Augustus 2026 – Aanhalingsprojek – Kommentaar en uitslae

Baie geluk aan hierdie 9 lede!
WENNERS
GEDIGTE:
BRONS:
(1) No 9 Audrey Bierman MET Geloof, Hoop en Liefde
(2) No 12 Anja Nel MET As verbeelding belangriker as kennis is
(3) Geen

SILWER:
(1) No 8 Pierce van Tonder MET … Waar storms gaan lê
(2) No 13 Nicola Brown MET Waar niks ontbreek nie
(3) No 2 Hennie du Toit MET Que vadis

GOUD:
(1) No 4 Pieter Mostert MET Die wêreld is ’n sandkorrel
(2) No 7 Hester Steenkamp MET ver, maar naby
(3) No 11 Retha van Deventer MET leefreël

PROSA:
(1) No 6 Marlene Erasmus MET Padkos vir die hart
(2) No 3 Pieter Mostert MET Waar siel en liggaam ontmoet
(3) No 5 Hester Steenkamp MET Wees die verandering

VERHALE:
(1) No 3 Marlene Erasmus MET Die laaste koevert
(2) No 2 Audrey Bierman MET ’n Nuwe dag
(3) No 4 Rika Gerryts MET Een dollar per jaar

BRONS
1. Gee die hond wind
Hierdie inskrywing voldoen nie aan die sentrale vereistes van die opdrag nie. Daar is geen aanhaling van ’n “gerekende” bron wat as basis dien nie, en geen voetnota met die aanhaling en outeur onder die vers nie. Die vorm is ook verkeerd: die teks bestaan uit ’n reeks kort strofes en reëls wat nie duidelik in vier kwatryne plus een koeplet van presies agtien reëls gerangskik is nie. Die herhalende frase “Gee die hond wind” funksioneer as ’n persoonlike herinnering aan oupa, maar dit is nie ’n eksterne, gerekende bronaanhaling nie. Die emosionele kern – die soeke na vrede en die herinnering aan oupa se woorde – is opreg en die beeld van Whisky die brak bring ’n warm, alledaagse toon, maar die digter het die struktuur- en bronvereistes heeltemal ignoreer. Sonder die verpligte agtien-reël-konstruksie en die aangeduide aanhaling kan die werk nie as ’n geldige inskrywing beskou word nie. Die taal is eenvoudig en direk, met ’n paar sterk reëls oor sielsvrede, tog bly die geheel te los en ongestruktureerd vir die streng beoordeling.
3. Tekkies vir liefde
Hierdie stuk is nie ’n gedig wat aan die opdrag voldoen nie. Dit is ’n kort, prosaïese selfbeskrywing in vrye reëls sonder enige aanhaling van ’n gerekende bron, sonder voetnota, en sonder die verpligte vorm van vier kwatryne en een koeplet (agtien reëls). Die teks is eerder ’n persoonlike verklaring oor enkelbestaan, vriende, natuur en ’n hondjie. Hoewel die toon eerlik en onpretensieus is, en die beeld van “tekkies” as metafoor vir gebondenheid of keuses potensiaal het, ontbreek elke formele vereiste. Daar is geen poging om ’n eksterne aanhaling te integreer of om die streng strofestruktuur te volg nie. Die werk lees soos ’n kort outobiografiese fragment eerder as ’n digterlike antwoord op die gegewe kriteria. Om dié rede moet dit as nie-voldoenend gemerk word want jy het nie die opdrag uitgevoer nie.
9. Geloof, Hoop en Liefde
Die digter gebruik ’n aanhaling van Carl Sandburg (“Nothing happens without first a dream”) en plaas dit onder die vers, wat die voetnota-vereiste nakom. Die vorm bestaan uit vier kwatryne en ’n slotkoeplet, wat die agtien-reël-struktuur korrek gehoorsaam. Die tema van geloof, hoop en liefde wat ’n verhouding teen buite-geraas en twyfel staande hou, word duidelik rondom die idee van die droom as beginpunt gebou. Die taal is eenvoudig maar emosioneel direk, en die herhaling van drome as lewende krag gee samehangende insae. Die gedig voel effe onversorg, en die koppeling tussen die Engelse aanhaling en die Afrikaanse vers voel soms oppervlakkig eerder as organies. Tog is die struktuur korrek nagekom en die bron word aangedui, wat die werk geloofwaardig maak binne die streng kriteria.
12. As verbeelding belangriker as kennis is
Hierdie gedig gebruik ’n aanhaling van Albert Einstein oor verbeelding versus kennis wat aan die kriteria voldoen. Die digter herhaal die kerngedagte van die aanhaling as refrein en bou ’n argumentatiewe, byna retoriese gedig daaroor. Die vorm is korrek. Die inhoud is helder en konsekwent in sy ironiese vraagstelling oor waarom kennis steeds prioriteit geniet, en die struktuurvereiste word mooi nagekom. Die herhaling van die openingsreël skep ritme, tog bly die geheel te los vir die streng agtien-reël-konstruksie. Die digter toon begrip van die bron, en die formele uitvoering is volledig.

