JUNIE 2026 – STREEK/OMGEWING PROJEK – Kommentaar en uitslae

Baie geluk aan hierdie 11 lede!
WENNERS:
GEDIGTE:
BRONS:
(1) No 4 Pierce van Tonder met Houtbaai se anne’kiint
(2) No 9 Martha Maria Jones met Buitelyne van grond
(3) No 15 Anja Nel met Die vallei van verlore vee

SILWER:
(1) No 12 Nicola Brown met Tsitsikamma
(2) No 3 Charles Skeen met Bergrant
(3) No 5 Charles Skeen met Bedrewendheid

GOUD:
(1) No 1 Pieter Mostert met Kgala
(2) No 7 Marlene Erasmus met Knerslaagte
(3) No 10 Hester Steenkamp met Onder Hardap se son

PROSA:
(1) No 2 Marlene Erasmus met Tsau/Khaed – waar sagte sand die laaste sê het
(2) No 5 Awona met Die reality is warrit is van die Kaapse Vlakte
(3) No 3 Hester Steenkamp met Hardapstreek

VERHALE
(1) No 4 Amanda de Meillon met Die lewe op Mosbos
(2) No 2 Rika Gerryts met Waar geitjies blaf
(3) No 1 Amanda de Meillon met Eden

BRONS
4. Houtbaai se anne’kint
Hierdie gedig is ’n sterk, kleurvolle poging wat die opdrag se oproep tot streekdialek en plaaslike identiteit goed benut. Die skrywer skep ’n lewende prent van Houtbaai/Hangberg deur die gebruik van Kaapse Kleurling-dialek (Afrikaaps, en bygesê, ek as moderator is nie altyd seker hoe hierdie dialek polities korrek geïdentifiseer word nje), wat die verse outentiek en warm laat voel. Beelde soos die “bloei-my-droeg”, smileys en tigers, saam met die Hangberg se granietkrans wat oor die branders waak, gee ’n ryk sensoriese ervaring van die plek. Die persoonlike stem – die spreker wat as kind in Oumie se sorg gelaat is en nou met dankbaarheid eerder as woede leef – voeg emosionele diepte by. Die motivering van die streek is duidelik: dit gaan oor ’n gekrenkte maar trotse gemeenskap met ’n spesifieke geskiedenis. Die gedig bly binne die 12-reël-limiet en die voetnota help om die kultuurkonteks toeganklik te maak. Taalgebruik is meestal effektief, alhoewel sommige reëls effens ongelyk vloei en die oorgang na Engels (“but ekke”) ’n bietjie skielik voel. Sterk punte is die egtheid en die manier waarop die streek se sosio-ekonomiese werklikheid sonder oordeel of clichés vasgevang word. Met ’n bietjie slyp aan ritme en konstandheid in dialek kon dit nog sterker gewees het, maar dit is reeds ’n oorspronklike en hartlike bydrae tot die tema van plekname en identiteit.
9. Buitelyne van grond
Hierdie kort, liriese gedig slaag daarin om ’n gevoel van diep verbintenis met ’n naamlose maar duidelik Karoo- of plattelandse streek oor te dra. Die skrywer fokus op die fisiese en emosionele hoofaspek van die grond – stof, rooibruin aarde, geel gras, bobbejane en erongoberge – en bou ’n mooi brug tussen mens en landskap. Die reëls “ek is kind van wind en grond / sonskyn, sout in my mond” is besonder treffend en gee ’n sterk slot. Dit voldoen aan die reël van maksimum 12 reëls en skep ’n oorspronklike, byna mistieke betekenis agter die “buitelyne” van die streek sonder om ’n spesifieke bestaande naam te forseer. Die poësie is minimalisties en effektief, met goeie gebruik van assonansie en beeldspraak. Die enigste swakheid is dat die streek se naam self nie prominent genoeg ondersoek of gemotiveer word nie; dit bly ietwat vaag, wat die opdrag se fokus op die oorsprong of betekenis van ’n streeknaam effens verswak. Tog is die atmosfeer sterk en die taal skoon en suggestief. Dit voel soos ’n egte, persoonlike herinnering eerder as ’n geforseerde tema-gedig. Met ’n duideliker anker in ’n spesifieke (selfs fiktiewe) streeknaam kon dit nog meer impak gehad het, maar as ‘n alleenstaande stuk werk dit mooi.
15. Die vallei van verlore vee
Hierdie teks lees meer soos ’n kort prosastukkie as ’n gedig, maar dit bied ’n intrige as beginpunt vir die uitdaging. Die idee van ’n vallei waar vee misterieus verdwyn en die plek daarna verlate bly, skep ’n goeie atmosfeer van verlies en onopgeloste geskiedenis. Die motivering van die streek se naam (“vallei van verlore vee”) is duidelik en fiktief, wat goed by die opdrag pas. Ongelukkig is die uitvoering nog baie basies en vertellend eerder as beeldend of poëties. Sinne soos “sonder verduideliking, sonder rede” en “die raaisel bly vandag nog staan” is ietwat skematies en herhalend, en die teks mis die ritme, metafore of emosionele lagies wat dit kon laat uitstaan. Die konsep van ’n spookagtige, histories gelaaide vallei is belowend en kon goed werk in die verhale- of prosakategorie. Taal en punktuasie is meestal korrek, maar die skrywe voel nog te bondig en opsommend. Met meer sensoriese besonderhede, spanning en ontwikkeling kon dit ’n sterk bydrae gewees het. Dit is ’n goeie saadjie vir iets groters.

