Marlene Erasmus

Lees meer oor Marlene Erasmus

JUNIE 2025 – PIEKNIEK PROJEK

1.Jy het nie geleef tot jy buite geeet het nie

’n Mandjie, ’n kombers… en ’n diep menslike behoefte om net vry te wees.

Iewers, lank gelede, moes iemand genoeg gehad het van formele eet-tradisies. Van klokslag-etes, stywe tafellopers, servette wat soos swane moes lyk, en messe wat altyd regs moes wees. Daardie iemand, dalk ’n stil rewolusionêr met sy sak brood onder die arm, het besluit: Kom ons vat ons kos buite toe. Weg van plafonne en protokol, weg van die druk om regop te sit. Weg van stil wees op die verkeerde tyd en van “pasop vir jou klere.”

Dis moeilik om met sekerheid te sê waar piekniek regtig begin het. Die Franse het in die 17de eeu die term pique-nique gebruik – iets soos “pik en knibbel,” of “bring-en-deel” begin en ja, dit het gewild geword toe hulle hul tuine oopgemaak het vir ontspanne saamwees. Maar as jy mooi dink, is piekniek waarskynlik baie ouer as Franse finesse. Ek glo dis ’n oerinstink.

Dit sit in ons menswees, in daardie eenvoudige drang om kos en saamwees te deel in die buitelug. Miskien het dit reeds begin toe iemand in die oertyd sy stukkie vleis oor die kole gerooster en met ’n ander gedeel het, sommer so sit-sit onder die sterre. En daar, op ’n klip of ’n lap, het hulle saam geëet en iets ontdek: Eet smaak anders buite. Sagter. Meer eg. Jy eet stadiger, luister beter en lag makliker.

Piekniek is in sy wese nie pretensieus. Jy hoef nie iets spesiaal te hê nie. ’n Paar toebroodjies, ’n kombers, ’n koeldrank of koffie in ’n fles. En tog verander dit in ’n fees -juis omdat daar geen verwagting is nie. Dis juis dít wat so bevrydend is: jy mag mors, jy mag lê en lag met ’n krummel op jou wang. Geen stoele. Geen etiket. Net die wind, die geselskap en die sagte asem van tyd wat stadig beweeg.

Dit is waarom piekniek altyd meer as net eet is. Dit is ’n ervaring. ’n Ritueel van ontvlugting. ’n Klein rebellie teen die gejaag van die lewe. Wanneer laas het jy lank stilgesit sonder jou selfoon, sonder jou horlosie, sonder ’n agenda? Piekniek maak dit alles moontlik.

Dit is ook die plek waar generasies mekaar vind. Waar oumas konfyt op roosterbrood smeer en kleinkinders met rooi wangetjies agter balle aanhardloop. Waar die tannie met die sonhoed daai koue hoender uithaal wat almal jare later nog onthou. Waar iemand altyd die plastiek mes breek, maar niemand gee regtig om nie.

Piekniek leer ons dat kos nie net vir die maag is nie, maar vir die hart. Dit is herinneringe op servette, stories in koelhouers en nostalgie wat ruik soos vars brood en warm koffie. Dit is waar jy iemand se oë regtig raaksien, sonder filters.

En ja — soms is daar miere. En die wind waai die servette weg. En iemand mors die limonade. Maar dit hoort daar. Dis deel van die loslit-lekkerte.

As die son begin sak en jy jou goed bymekaarmaak, is daar altyd daardie laaste blik: kinders wat moeg en vol koek sit en giggel, ’n kombers vol broodkrummels en daardie gelukkige moegheid van ’n dag buite. Jy ry huis toe met stof op jou klere, maar geluk en vrede in jou bors.

Want piekniek, liewe leser, is nie net kos op ’n kombers nie. Dis hoe ons weer leer asemhaal. Dis hoe die lewe – vir ’n rukkie eenvoudiger voel.

’n Mandjie vol beloftes van môre. ’n Slukkie vryheid. ’n Stil viering van alles wat regtig saak maak.

