Juandre

Juandre
(Brons) 1330 woorde
Juandre pak die laaste paar stukkies van sy aardse besittings in ‘n tas wat hy by die kinderhuis gekry het. Ook die toksak het hy by die kinderhuis gekry. Dan plaas hy al sy bagasie op sy bed voor hy al die kantoorpersoneel wat hy die afgelope ses jaar baie goed leer ken het, gaan groet. Die volgende op sy lys is die terreinwerkers en almal wat daarvoor verantwoordelik was dat dinge op die terrein seepglad verloop het. Toe hy daarmee klaar is, wag hy vir sy huismaats om van die skool af te kom. Hulle is die laaste wat hy moet groet. Hy was nie vandag saam met hulle skool toe nie, maar hof toe.
Juandre verlaat die kinderhuis. Vir altyd. Dit is wat die hof vanoggend besluit het. Na sy pleegouers toe. Vir ‘n hoopvolle nuwe toekoms. Nooit hoef hy weer na die aaklige plek terug te keer nie. Nooit hoef hy weer in hierdie onpersoonlike kamer te slaap nie. Vir net effens meer as ses jaar was die kinderhuis sy huis en al was hy tog in’ n mate gelukkig daar, het hy dit nooit as sy tuiste beskou nie. Ouers ken hy nie, want sy pa het hom en sy ma verlaat toe hy nog baie klein was en sy ma het haar daarna aan drank oorgegee. Totdat die welsyn noodgedwonge ingegryp het en die hof besluit het dat kinderhuisplasing sy beste belang sou dien. Vir Juandre het dit gevoel soos die einde. Hy het sy graad drie jaar by die kinderhuis begin, en sy laerskoolloopbaan daar voltooi. Die eerste kwartaal van sy hoërskoolloopbaan is ook nou verby, al sluit die skool eers oor twee dae. Sy eksamen is afgehandel en die hofdatum is daarvolgens bepaal. Al is hy opgewonde en dankbaar, voel hy tog ook ‘n mate van hartseer en heimweë. Hy gaan sy maats mis. Hy gaan sy tannie mis, want sy het hom altyd spesiaal laat voel. Maar daar is ook die wat hy nooit gaan mis nie. Die boelies. Die wat sy goed gesteel het. Die wat hom by hulle moeklikheid probeer insleep het en vals beskuldig het.. Daarom, toe oom Karel en tannie Sybel, wat in die tussentyd in sy woordeskat en belewenis Ma en Pa geword het, by die kinderhuis opdaag om hom op te laai, verlaat hy die terrein met ‘n traan in sy oog. Die werklikheid het skielik oorweldigend geword.
Ook Sybel en Karel slaak ‘n sug van verligting. Die proses van pleegplasing het amper twee jaar geneem. Vorms, evaluasies, besoeke en dies meer. Aanvanklik, sowat vier jaar gelede, het hulle net naweek- en vakansieouers geword. Hulle wou vir een spesiale kind ‘n naweektuiste bied en daar is op Juandre besluit. Baie gou het die seun in hulle harte ingekruip en het hulle tot die besef gekom dat hulle meer as net vakansieouers vir hom wou wees. Hulle het hulle plan met die linderhuis en Juandre bespreek. Hy was dadelik inskiklik en die proses van pleegplasing is begin. Op ‘n stadium het dit beging lyk asof dit nie meer gaan gebeur nie. Maar hulle het deurgedruk en baklei tot die bitter einde. En vandag word Juandre amptelik hulle seun. Nooit meer hoef hulle hierdie pad te ry nie.
Karel en Sybel kon nooit kinders van hulle eie hê nie. Vir Sybel was dit amper ‘n doodsvonnis. Dit is seker die ergste pyn wat’ n vrou kan beleef. Die pyn, die onvermoë en die absolute magteloosheid waarmee hierdie tyding aangehoor moes word. Daarom is die realisering van hierdie pleegplasing vir hulle amper meer die verwesenliking van ‘n droom as vir Juandre en daarom is geen opoffering vir hulle te veel nie. Die vreugde om volwaardig ouers te mag wees, om elke aand hul seun te mag nag sê en elke oggend wakker te maak. Om saam so baie te doen.
Al ken Juandre sy nuwe ma en pa se huis soos die palm van sy hand, en al is daar alles in oorvloed, beleef hy die eerste dag nie soos hy verwag het nie. Dit is amper asof hy ‘n mate van skuldigheid beleef. Hy mag beweeg waar hy wil, sonder om vir alles toestemming hoef te vra. Die inhoud van die yskas is tot sy beskikking sonder dat hy skuldig hoef te voel. Die reëls van badtyd, etenstyd en pligte doen het nou totaal verander en hy kan met vrymoedigheid sy toiletware in die badkamer los. Hy word selfs toegelaat om te help met kosmaak en selfs om te besluit wat op die spyskaart moet wees, iets wat in die kinderhuis taboe was. Hy hoef ook nie enige van sy goed in sy kamer toe te sluit nie. En hy kan die hele dag met Baby, die boerboel speel. By die kinderhuis moes hulle middae al half ses in die huis wees, maar hier kan hy tot laat buite speel. En belangrikste van alles – hy kan in privaatheid die badkamer gebruik. In die kinderhuis moes hy tydens storttyd die badkamer met drie ander seuns deel.
Dit neem Juandre feitlik ‘n hele week om aan die nuutgevonde vryheid gewoond te raak, die wete dat hy nooit weer hoef terug te keer nie. Die privaatheid en ruimte doen aan hom wondere. Ook vir Karel en Sybel is daar meer kalmte en rustigheid. Daardie spesiale reëlings wat gemaak moes word, elke keer as hy vir ‘n naweek of vakansie uitgeneem is, spesiale toestemmings en goedkeurings wat nie altyd betyds opgedaag het nie en die soms ure se sit in die verkeer om seker te maak dat hy na sy kuier weer betyds by die kinderhuis opdaag. Daardie dae wat een van hulle verlof moes insit om hom te kan gaan haal of terug te neem.. Gelukkig is dit nou iets van die verlede.

