Al wat sy kon red (Goud)

Al wat sy kon red

 

Sonika Nagarkoti is net dertien.

 

Oud genoeg vir skoolboeke,

te jonk vir ’n wrede wêreld

wat skielik onder haar voete verdwyn.

 

Toe die berg begin grom

en spoeg met klippe in sy mond

dwarsdeur die dorp storm,

het niemand haar nog geleer

hoe om ’n lewe te dra nie.

 

Sy het net gebuk,

vir Sajan opgeraap,

drie jaar oud,

warm teen haar bors,

en begin bergop klim.

 

Agter haar

is mure uit hul fondasie geruk,

’n dak losgeskeur van sy huis,

deure oopgeklap

na kamers

wat daar nie meer was.

 

Die water het álles gevat.

 

Beddens.

Koppies en borde.

Familie-foto’s.

Mure en vensters

waar oggendlig ingestroom het.

 

Dit het gevat

sonder om te vra

wat kosbaar is.

 

Sonika het geklim.

 

Een tree.

Nog een.

 

Met modder om haar enkels,

vuur in haar keel,

Sajan se vingers

vasgeklem in haar vlees.

 

Onder haar

het ’n hele bestaan

verbygedryf.

 

Sy kon nie hul huis red nie.

 

Nie die kamers

waar mense se stemme

nog tussen die mure gewoon het.

 

Nie gister nie.

Nie die gewone dinge

wat ’n mens eers mis

wanneer hulle weg is nie.

 

Sy kon net haar arms

stywer span

om die klein lyfie

wat nog asemhaal.

 

Sonika,

net dertien.

 

Daardie dag

het sy geleer

hoe swaar drie jaar kan wees,

hoe klein twee arms is,

en hoe groot

die niks is wat agterbly.

 

©MarleneErasmus

08/09/2026