Vertikale tyd.

Vertikale tyd.

Mens hoor dikwels mense kla dat tyd so vinnig verby gaan. Dan dink ek dat ek my tyd wil vat soos mens ’n lekker warm brood eet: stadig, met smaak en respek, amper met ’n gebed. Want vir my is daar oomblikke waar ek my tyd in heilige samesyn spandeer en ek noem dit vertikale oomblikke. Dit is die tyd wat nie net deur jou vingers glip nie. Oomblikke wat bly luier in jou hart, nie in die besige skedule van ’n dagboek nie, maar in die binneste. Hierdie is nie gewone tyd in die menslike sin nie, dit is heilige tyd.

Ek het dit besef toe ek vanoggend Psalm 90 lees: “Want duisend jaar is in U oë soos die dag van gister as dit verbyskiet…” Die vers is al baie gehoor, gelees en selfs ook gesing. Maar vandag het dit my stilgemaak. Nie net stil van buite nie, maar van binne. Dit is toe ek die vers nie net verstaan het nie, maar ontmoet het.

Vertikale tyd gebeur nie wanneer die horlosie sy gewone gang gaan nie. Dit is juis wanneer die horlosie irrelevant raak. Asof tyd self ook terugstaan en luister. Dit is wanneer God nie net in die Skrif is nie, maar in die oomblik. Dan besef jy: hierdie is nie net tyd nie – dit is teenwoordigheid.

Ons sien tyd ook in die klein dinge:
Wanneer jy in stilte bid en voel jy is nie alleen nie, al is jy die enigste mens in die vertrek.
Wanneer jy ’n vers begin skryf en jy besef: jy het nie die woorde gaan soek nie, die woorde het jou gesoek.
Wanneer jy ’n reuk ruik, of ’n foto sien, en iets van lank gelede kom terug soos ’n vriend wat jou besoek.
Wanneer jy iemand omhels en jy voel nie net hulle arms om jou nie — jy voel hul stille begrip.

Dit is die tyd wat nie verbygaan nie. Dit is tyd wat stilstaan – nie in stagnasie nie, maar in betekenis.

Die Bybel praat van kairos ook, nie net chronos nie. Jesus sê: “Die tyd is vervul.” Hy bedoel nie ’n dag op die kalender nie. Hy bedoel: nou is die oomblik. Die regte oomblik. Die heilige een. Die een wat nie weer kom nie, maar wat bly omdat dit by God hoort.

Ek dink ons moet weer leer hoe om tyd te sien. Nie net op ons foon of kalender nie, maar in mense se oë. In die stilte van die nag. In die oomblikke waar niks groots gebeur nie, maar iets ewig gebeur. Vertikale tyd is nie vir prestasie nie, dit is vir teenwoordigheid.

Hoe leef ’n mens in daardie tyd? Ek dink jy vertrou net. Jy jaag niks na nie. Jy hou jou hande oop. Jy bly gevoelig vir die fluistering wat nie in woorde kom nie. Jy gee erkenning aan daardie oomblikke, en jy deel dit met ander. Want daardie soort tyd hou nooit op nie, dit dra ander mense saam.

Ons is maklik vasgevang in take en reëls. Maar ek leer: wysheid groei nie net in kennis nie, maar in ontmoetings.

Vertikale tyd leer ons om te ontvang. Om te onthou. Om stil te wees sonder om te vrees. En om die Ewige raak te sien in die gewone.

Mag ons leer om die soort tyd te sien wat nie op ons horlosies staan nie. Die soort tyd wat nie net verbygaan nie, maar wat ons raak en ons herinner in Wie se hand tyd is.

©MarleneErasmus
31/07/2025

(591 woorde)

Rapporteer inhoud

• Issue: *
  Kopiereg inbreuk vuil taal Ongeldige Inhoud
• Your Name: *
  
• Your Email: *
  

• Details: *
  

Handig verslag