SILWER

3. bergrant
Hierdie gedig is ’n warm, persoonlike huldeblyk aan ’n bergstreek wat duidelik vir die spreker groot emosionele waarde het. Die skrywer skep ’n intieme verhouding tussen mens en berg (“bergrant van my hart se punt”), wat die opdrag se versoek om innoverende betekenis agter ’n streeknaam goed vervul deur die berg as ’n lewende, koesterende entiteit voor te stel. Beelde soos “blou skynsel in my oë”, “hemelboog” en “voetpaadjies van weleer” is mooi en roep ’n gevoel van nostalgie en verbondenheid op. Die gedig bly binne die reëls en die rymskema gee dit ’n liedagtige kwaliteit wat by die “liedjie dralend” van die laaste strofe pas. Taalgebruik is meestal natuurlik en emosioneel, alhoewel sommige reëls effens geforseerd rym en die struktuur plek-plek “ongelyk” voel. Die sterk punt is die egte liefde wat deurskemer – dit voel nie na ’n droë navorsingstuk nie, maar na ’n egte emosionele band met ’n plek. Dit sou nog sterker gewees het met ’n duideliker verduideliking of motivering van die naam “Bergrant” (selfs al is dit fiktief), sodat die leser presies verstaan watter betekenis die skrywer daaraan heg. Nietemin is dit ’n lieflike, hartlike gedig wat die tema van plek en identiteit mooi vasvang.
5. bedrewenheid
In hierdie gedig word die bedrywigheid van ’n Weskus-vissersgemeenskap lewendig en dinamies vasgevang. Die skrywer slaag goed daarin om die oorgang van stilte (oggendmis, spieëlgladde water) na intense aktiwiteit (brullende motors, spat van boë, haak van snoek) te skets, wat ’n sterk gevoel van ware “bedrewenheid” skep. Die gedig is visueel ryk, met goeie gebruik van klankeffekte soos “brul”, “spat” en die staccato-ritme in die laaste deel. Dit verbind mooi met die Weskus-streek en gee direkte betekenis aan die plek as ’n gebied waar harde werk, see en oorlewing saamkom. Ongelukkig oorskry die teks die maksimum van 12 reëls aansienlik en lees dit op sekere plekke meer soos prosa wat in reëls gebreek is as ’n digterlike geheel. Die rym en ritme is nie konsekwent nie, en sommige gedeeltes (“tyd vir kopkrap is daar nie / vanmiddag is dit vol gelaai”) voel meer vertellend as beeldend. Die konsep is sterk en die tema van plaaslike ekonomie en tradisie pas uitstekend by die uitdaging. Met snywerk, beter digterlike kompaktheid en styl sou dit een van die uitblinkers kon wees. Tans is die potensiaal duidelik, maar die vorm nog nie heeltemal geslyp nie.
12. Tsitsikamma
Hierdie gedig is ’n mooi en goed nagevorsde ode aan Tsitsikamma, met ’n duidelike poging om die naam se oorsprong (“plek van baie water” uit die Khoekhoe-taal) te eer en uit te brei. Die skrywer skep ’n mistieke, byna heilige atmosfeer met beelde van druisende waters, mistige gebede, geelhoutreuse en riviere wat geheime dra. Dit voldoen aan die reël van maksimum 12 reëls (met die voetnota buite rekening) en die driedelige struktuur werk goed. Die taal is poëties en vloeiend, met mooi alliterasie en metafore soos water wat selfs die hardste klip buig. Die verbinding tussen natuur, voorouers en genesing is tematies ryk en pas uitstekend by die maand se uitdaging. Die gedig voel respekvol teenoor die inheemse oorsprong van die naam en vermy clichés deur die plek as lewend en voortdurend vernuwend voor te stel. Klein verbeterings sou kon wees om die ritme nog sterker te maak en sekere herhalings (“waar”) te varieer vir groter impak. Algeheel is dit ’n sterk, goed gemotiveerde inskrywing wat beide navorsing en digterlike sensitiwiteit toon. Dit slaag daarin om die streek se essensie met respek en skoonheid vas te vang.

