geraam (Goud)

die wolke hang skaars ‘n dagreis ver

 

dáár waar die slanke treurwilgers

lui swiep-en-teug

uit die dam waarlangs hul staan

en opslagboompies ‘n entjie verder

met alle mag beur

om ‘n erosiesloot te ontgroei

 

dáár nestel tweeling rotse langs mekaar

netjies, soos ‘n volronde boesem

en hul is soos die bome

…aardgebonde, maar vry…

want tussen hul statiese lê

en die bome se krakerige wieg is daar geen

verlore tyd om ooit in te haal nie

 

wanneer die skemer later skaam-skaam

‘n kelkie klink op die nad’rende nag

word dié tonele, na-betragtend beskou

netjies gedoek in die raam van my onthou

 

© Elmarie Nienaber Van Kampen, 2025