So, pak daardie piekniek-mandjies …

©MarleneErasmus
30/06/2025

JULIE 2025 – SKADUWEE VAN TYD PROJEK

2.Vertikale tyd

Mens hoor dikwels mense kla dat tyd so vinnig verby gaan. Dan dink ek dat ek my tyd wil vat soos mens ’n lekker warm brood eet: stadig, met smaak en respek, amper met ’n gebed. Want vir my is daar oomblikke waar ek my tyd in heilige samesyn spandeer en ek noem dit vertikale oomblikke. Dit is die tyd wat nie net deur jou vingers glip nie. Oomblikke wat bly luier in jou hart, nie in die besige skedule van ’n dagboek nie, maar in die binneste. Hierdie is nie gewone tyd in die menslike sin nie, dit is heilige tyd.

Ek het dit besef toe ek vanoggend Psalm 90 lees: “Want duisend jaar is in U oë soos die dag van gister as dit verbyskiet…” Die vers is al baie gehoor, gelees en selfs ook gesing. Maar vandag het dit my stilgemaak. Nie net stil van buite nie, maar van binne. Dit is toe ek die vers nie net verstaan het nie, maar ontmoet het.

Vertikale tyd gebeur nie wanneer die horlosie sy gewone gang gaan nie. Dit is juis wanneer die horlosie irrelevant raak. Asof tyd self ook terugstaan en luister. Dit is wanneer God nie net in die Skrif is nie, maar in die oomblik. Dan besef jy: hierdie is nie net tyd nie – dit is teenwoordigheid.

Ons sien tyd ook in die klein dinge:
Wanneer jy in stilte bid en voel jy is nie alleen nie, al is jy die enigste mens in die vertrek.
Wanneer jy ’n vers begin skryf en jy besef: jy het nie die woorde gaan soek nie, die woorde het jou gesoek.
Wanneer jy ’n reuk ruik, of ’n foto sien, en iets van lank gelede kom terug soos ’n vriend wat jou besoek.
Wanneer jy iemand omhels en jy voel nie net hulle arms om jou nie — jy voel hul stille begrip.

Dit is die tyd wat nie verbygaan nie. Dit is tyd wat stilstaan – nie in stagnasie nie, maar in betekenis.

Die Bybel praat van kairos ook, nie net chronos nie. Jesus sê: “Die tyd is vervul.” Hy bedoel nie ’n dag op die kalender nie. Hy bedoel: nou is die oomblik. Die regte oomblik. Die heilige een. Die een wat nie weer kom nie, maar wat bly omdat dit by God hoort.

Ek dink ons moet weer leer hoe om tyd te sien. Nie net op ons foon of kalender nie, maar in mense se oë. In die stilte van die nag. In die oomblikke waar niks groots gebeur nie, maar iets ewig gebeur. Vertikale tyd is nie vir prestasie nie, dit is vir teenwoordigheid.

Hoe leef ’n mens in daardie tyd? Ek dink jy vertrou net. Jy jaag niks na nie. Jy hou jou hande oop. Jy bly gevoelig vir die fluistering wat nie in woorde kom nie. Jy gee erkenning aan daardie oomblikke, en jy deel dit met ander. Want daardie soort tyd hou nooit op nie, dit dra ander mense saam.

Ons is maklik vasgevang in take en reëls. Maar ek leer: wysheid groei nie net in kennis nie, maar in ontmoetings.

Vertikale tyd leer ons om te ontvang. Om te onthou. Om stil te wees sonder om te vrees. En om die Ewige raak te sien in die gewone.

Mag ons leer om die soort tyd te sien wat nie op ons horlosies staan nie. Die soort tyd wat nie net verbygaan nie, maar wat ons raak en ons herinner in Wie se hand tyd is.

©MarleneErasmus
31/07/2025

AUGUSTUS 2025 – ORDE NA CHAOS PROJEK

2.Jou huis is waar jou hart is

Ek het daardie huis nooit besit nie, maar vir jare het dit soos myne gevoel. Vir ses jaar het ek daar gewoon, ’n plek van stilte na ’n lang dag, ’n kombuis waar ek my gunsteling disse voorberei het, ’n stoep waar ek die seisoene verby sien rol het. Maar dit was nie net die mure of die dak wat dit ’n veilige hawe gemaak het nie. Dit was die lewe wat ek saam met my mense daar gebou het: troues in die tuin onder wit tafeldoeke en vrolike blomme, kleinkinders wat vir die eerste keer deur die voordeur kom, verjaarsdae waar die tafels vol ballonne linte en koek gestaan het.
In die grasdak-lapa het ons soveel keer gebraai, stories gedeel tot laatnag. Langs die swembad het ons kinders en kleinkinders se gelag die lug gevul. Ons het waatlemoengevegte gehou en piekniek op die lowergroen gras, wat nou nog ’n glimlag optower.

