Die Wit Huisies se Stil Gebed
# Waar vissershuisies hurk
Nicola Brown
Die Wit Huisies se Stil Gebed
Langs die water hurk die wit vissershuisies, elk in ’n ander skakering, van room tot kalk, van geelwit tot soutgevreet grys. Saam is hulle soos ’n skildery wat jy nie kan koop nie, net beleef. Hulle skuil teen die wind, net soos die mense binne-in.
Miriam sit op haar stoep, voete kaal, rok geskeur aan die soom. Sy kyk hoe die vissermanne se skuite stadig uitgly, tou en nette blink in die dowwe oggendlig. Isak is saam, en sy weet sy maag is so leeg soos hare, maar sy glo vandag bring hy snoek. Snoek beteken kos, en kos beteken lag vanaand.
Onder in die straat sit ouma Fiena by haar houtstalletjie, bokkoms wat in die son droog, suurvye en roosterkoek op ’n kombers. Sy praat met almal wat verbygaan, want hier ken almal mekaar se name én hulle drome.
Teen laatmiddag hoor Miriam die enjins terugkom. Die vangs is klein, maar genoeg vir ’n soppot en ’n stukkie brood.
Sy glimlag. Armoede is net ’n woord, hier het hulle see, son, mekaar… en God se hand oor alles.
178 woorde
Maak 'n opvolg-bydrae
Jy moet aangemeld wees om 'n kommentaar te plaas.