SILWER

2. Que Vadis
Hierdie inskrywing voldoen aan die vormvereiste. Die teks bestaan uit agtien reëls, en dit is duidelik in vier kwatryne en een koeplet gerangskik. Die digter gebruik ‘n aanhaling van D.F. Malan uit die 1949-inwydingstoespraak van die Voortrekkermonument en plaas dit onder die vers, wat die voetnota-vereiste nakom. Die inhoud is ’n direkte, nasionalistiese betoog oor die voortbestaan van die Afrikaner en Afrikaans teen verengelsing. Die taal is kragtig en oortuigend in sy polemiese toon, maar die digterlike ambisie bly beperk tot ‘n retoriese stelling. Die emosionele oortuiging is egter duidelik tasbaar.
8. …Waar die storms gaan lê
Die digter gebruik ’n direkte vertaling van Kahlil Gibran se aanhaling “Sadness is but a wall between two gardens” uit “Sand and Foam” en plaas dit korrek in ’n voetnota. Die teks bevat agtien reëls wat in ‘n gestruktureerde vorm aangebied word. Die inhoud is ’n hartroerende elegie oor verlies, herinnering en uiteindelike vrede, met beelde van die affodil, die Saron-roos, Kaapse fynbos en die muur tussen twee tuine. Die taal is digterlik, soms ietwat oordrewe, maar die emosionele beweging van smart na berusting is oortuigend. Die Gibran-aanhaling word sinvol geïntegreer as die slotbeeld. Klein stilistiese uitdagings kom voor, tog is die bron korrek aangedui en die reëltelling nagekom.
13. Waar niks ontbreek nie
Hierdie inskrywing is ’n duidelike parafrase van Psalm 23 en gebruik die Bybelse aanhaling “die Here is my herder niks sal my ontbreek nie” van Koning Dawid, wat in ’n voetnota aangedui word. Die vorm is korrek. Die taal is vlot, rymend en oordenkiend, met ’n tradisionele, byna himniese toon. Die digter bly te dig by die oorspronklike psalm en skep min nuwe digterlike spanning of persoonlike interpretasie. Hoewel die bron aangedui is en die geloofsinhoud opreg is en die struktuurvereiste streng nagekom is, is die vers eerder intertekstueel as werklik oorspronklik. Die vers lees eerder soos ’n moderne herdigting van die psalm eerder as ’n selfstandige gedig wat die gegewe kriteria ten volle vervul.

