Graf met siellose asem

Hulle dra dit soos ’n kroon,
daardie woord: tronk.
Laat dit blink klink,
soos ’n medalje
wat teen ‘n borskas wink.

 

Generaals van oorloë
sonder oorwinnings.

 

Binne is daar net

’n plastiekbak met

pap wat afkoel,

bruin brood wat aan

die verhemelte kleef,
en ’n dun streep soet
as die dag genadig is.

 

Die dae rol soos klippe
van oggend tot aand
teen dieselfde muur.

 

’n Dun matras, koue sement,

komberse wat beweeg
met klein, onsigbare kieme.

Water val uit ’n roesmond.
Tyd word ’n lang gang
sonder vensters.

Jy leer hoe lank ’n minuut

kan rek wanneer niemand

jou roep nie.

 

Buite beweeg die stad.
Treine gly deur stasies.
Kinders ruil skoennommers.
Bome verloor hul blare.

Binne bly alles sielloos.

 

Wanneer die hek oopgaan
is die lig nie ‘n sege nie –
net helder.
Te helder vir oë
wat gewoond geraak het
aan die skemer.

 

Jy stap uit met ink onder

jou vel en stories wat swaar

lê, maar die wêreld
het nie vir jou gewag nie.

 

Daar is geen kroon nie.
Geen medalje nie.

Net ’n graf met

‘n siellose asem daarin.