[SILWER] – ONDER DIESELFDE SON

ONDER DIESELFDE SON

In die stof van ou paaie lê stories versteek,
in wind oor vlaktes wat sag oor my spreek,
van mense wat bou, wat struikel, wat gaan
’n land vir baie, maar tog een bestaan.

Onder dieselfde son… staan ons gebind,
deur hoop wat nog groei, al waai daar ’n wind,
my taal nie net klanke wat val op die oor,
die asem van my voorvaders, diep in my spoor.

Ek sing nie my trots om ander te breek,
maar om lig te laat val wat my erfenis versteek,
want elke kultuur sny soos lem
en saam vorm ons land ’n kragtige stem.

O’ Suid-Afrika, grond van my hart,
waar pyn en waar prag loop sonder smart,
want diep in my wese, waar woorde vergaan,
sal my taal en my land altyd bly staan.

In die been van die aarde, deur sweet en deur bloed—
’n stem uit die stof, hier klop my gemoed.
My taal is ’n vuur wat nie stilweg wil sterf,
dit brand in my bors, dis my reg en my erf.

O’ land van my hart, jy sny en jy bind,
jy breek my soms oop soos ’n woedende wind,
maar steeds sal ek kies, al kos dit my meer,
om jou te bly liefhê en jou te bly eer.

© 2026 Nicola Brown