GOUD

4. Die wêreld is ’n sandkorrel
Die digter gebruik William Blake se bekende reëls uit “Auguries of Innocence” en plaas die volle aanhaling korrek in ’n voetnota. Die gedig self tel agtien reëls en volg die verpligte struktuur van vier kwatryne plus ’n slotkoeplet. Die Kalahari-duin word die konkreet-ruimtelike raamwerk waarin Blake se visioen van die sandkorrel, die wilde blom, oneindigheid en ewigheid organies herbeleef word. Die beelde is helder en konsekwent: die wind wat spore liasseer, die korreltjies wat deur die vingers gly en die Skepper wat met die wind skryf. Die digter slaag daarin om die metafisiese kern van die aanhaling in ’n Afrikaanse landskap te veranker sonder om die bron te verloën. Klein stilistiese ongelykheid kom voor, maar die vorm-, bron- en inhouds vereistes word ten volle nagekom. Dit is ’n suksesvolle uitvoering van ‘n moeilike opdrag.
5. in ons hande
Die digter bou die vers rondom Nelson Mandela se woorde “It is in your hands to create a better world for all who live in it” en plaas die aanhaling in ’n voetnota. Die biografiese lyn van Rolihlahla tot Madiba word in agtien reëls vertel. Die inhoud is eerbiedig en feitelik korrek, met sterk beelde van die kalksteen, die nommer 46664 en die eerste kruisie in 1994. Tog bly die digter te dig by die historiese feite en skep min eie digterlike spanning. Die slotkoeplet probeer die aanhaling saamvat, maar die koppeling voel ietwat geforseerd. Die bron is aangedui en die reëltelling is nagekom, maar die digterlike transformasie is nie volledig oortuigend nie.
6. Voete in die stof
Hierdie gedig gebruik Oscar Wilde se aanhaling “We are all in the gutter, but some of us are looking at the stars” en plaas dit korrek onder die vers. Die teks bestaan uit agtien reëls en is in vier kwatryne plus ’n slotkoeplet gerangskik. Die digter skryf ’n outobiografiese reis van Upington tot digterskap, met die Wilde-aanhaling as slotinsig. Die beelde van voete in die stof, die Canon-kamera, kwaste en woorde wat soos voëls vlieg, is persoonlik en warm. Die koppeling tussen die eie lewensverhaal en die aanhaling is egter ietwat los: die “gutter” en “stars” word eers in die laaste twee reëls eksplisiet geaktiveer. Die taal is helder en die vorm korrek, maar die digterlike transformasie van die bron bly oppervlakkig. Dit is ’n netjiese, eerlike stuk wat die formele vereistes nakom, dog sonder diep integrasie.
7. ver, maar naby
Die digter gebruik Antoine de Saint-Exupéry se bekende aanhaling oor liefde wat saam na dieselfde horison kyk en plaas dit onder die vers. Die gedig beskik oor agtien reëls en volg die vier-kwatryne-plus-koeplet-struktuur. Die tema van liefde oor afstand word deurgaans konsekwent ontwikkel met beelde van sterre, maan, wind, stof en skaduwees. Die Saint-Exupéry-aanhaling word in die vierde kwatryn direk geïntegreer en die slotkoeplet bevestig die gesamentlike rigting. Die taal is eenvoudig, liries en oortuigend. Die vorm-, bron- en inhoudelike vereistes word nagekom. Dit is ’n suiwer, emosioneel helder uitvoering wat die aanhaling organies in die Afrikaanse vers laat ontkiem.

10. ek dink, ek is
Die digter baseer die vers op Descartes se “Cogito, ergo sum” en plaas ’n verduidelikende voetnota. Die teks het agtien reëls en is in vier kwatryne plus ’n slotkoeplet gerangskik. Die filosofiese kern – denke as bewys van bestaan – word in ’n introspektiewe, ietwat donker toon ontwikkel. Die beelde van die “grou gees”, sinapse en gedagtestrome is gepas, maar die taal is soms swaar en die rym voel effe gedwonge. Die aanhaling word eerder as titel en vertrekpunt gebruik as digterlik omskep. Die vorm is korrek en die bron aangedui, tog bly die vers meer ’n filosofiese oefening as ’n lewende digterlike ervaring. Dit voldoen formeel, maar die digterlike lewendigheid is beperk.
11. leefreël
Hierdie gedig is geïnspireer deur C.J. Langenhoven se spreuk en die voetnota haal die volle aanhaling korrek aan. Die teks het agtien reëls en volg die vier-kwatryne-plus-koeplet-struktuur. Elke kwatryn behandel een element van die spreuk (glimlag, trane, hart, oordeel) en die slotkoeplet sluit met die gewete voor God. Die digter slaag daarin om die didaktiese bron in ’n persoonlike gebed of leefreël te omskep. Die taal is helder, die struktuur simmetries en die toon opreg. Dit is ’n netjiese, deurdagte uitvoering wat die formele vereistes ten volle nakom, al is die digterlike spanning soms ondergeskik aan die morele boodskap.