GOUD:

1. Kgala
Die skrywer neem die Tswana-woord “Kgala” (groot dors) en bou dit uit tot ’n ryke, filosofiese ervaring van die Kalahari. Die oorgang van fisiese dors na geestelike nadenke en sielsrus is oorspronklik en goed gemotiveer in die voetnota. Beelde soos knielende profete, kameeldoringbome wat arms uitsprei, en die sand wat fluister, is kragtig en skep ’n heilige, byna spirituele atmosfeer. Die taal is poëties en vloeiend, met mooi ritme en herhaling (“dán … dan”) wat ’n klimaks skep. Dit bly binne die reëllimiet en voldoen volledig aan die opdrag deur beide die etimologie van die naam te ondersoek en dit kreatief uit te brei. Die enigste klein punt van kritiek is dat sommige reëls effens lank word. Algeheel is dit ’n volwasse, goed deurdagte stuk wat die tema van streekname met diepte en respek hanteer. Die motivering toon goeie navorsing en poëtiese insig.
2. Kalahari
’n Stil, atmosferiese gedig wat die Kalahari as ’n plek van stories, stilte en oorlewing skets. Die gebruik van die tsamma-vrug as simbool van verlange en water is slim en plaaslik. Beelde soos wind wat mites skryf, watergate wat in halfsinne praat, en mense wat stadig luister, skep ’n mooi, oordenkende stemming. Die gedig voel eg en ingewortel in die streek se kultuur. Dit is korter as die vorige en meer fragmentaries, wat goed werk vir die tema van fluisteringe en sandverhale. Die sterk punt is die subtiele, byna mistieke toon eerder as dramatiese verklaring. Dit kon effens sterker gewees het met eweredige ritme en ’n duideliker fokus op die naam self se betekenis, maar dit bly ’n suksesvolle, rustige bydrae wat die leser laat luister. Goeie gebruik van voetnota vir toeganklikheid.
6. Perfekte skoot
Hierdie gedig gebruik die lang plaasnaam “Tweebuffelsmeteenskootmorsdoodgeskietfontein” op ’n speelse en effektiewe manier. Die jagtoneel aan die begin skep spanning, en die draai na die naambord gee ’n bevredigende trefreël. Dit is kreatief en voldoen aan die reël om ’n bestaande streek/plek se naam te ondersoek. Die beelde van die “bloeiende veld” en “sterwende son” is visueel sterk. Ongelukkig voel die middelste deel effens los van die res, en die rympatroon is nie altyd glad nie. Dit is ’n ligter, humoristiese invalshoek tot die uitdaging wat welkom is tussen die meer ernstige stukke. Met bietjie meer slyp aan vloei en beeldrykheid kon dit nog skerper gewees het. Goeie idee wat mooi uitgevoer is.
7. Knerslaagte
