak behartig, asseblief?” Vra Gerhard.
“Een van die eerste projekte wat ons baie dringend van stapel moet stuur, Menere, is om die osoonlaag rondom die aarde van ’n lensomhulsel te voorsien. Die omhulsel moet basies werk soos ’n bril met getinte lense, om sodoende die klimaat van die aarde te kan beheer, sodat dit so natuurlik moontlik kan funksioneer.” Verder moet ons ook elektroniese meters net binne die aarde se atmosfeer aanbring waarmee ons dan die hoeveelheid gasse wat die mens met sy bedrywighede op die aarde in die aarde se atmosfeer loslaat, soos onder andere kweekhuisgasse, kan monitor.” Leon, jy en jou span sal hiervoor verantwoordelik wees,” sê Gerhard.
“Dan Menere, is ons ook getaak om die probleem van oorverhitting van die aarde aan te spreek,” gaan Gerhard voort terwyl hy opmerk hoe van die taakspanlede vir mekaar kyk en ongemaklik begin rondskuif. “Die aarde se temperatuur moet op ’n deurlopende basis gemonitor word. Dit beteken dat ons sewe reuse elektroniese termometers buite die atmosfeer van die aarde in die ruimte sal moet aanbring, want weens die reeds oorbevolkte aarde kan ons nie die termometers op die aarde se oppervlakte aanbring nie,” sê Gerhard. “Andries, hierdie is jou en jou span se baba, reg so?” sê-vra hy sonder om op ’n antwoord te wag.
“Wat die aarde se tropiese reënwoude betref, het ek besluit om dit in vier kontinentale biome te verdeel naamlik, die Ethiopiese reënwoud, die Australiese reënwoud, die Oosterse reënwoud en die Sentraal- en Suid-Amerikaanse Neotropiese reënwoud. Hierdie tropiese reënwoude moet beskerm word deur infrarooistrale wat seine uitstuur en sodoende enige onreëlmatighede aan ’n rekenaar rapporteer. “Andre, ek dink jy en Chris en julle spanne sal hierdie projek vir ons kan bedryf,” sê Gerhard met ’n glimlag. “So ook moet julle kyk hoe julle die problematiek van suurreën wat periodiek voorkom oor groot dele van die aarde,wat veroorsaak word deur die vrystelling van swaeldioksied en stikstofoksied tydens verbranding van fossiele brandstof deur fabrieke en ander nywerhede, kan ondervang.”
“Die laaste drie punte op ons agenda, Menere,” sê Gerhard, “is die kwessie van ontbossing en drooglegging van vleilande en natuurlike sponsgebiede vir boerderydoeleindes op die aarde.” Omdat dit ’n uiters negatiewe impak op die biodiversiteit het, moet dit onder geen omstandighede toegelaat word nie. Daarbenewens moet ons ook die probleem van gronderosie aanspreek.” Willie en Werner, julle en jul spanne moet hierdie ekologiese probleem oplos, asook die probleem van besoedeling van watermassas soos mere, riviere, fonteine, oseane en grondwater deur die storting van vullis, chemiese en mediese afval deur mynbou, nywerhede en die medici.
Nadat Gerhard die vergadering verdaag het, gaan sit hy weer voor die groot skerm waarop die aarde asook die bedrywighede op die aarde gemonitor word. Hy lees verder uit Oupagrootjie se boek. Dan lees hy ‘n gedig getiteld Die waarde van die aarde, wat Oupa-groot geskryf het, hardop:

“Die aarde is met waarde belëer
toe God die mens uit haar stof formeer
en met Sy asem die mens begeester
om Sy skepping as rentmeester te bemeester

om Sy skepping te bewerk en te bewaak
het God Sy rentmeester getaak
dít is óns – rentmeesters van die Meester,
ook jý wat nou hier lees ís Sy rentmeester”

In diepe bepeinsing herhaal Gerhard die woorde vir homself oor en oor. Met ander woorde, dan is ek asook elke lid van my taakspan rentmeesters van Oupa-groot se God, híér op die aarde. Wat ’n eer het my dan nie te beurt geval om die rentmeester-leier te wees van ’n taakspan genaamd Innoverende ekologiese oog …
——————————–oo00oo——————————–
©Pieter Mostert
[aantal woorde = 1 572]

Rapporteer inhoud

• Issue: *
  Kopiereg inbreuk vuil taal Ongeldige Inhoud
• Your Name: *
  
• Your Email: *
  

• Details: *
  

Handig verslag