Die eerste twee weke van Juandre se vryheid is agter die rug en so ook die eerste week van die nuwe skoolkwartaal by die nuwe skool het. Dit het goed gegaan met sy aanpassing, maar aan die begin van die tweede skoolweek kla Juandre van hoofpyn, hoofpyn wat, ten spyte van medikasie, nie weggaan nie, maar vererger. Sybel skryf dit toe aan die verandering in omstandighede en stel hom gerus, Nuwe skool, nuwe onderwysers, nuwe uitdagings. Sy verseker hom dit is normaal om so te voel. Maar drie dae later en ‘n hele houertjie Panado’ s verder is die hoofpyn steeds daar, amper erger as met dag een. En Sybel maak vir hom ‘n doktersafspraak. Aanvanklik word sterker pille voorgeskryf, maar toe dit ook nie die gewensde reaksie het nie, word Juandre vir verdere mediese toetse gestuur. En skielik word dit wat bedoel is om’ n gelukkige toekoms vir hierdie nuwe gesin te wees, hulle grootste nagmerrie. Want die toetse wys ‘n gewas in Juandre se brein. Verdere toetse bevestig dat die gewas kwaadaardig is.
Die gesin verwerk hierdie nuus met gemengde gevoelens. Juandre se verwagtinge en opgewondenheid oor sy nuwe ouers, die vreugde van die uiteindelike pleegplasing, die vooruitsig van’ n nuwe rolverdelings van ouerskap, en die hoop op ‘n beter lewe. Nou het hierdie opgewondenheid egter plek gemaak vir teleurstelling, hartseer en vrees. Weer is daar die magteloosheid, soos Sybel beleef het toe sy die eerste maal vrede moes maak met haar infertiliteit.
.
Sewe maande later ry Karel en Sybel weer deur die kinderhuis se hek, die hek waardeur hulle’ n paar maande tevore met soveel hoop en verwagting gery het. Die atmosfeer is somber. Die omstandighede is anders. Daar is hartseer in plaas van blydskap, teleurstelling in plaas van hoop, mislukking in plaas van triomf. Nie om finaal uit te neem. nie, maar om finaal afskeid te neem. Die diens word by die kinderhuis waargeneem, die plek wat vir jare Juandre se huis was, die plek waarvan hy so graag wou wegkom, die plek waar baie van sy vriende was.. En Sybel leer dat daar ‘n pyn erger as kinderloosheid is, die pyn om jou kind aan die doderyk af te staan.

Rapporteer inhoud

• Issue: *
  Kopiereg inbreuk vuil taal Ongeldige Inhoud
• Your Name: *
  
• Your Email: *
  

• Details: *
  

Handig verslag