PROSA

1. Tussen die lyne
Die skrywer gebruik Mahatma Gandhi se woorde oor vergifnis as eienskap van die sterkes en plaas die aanhaling korrek onder die teks. Die prosastuk is ’n persoonlike getuienis oor dertig jaar se seer, vergifnis en die opstanding soos ’n feniks. Die skrywer motiveer die keuse deur te wys hoe vergifnis haar uit ’n donker tonnel gehelp het en haar sterk gemaak het. Die woordtelling word egter as 790 aangedui, wat onder die verpligte minimum van 800 woorde val. Die teks is emosioneel opreg en herhalend in sy beklemtoning van vergifnis as krag, maar die styl is soms predikend en die beelde (wit perd, rugsak, haak-en-steek) word nie altyd digterlik of vars ontwikkel nie. Omdat die woordtelling nie die minimum bereik nie, voldoen die inskrywing nie ten volle aan die formele vereiste nie, al is die persoonlike impak duidelik tasbaar en die bron aangedui.
2. Halfvol Italie
Hierdie stuk is te kort en voldoen nie aan die minimum van 800 woorde nie. Daar is geen duidelike woordtelling langs die tema nie, en die aanhaling (“Jy kyk ’n glas of half leeg of half vol”) word aan “Ma” toegeskryf sonder ’n formele voetnota met ‘n outeur. Die prosastuk beskryf ’n hittegolf-ervaring in Italië en die keuse om die glas halfvol te sien, met Elvis Blue se stem as bykomende motivering. Die toon is lig en persoonlik, maar die teks bly anekdoties en oppervlakkig. Die skrywer motiveer nie oortuigend hoekom hierdie spesifieke woorde ’n blywende impak op haar lewe gehad het nie; dit bly net ’n momentopname. Omdat die lengte, die formele voetnota en die diep motivering van persoonlike impak ontbreek, kan die werk nie op die podium land nie.
3. Waar siel en liggaam ontmoet
Die skrywer gebruik die Boesmangesegde “Ek moes kort-kort op my hurke gaan sit, sodat my siel my liggaam kan inhaal” en motiveer dit deeglik as ’n persoonlike en kulturele wysheid wat hy self in die Kalahari ervaar het. Die woordtelling word as 1082 aangedui, wat die minimum oorskry. Die teks is uitbreidend, deurdag en oortuigend in sy kritiek op die gejaagde moderne lewe teenoor die Boesman se balans. Die skrywer skep ’n helder, liriese argument oor stilte, nederigheid en die noodsaak om die siel in te haal. Die voetnota verwys na eie veldnotas en digbundels, wat die persoonlike band versterk. Die werk voldoen aan alle formele vereistes en lewer ’n ryk, oortuigende prosastuk.
4. Skuit jy dan op jou eie voorstoep?
Die skrywer gebruik die gesegde “’n Mens skuit nie op jou eie voorstoep nie” en ontwikkel dit as ’n les oor lojaliteit in die werkplek wat eers in die herfsjare geleer is. Die teks is persoonlik en anekdoties, met verwysings na waarskuwings, bedankings en werkspolitiek. Daar is egter geen duidelike woordtelling langs ’n tema nie, en die lengte lyk onder 800 woorde. Die voetnota ontbreek; die aanhaling word in die teks self geplaas sonder formele bronvermelding. Die motivering van persoonlike impak is teenwoordig, maar die styl is soms los en die argument herhalend. Omdat die minimum woordtelling en die formele voetnota nie nagekom is nie, voldoen die inskrywing nie ten volle aan die opdrag nie.
5. Wees die verandering