’n Mooi, intieme gedig wat die fiktiewe naam “Knerslaagte” met klank en tekstuur vul. Die idee van klippe wat “ou Godgesprekke” slyp en die aarde wat haar seer tot gruis kners, is oorspronklik en pas perfek by die opdrag. Die spaarsamige gebruik van woorde weerspieël die tema van skaars water en stilte treffend. Die taal is skoon, ritme rustig en die emosionele band met die plek opreg. Dit is kort, kragtig en goed gemotiveer as fiktiewe streek. ‘n Mooi voltooide vers met ’n sterk stem. Klein verbetering sou wees om die opening nog sterker te maak, maar dit werk reeds uitstekend.
8. Onseepkans
Hierdie gedig gee ’n persoonlike, nostalgiese blik op Onseepkans en die Oranjerivier-omgewing. Die spreker se identiteit as “kanaalaap-kind” van Upington maak dit eg en warm. Beelde van hitte, swembad, rivier en verlange is herkenbaar en goed vasgevang. Die betekenis van “Onseepkans” (kans om seep af te spoel) word slim gebruik as metafoor vir rus en kom-en-gaan. Die taal vloei natuurlik en die stuk voel persoonlik sonder om sentimenteel te word. Dit is ’n goeie voorbeeld van hoe ’n bestaande naam se betekenis poëties uitgebrei kan word.
10. Onder Hardap se son
’n Sterk landskapgedig wat die Hardap-streek met Nama-invloede en visuele krag skets. Die oop vlaktes, klik-klak taal, arend en dam wat die hemel bêre, skep ’n epiese gevoel. Die taal is ryk aan klank en die gebruik van “!ari!khās” voeg outentisiteit by. Dit ondersoek die streek se essensie goed en bly binne perke. Algeheel ’n visueel en kultureel ryk bydrae.
11. Namakwaland se Daisy
Die gedig vier Namakwaland se blomme met ’n vrolike, musikale toon. Beelde van reëndruppels, simfonie van blomme en “bruin giggel” is oulik en lewendig. Dit koppel die streek se naam aan die beroemde daisies en gee ’n positiewe, feestelike invalshoek. Die taal is toeganklik maar soms oneweredig in ritme en spelling (“gessigies”). Dit is ligter as van die ander verse, maar dra die vreugde van die streek goed oor.
13. Riemvasmaak
Hierdie gedig is ryk aan Oranjerivier-dialek en kultuurspesifieke beelde. Die voetnota is baie nuttig en wys goeie navorsing. Die konsep van “rieme vasmaak” as gebondenheid aan ’n plek in ’n harde omgewing is sterk. Beelde van warm bronne, karmenaatjies en bitter plante is kleurvol. Dit oorskry egter die reëllimiet en voel plek-plek meer soos ’n lys as ’n digterlike geheel. Met kompaktheid en sterker ritme sou dit baie sterker gewees het. Die potensiaal is opmerkbaar.
14. die see was dik
’n Goeie Weskus-dialekgedig wat die visserslewe lewendig maak. Die gebruik van verkortings en klanke gee dit egtheid. Beelde van dik see, skille wat spat en kole wat kraak is outentiek. Dit skep ’n sterk sin van verligting en gemeenskap na ’n suksesvolle dag. Dit voldoen aan die opdrag en is een van die meer stemmige dialekpogings.

