Kuiertyd

Kuiertyd

Paastyd is altyd kuiertyd. Dis dan wanneer die kinders plaas toe kom en ons almal weer saam mens kan word. Wanneer die kinders, nou volwassenes, huis toe kom.

Dis wanneer die kinders saamdrom op die werf en ons weer ’n gesin kan word wat mekaar in die oë kan kyk. Wanneer ons die wreedheid van afstand kan hokslaan en vatnaby aan mekaar kan wees. Dis wanneer ek my dogters en my kleinseuntjie se arms om my kan voel. Dis wanneer ons laataand sit en gesels en praat en raad vra. Dis stories op die stoep, vrolike stemme en skaterlag wat teen buitemure vasslaan en net so vrolik weer terugkom na ons toe. Dis musiek en vure wat hoog brand met ’n staanrib wat sy tyd vat en kort-kort sissend saampraat. Dis vurige veerpyltjie kompetisies en lank sit om die kombuistafel. Dis vars plaasbrood met dik botter en kyke vol verwyte oor wie se beurt dit is om die warm korsie te kry. Dis skaapboud en soetpatats, lepelsteeltjies en roomys, skaapstertjies en kaaswors. Dis saam buite staan en wolke kyk en driftige bespiegelings oor of die weer dan nou kom of gaan. Dis saam sit en opsies bespreek vir die pad vorentoe as die reën dan tog weer wegbly. Dis datums praat vir die volgende kuier. Dis taai handjies en die chaos van bordspeletjies. Dis teiken skiet en voer gee en dorings uit voete trek. Dis bakkie-ry en foto’s neem. Dis speletjies met die kleinseuntjie, stywe drukkies en nat soene. Dis onthou en dankie-sê vir soveel voorregte en seëninge. Dis veertien hande wat vashou vir tafelgebed. Dis ons tyd.

En dan, skielik, is Paasnaweek verby en ruk my hart aan stukke as die laaste kar om die skuur se muur verdwyn, want wie van ons weet wanneer dit weer so sal wees? Môre is aan niemand beloof nie. Volgende jaar voel te ver. Hopeloos te ver.

Dan hoor ek weer die windpomp sing, en my ore suis van die oorverdowende stilte wat my pikswart toevou. Later sal ek en my boer alleen buite sit en kyk hoe die namiddagson stadig oor die droë veld verwelk. Ons sal in stilte sit, want soms is die oomblik te groot en sal woorde net in die pad wees.

Die volgende dag sal ek al die ornamente en breekbare goed terug pak op hulle plekke vanwaar hulle weggesteek is vir klein, nuuskierige handjies en die beddegoed aftrek. Dan sal ek hulle kamers se vensters toemaak en hulle deure toetrek. Maar nie op die eerste dag nie. Daardie dag is vir hartseer wees en alles onthou wat ek nog wou gesê het, en gaar gemaak het, en vertel het. En ek sal buite rondloop om hulle spore te soek in die sagte sandkolle.

Verlange is ’n harde knop in jou keel waaraan jy wurg.

© Hester Steenkamp

Rapporteer inhoud

• Issue: *
  Kopiereg inbreuk vuil taal Ongeldige Inhoud
• Your Name: *
  
• Your Email: *
  

• Details: *
  

Handig verslag