Die skrywer gebruik Viktor E. Frankl se woorde “Wanneer ons nie meer ’n situasie kan verander nie, word ons uitgedaag om onsself te verander” en plaas dit korrek onder die teks. Die woordtelling word as 905 aangedui. Die prosastuk is ’n deurdagte, persoonlike refleksiestuk oor droogte, afstand, verlange na die plaas en die keuse om self te verander wanneer omstandighede onveranderbaar is. Die skrywer motiveer die impak oortuigend deur Frankl se eie lyding te verbind met haar eie ervaring van onbeheerbare realiteite. Die taal is helder, die toon ryp en die ontwikkeling logies. Dit voldoen aan alle formele vereistes en lewer ’n oortuigende, volwasse prosastuk.
6. Padkos vir die hart
Hierdie is ’n uitstaande inskrywing. Die skrywer gebruik Dana Snyman se woorde “Stories is soos brood vir die hart. ’n Mens het stories nodig soos jy water nodig het” en plaas dit in ’n voetnota. Die woordtelling word as 1 343 aangedui. Die teks is ’n indringende, deernisvolle refleksie oor waarom Snyman se stories die skrywer diep beïnvloed het: die respek vir gewone mense, die ruimte vir teenstrydighede, die humor en die uitnodiging om nie te vinnig te oordeel nie. Die motivering van persoonlike impak is oortuigend en die prosa is ryk, ritmies en intelligent. Dit voldoen volledig aan die kriteria en staan uit in diepte en styl.
7. Alles onder die son
Die skrywer gebruik Zora Neale Hurston se woorde “There is no agony like bearing an untold story inside you” en plaas dit in ’n voetnota. Die woordtelling word as 1274 aangedui. Die prosastuk is ’n warm, outobiografiese verhaal oor ouma Lilly as storieverteller, die laat begin van skryf op twee-en-vyftig, en die noodsaak om stories neer te skryf. Die motivering van persoonlike impak is oortuigend en die teks is uitbreidend. Die taal is eenvoudig maar emosioneel akkuraat. Dit voldoen aan alle formele vereistes en lewer ’n opreg, leesbare stuk.
8. Om te lewe is om te ly
Die skrywer gebruik Viktor Frankl se gedagte “To live is to suffer … to survive is to find meaning in suffering” en plaas dit onder die teks. Die woordtelling word as 1446 aangedui. Die prosastuk is ’n uitgebreide, soms herhalende besinning oor lyding, oorlewing, Nick Vujicic en die vormende krag van pyn. Die motivering van persoonlike impak is teenwoordig, maar die styl is predikend en die argument word te dikwels herhaal sonder nuwe diepte. Die voetnota is teenwoordig en die lengte is voldoende, tog bly die prosa minder geslyp as wat moontlik is. Dit voldoen aan die opdrag, maar die digtheid en fokus is nie ewe sterk nie.
9. Antieke drome
Hierdie stuk is ’n kortverhaalagtige prosastuk eerder as ’n refleksiewe prosastuk wat ’n persoonlike aanhaling motiveer. Die aanhaling van Carl Sandburg word binne die verhaal as winkelskilbord gebruik, maar die skrywer motiveer nie oortuigend hoekom hierdie woorde ’n blywende impak op haar/sy eie lewe gehad het nie. Die woordtelling word as 1109 aangedui. Die teks is verhalend en leesbaar, met ’n allegoriese winkel vol “antieke drome”, maar dit voldoen nie aan die kernvereiste dat die prosastuk rondom ’n persoonlik indrukwekkende aanhaling gebou moet word en die impak oortuigend gemotiveer moet word nie. Die voetnota ontbreek as formele aanduiding. Dit is eerder fiksie as die gevraagde persoonlike prosa.