Dit was ’n huis vol siel en liefde, net ’n leë dop toe ons daar ingetrek het, maar gaandeweg het dit my ons eie paradys geword.

En toe, op ’n grys dag vol reën, het daardie oproep gekom. My hand was nog in gips ná ’n operasie, my lyf nog broos en pynlik. Die eienaar se stem het verskonend begin, maar die woorde het hard geval: daar is mense wat die huis kom besigtig, wat moontlik wil koop. Ek het by die tafel gesit, die reuk van reën swaar in die lug. Ek het gevoel hoe die mat onder my voete uitgeruk word.

Toe die bevestiging later kom dat ons moet trek, het ek net stil begin huil. Ek het op my bed gesit, ontsteld en met soveel vrae. Hoe beskryf jy die gevoel om jou veilige hawe te verloor? Nie net ’n dak nie, maar die plek waar jy vreugde en pyn beleef het, waar jy vriende gevoed en kleinkinders geniet het? Vir my het dit nie gevoel asof iemand nie net ’n huis verkoop nie, maar die hartklop van my lewe.

Eers was dit ontkenning van uitstel met die pakkery en nuwe plek soek. Die dae daarna het gevoel soos ’n warboel van kartondose en moedeloosheid. Hoe pak mens ’n hele bestaan in bokse? Hoe vat jy lag, trane en herinneringe saam? Ek kon skaars my eie hand gebruik, nou moes ek nog my hele lewe oppak!

En tog, tussen die chaos, het ek een troos gevind wat my gedra het. Elke oggend, voordat ek enigiets anders aangepak het, het ek rustig met my koffie in die tuin gaan sit. Hulp van die kinders het gehelp om die herstel te bring. Saam het ons orde aan die dag gelê.

Elke klein handeling van uitsorteer en verminder het my deur die dae gedra. Dit was genoeg om mee te begin.

Van daar af het ons die roetine uitgebrei: bokse is netjies gemerk en ’n notaboek het ’n lys van die inhoud. Ons het uitgegooi, uitgedeel en minder gemaak. Die chaos van nooit uitsorteer het ons elke dag in sy greep gehou. Elke aand het rooisbostee ons lywe getroos, al het die kombuis in kartonne verdwyn. Elke dag was ’n klein oorwinning, wat keer dat ek heeltemal weggevoer word.
Die dag toe ek uiteindelik die sleutels moes teruggee, het ek weer deur die mooi groen tuin gestap. Ek het die grenadella tussen my hande gehou en dankie gesê vir die voorreg om te kon plant na hartelus. Die vloere was skoon gevee, die huis leeg en die kamers vol eggo’s. Ek het my hand teen die deurkosyn gelê, swaar van emosie en tog ligter as weke tevore. Ja, ek het gehuil, maar dit was trane van afskeid én van dankbaarheid. Want ek het geweet: herinneringe verdwyn nie saam met die huis nie, hulle leef voort in my hart.

Nou, meer as ’n jaar later, leef ons in ’n nuwe ruimte: ’n kleiner huis, met ruimer asem van vrede. Hier sit ek smiddae op die bankie in my tuin en kyk hoe die perde kom water drink. Ek luister na die voëltjies wat baljaar in my waterfontein onder die ou witgatboom. Die chaos van toe voel ver weg – soos ’n storm wat uitgewoed het, maar sy spore in my siel gelos het.

Ek verstaan nou: orde kom nie net in bakstene en ’n bekende adres nie; dit kom van die roetines en die vrede wat jy skep waar jy ís.

Ons is dolgelukkig hier in ons nuwe paradys. Die huis is beskeie in grootte, ryk in rus en eenvoud, lê die anker steeds in die klein handelinge: ’n tuin wat floreer, ’n beker tee, voëltjies wat hul vlerke in die fontein bad.
En ek besef: uit die grootste chaos kan nuwe ritme groei – soos vars gras ná ’n veldbrand.

©MarleneErasmus
24/09/2025

(792 woorde)