PROSA

1. Umgodi
Hierdie prosastuk is ’n gedetailleerde, amper dokumentêre vertelling van ’n gemeenskap se opkoms en verval. Die skrywer kontrasteer die vroeëre rustige, selfversorgende Koppieslaagte met die latere Umgodi (wat “groot gat/slaggat” beteken) op ’n manier wat die naam se profetiese karakter beklemtoon. Die beskrywings van veiligheid, gemeenskapsin en ekonomiese selfstandigheid is geloofwaardig en roerend, terwyl die latere korrupsie, nywerheidsbesoedeling en sosiale ineenstorting ’n duidelike waarskuwing uitspel. Dit pas goed by die opdrag deur die naam se betekenis te ondersoek en dit aan werklike sosio-ekonomiese realiteite te koppel. Die teks is egter baie lank en lees soms soos ’n verslag eerder as kreatiewe prosa – daar is min dialoog, sensoriese detail of emosionele fokus op individue. Dit sou sterker gewees het met ’n persoonlike verteller of ’n spesifieke karakter se oogpunt om die leser meer emosioneel te betrek. Spelling en konstruksie is meestal goed, alhoewel daar enkele herhalings en lang sinne is. Algeheel ’n ambisieuse en tematiese sterk stuk met duidelike motivering, maar dit kon meer literêr geslyp gewees het.
2. Tsau/Khaeb – waar sagte sand die laaste sê het
Hierdie is ’n besonder sterk en goed geskrewe prosastuk. Die skrywer ondersoek die naam “Tsau //Khaeb” (diep/sagte sand) met respek en poëtiese insig, terwyl hy die geskiedenis van die Sperrgebiet, diamantkoors en die woestyn se herwinning meesterlik weef. Die kontras tussen menslike gierigheid en die sand se geduld is kragtig en goed gemotiveer. Beelde van sand wat huise oorneem, die Bom Jesus-wrak en die woestyn se veerkragtigheid is visueel ryk en emosioneel resonant. Die taal is volwasse, ritmies en toeganklik, met ’n mooi filosofiese ondertoon. Dit bly goed onder die 800-woord-limiet en voel volledig. Hierdie stuk slaag uitstekend daarin om ’n streek se naam, geskiedenis en essensie saam te bring op ’n manier wat beide leersaam en literêr is.
3. Hardapstreek
’n Warm, liefdevolle beskrywing van die Hardap-streek wat die naam se oorsprong (“tepel/vrat” in Nama, verwysend na koppies) mooi integreer. Die skrywer skep ’n sterk gevoel van ruimte, stilte en veerkragtigheid, met goeie beskrywings van seisoene, Nama-kultuur en die dam se rol. Die persoonlike slot (“Ek weet, want ek noem dit huis”) gee egtheid. Die prosa is vloeiend en beskrywend, met ’n duidelike waardering vir die streek se eenvoud en skoonheid. Dit voldoen goed aan die opdrag en bly binne perke. Klein tekortkoming is dat dit soms te veel soos ’n toerisme-brosjure lees eerder as fiksie of diep persoonlike essay – meer anekdotes of spesifieke karakters sou dit nog lewendiger gemaak het. Nietemin ’n goeie, positiewe en goed nagevorsde stuk.
4. Noeniesput
Hierdie is ’n feitlike, chronologiese geskiedenis van Noeniesput wat die oorsprong van die naam (“put by ’n Noenie-boom”) duidelik verduidelik. Dit gee ’n goeie oorsig van die dorpie se ontwikkeling – van skooltjie tot kerk, posdiens en ekonomiese uitdagings. Die teks is leersaam en goed nagevors (soos die Wikipedia-bron aandui). Ongelukkig lees dit baie soos ’n droë feiteverslag eerder as kreatiewe prosa. Daar is min atmosfeer, emosie of lewende beelde, en die vertelling bly oppervlakkig. Dit voldoen aan die woordlimiet, maar mis die literêre vonk wat die opdrag toelaat. Dit sou baie sterker gewees het as die feite deur ’n fiktiewe verteller of karakter se herinneringe geweef is. Tans is dit meer geskiedkundig as kreatief.
5. Die reality is warrit is van die Kaapse Vlakte
Hierdie stuk is ’n passievolle, stemmige verdediging en viering van die Kaapse Vlakte se mense, taal en kultuur. Die gebruik van Kaapse dialek aan die begin gee onmiddellike outentisiteit, en die kontraste tussen buite-oordeel en innerlike realiteit is kragtig. Onderwerpe soos geloof, humor, armoede, bendes en taal word met eerlikheid en balans hanteer. Dit is emosioneel en oortuigend, sonder om probleme te romantiseer. Die teks bly onder 800 woorde en pas by die tema deur die streek se unieke identiteit te ondersoek. Taalgebruik is doelbewus nie-standaard om die stem te weerspieël, wat goed werk. Dit is ’n sterk, betrokke stuk wat die leser dwing om dieper te kyk. Klein verbetering sou wees om die dialek-gedeelte meer konsekwent te integreer, maar algeheel ’n impakvolle bydrae.