VERHALE

1. Die een se dood is die ander se brood
Hierdie storie is ’n “volksverhaalagtige”, humoristiese vertelling oor Gorreltjiepiet en Anatot van Doodloopstraat. Die karakters is kleurvol en die dialoog is lewendig, veral Anatot se herhaalde frase wat uiteindelik die wending dryf. Die plot beweeg van ’n spinnekopbyt na ’n praktiese besluit om deel van die plaas te verkoop en ’n groenteboerdery te begin. Die Churchill-aanhaling is egter nêrens sigbaar of herkenbaar in die storie-ontwikkeling nie. Daar is geen tema van sukses wat nie finaal is, mislukking wat nie fataal is, of die moed om voort te gaan na teëspoed nie. Die woordtelling word nie aangedui nie, maar die teks lyk aansienlik korter as die vereiste 1200–2000 woorde. Omdat die verpligte aanhaling heeltemal afwesig is en die lengte nie voldoen nie, kan die werk nie as ’n geldige inskrywing beskou word nie, al is die plaaslike kleur en humor oortuigend.
2. ’n Nuwe dag
Hierdie is ’n sterk, emosioneel gelaaide storie oor Odette se afdraende pad van rebellie, verslawing, die verlies van haar dogter Leah, en uiteindelike herstel. Die karakterontwikkeling is deeglik: Odette se bitterheid, selfvernietiging, die diepte van haar afhanklikheid en die stadige, onvolmaakte pad terug na waardigheid word oortuigend uitgebeeld. Die dialoog tussen Odette en die joernalis is natuurlik en dien as raamwerk sonder om geforseerd te voel. Die Churchill-aanhaling word eksplisiet aan die einde aangehaal en funksioneer as die slotsom van haar ervaring: mislukking was nie fataal nie, en die moed om elke dag voort te gaan is wat tel. Die woordtelling word as 1555 aangedui, wat binne die vereiste val. Die storie interpreteer die aanhaling herkenbaar en organies. Dit is ’n oortuigende, deernisvolle uitvoering wat die kriteria ten volle nakom.
3. Die laaste koevert
Hierdie is die mees volwasse gestruktureerde storie. Lien Meiring se isolasie in die klein dorp Rooidam, haar stil weerstand teen die gemeenskap, en haar stadige ontdekking van skryf onder Len Botha se invloed word met fyn karakterisering en skoon, natuurlike dialoog ontwikkel. Die Churchill-aanhaling word direk in die dialoog geplaas wanneer Len Lien aanspoor om nie op te gee na herhaalde afkeurings nie, en dit word die emosionele en tematiese kern van die storie. Die slot bevestig dat sukses nie finaal is nie en mislukking nie fataal was nie. Die woordtelling word as 2036 aangedui – net bo die boonste limiet van 2000, wat ’n geringe oorskryding is. Die karakterontwikkeling, dialoog en herkenbare integrasie van die aanhaling is egter uitstekend. Dit is die sterkste literêre prestasie in die groep.
4. Een dollar per jaar
Hierdie histories-geïnspireerde storie oor Lee Lacocca se demosie by Ford, sy oorgang na Chrysler, die dramatieses onderhandelinge met die vakbond en die persoonlike verlies van Mary is ambisieus en goed nagevors. Die dialoog is funksioneel en die spanning rondom die “een dollar per jaar”-oomblik is effektief. Die Churchill-tema van voortgaan ná mislukking is herkenbaar in Lee se weiering om faal as opsie te aanvaar en in Mary se raad dat moed soms beteken om voort te gaan wanneer die uitkoms onbeheerbaar is. Die woordtelling word as 1811 aangedui, wat binne die limiet val. Die karakterontwikkeling is egter ietwat onderontwikkel: Mary bly hoofsaaklik ’n steunfiguur, en Lee se innerlike stryd word meer vertel as getoon. Die storie voldoen aan die opdrag en interpreteer die aanhaling herkenbaar, maar die emosionele diepte is minder oortuigend.