Erosie (Goud)

Erosie

 

en daar staan jy nog:

Adamastor

 

waar Afrika sy donker

skouer teen die suide draai

 

waar die wind

ou stories

uit jou klipskeure haal

 

sout lê wit

in jou klipplooie

 

ek kom nog

 

sonder vlag

sonder kruis

sonder naam

 

net water

en met die maan

se hand teen my rug

 

ek kom vou om jou voete

ek vind die fynste skeure

en laat my sout daar agter

 

en gaan

 

eeue lank

het skepe gevaar

met seile vol wind,

vreemde tale

in hul monde,

 

kaarte

wat elke keer

’n bietjie voller word

 

mense het name

oor plekke geskryf

asof ’n naam

iets laat behoort

 

jy het gebly

 

’n digter

het jou uit ’n storm gelig,

jou ’n voorkop gegee,

’n mond,

’n naam

 

en jou met ink

teen die soom

van die wêreld laat staan

 

maar ink

het ook oewers

 

ek het verder geskryf

 

met sout

met sand

met eb en vloed

 

gekom

gegaan

teruggekom

 

tot ’n haarfyn skeur

wyd genoeg geword het

om my in te laat

 

tot korrels van jou

begin losraak het

 

so klein

dat niemand

dit verlies sou noem nie

 

nou rol jy

onder my voort

 

fyn, naamloos

 

tussen skulpgruis

en sand

 

mense loop oor jou

sonder om te weet

 

dat hier eens

’n reus

gestaan het

 

jy staan nog daar, Adamastor

 

maar elke keer

wanneer ek terugtrek,

neem ek iets van jou

saam

 

©MarleneErasmus

09/09/2026

 

 

 

Interteks: Luís de Camões, “Os Lusíadas”, Kanto V, die Adamastor- en Thetis-episode.