VERHALE

1. Eden
Hierdie kortverhaal is ’n goed gestruktureerde, hoopvolle fiksie wat die idee van ’n geheime paradys mooi uitbou. Die skrywer gebruik die motief van ’n ou kaart en familie-erfenis om ’n trek na ’n verborge vallei (Eden) te motiveer, wat goed by die opdrag se tema van streekname en betekenis pas. Die karakterontwikkeling van San-Marie en Hans is geloofwaardig, en besonderhede soos die perd Spikkels, die slingerplant-ingang en die ontmoeting met tant Grieta gee die verhaal warmte en spanning. Die oorgang van swaarkry na voorspoed word oortuigend hanteer, met ’n mooi sikliese einde. Taalgebruik is meestal skoon, alhoewel daar enkele herhalings en klein punktuasiefoute voorkom. Die verhaal skep ’n duidelike sin van afsondering en nuwe begin. Sterk punte is die familieband en die simboliek van Eden as veilige hawe. Dit kon nog ryker gewees het met meer sensoriese beskrywings van die vallei self, maar algeheel is dit ’n suksesvolle, hartlike verhaal wat die opdrag goed nakom.
2. Waar geitjies blaf
Hierdie verhaal is ’n ambisieuse mengsel van historiese fiksie, persoonlike groei en ’n raamverhaal met David Goldblatt se foto. Die skrywer vang die isolasie en aanpassing van Hester in Gamkaskloof (Die Hel) treffend vas, met goeie kontras tussen haar dorp-agtergrond en die kloof se harde werklikheid. Karakters soos Sannie en Hendrik voel eg, en die geboorte-aankondiging bring ’n mooi ontsluiting. Die “geitjies blaf”-motief is slim en simbolies. Taal en konstruksie is sterk, met goeie gebruik van dialek en beskrywings. Die verhaal gee ekstra diepte, alhoewel die oorgange soms effens skielik voel. Dit toon goeie navorsing oor die streek se geskiedenis. Bietjie kritiek is enkele herhalings en dat Hester se aanpassing soms te vinnig voel. Algeheel ’n emosioneel ryk, goed nagevorsde verhaal wat die essensie van ’n spesifieke streek (Gamkaskloof) en sy mense uitstekend vasvang.
3. Die raad van die sandbome besluit op ’n naam
’n Oorspronklike, fabelagtige verhaal waarin plante en bome self die naam “Bitterwater” vir hul streek kies. Die skrywer gee elke boom/plant ’n unieke stem en funksie, wat die Kalahari se ekologie en oorlewingstema mooi uitbou. Dit pas perfek by die opdrag deur ’n fiktiewe betekenis agter ’n streeknaam te skep. Die taal is poëties en die struktuur van die raad vergadering werk goed. Beelde van Tsamma, Kameeldoring en wind as voorsitter is kreatief en visueel sterk. Die verhaal is sterk en eindig met ’n mooi, sirkulêre wysheid. Die enigste tekortkoming is dat dit soms te didakties of lysagtig voel eerder as dinamies. Nietemin ’n lieflike, innoverende fabel wat die tema van plek, aanpassing en hoop met fynheid hanteer. Baie kreatiewe plasing. Dankie.
4. Die lewe op Mosbos
Hierdie kort, speelse verhaal vertel van feetjies wat na Mosbos vlug en dit hul nuwe Eden maak. Die dagboek-formaat werk goed vir ’n kinderlike, wonderlike perspektief. Beskrywings van spelonke, varings, bessies en die mannemarakseun skep ’n oulike fantasiewêreld. Dit is kort (377 woorde) en lig, met ’n duidelike tema van hervestiging en hoop. Die fiktiewe streek Mosbos word as veilige, vrugbare hawe voorgestel. Taal is eenvoudig en geskik vir die genre, alhoewel daar enkele spelfoute (“defnitief”) voorkom. Dit is ’n oulike, onskuldige storie wat goed by jonger lesers sou pas. Goeie potensiaal vir uitbreiding in ’n kinderverhaalbundel.
5. Hoe Kij-Kij sy naam gekry het
’n Sterk mondelinge vertelstyl-verhaal waarin Buks vir Pieter die oorsprong van Kij-Kij vertel. Die skrywer vang die Kalahari se atmosfeer, San-kultuur en mondelinge tradisie uitstekend vas. Die verhaal van die tweelingbroers, die wit gemsbok en die leeu is mitologies en betekenisvol, met temas van deel, respek vir die natuur en broederskap. Dialekgebruik is konsekwent en kleurvol sonder om te oordryf. Die verhaal bou spanning en verwondering mooi op. Sommige sinne is egter lank en kon meer kompak wees. Algeheel ’n ryk, kultureel sensitiewe verhaal wat die opdrag se versoek om streekname en fiktiewe motivering meesterlik vervul.
6. Thula Bethulie
Hierdie verhaal is histories-emosioneel en fokus op Bethulie as konsentrasiekamp tydens die Anglo-Boereoorlog. Die skrywer gee ’n aangrypende beeld van lyding, verlies en veerkragtigheid deur Jakoba en haar gesin. Die gebruik van “Thula baba” en historiese besonderhede voeg egtheid by. Die naam se betekenis (“deur God gekies”) word ironies en tragies gebruik. Die teks voel egter plek-plek gejaagd met skielike spronge in tyd. Taal en punktuasie is meestal goed, alhoewel daar enkele foute is. Sterk emosionele oomblikke (Maria se selfmoord, Herman se dood, Hendrik se terugkeer) maak dit impakvol. Dit is ’n donker, maar hoopvolle verhaal wat die streek se pynlike geskiedenis met respek hanteer. Goeie werk.