Die Stil Skreeu van Parys
Die Stil Skreeu van Parys
Je suis Étienne, ’n boekhandelaar in Parys, 1791. Die guillotine agter my huis sluk daagliks lewens. Selfs boeke — Voltaire, Rousseau, Diderot — voel nou soos vuurhoutjies in my hande. Niks is meer veilig nie. Nie eers woorde nie.
Ek hoor die lem val soos ’n klok wat dood aankondig. Dit gil nie — dit fluister koud deur my are. Die lug ruik na nat metaal, en iets wat soos hoop se as proe. Ek sny nie koppe af nie, maar ek dra hul dood soos ’n tweede vel.
Parys is ’n oop graf. Louis en Marie Antoinette is stil. Die rewolusie het gejuig toe hul koppe rol, maar nou proe vryheid soos vrees. Aristokrate wag soos skape in rye — oë groot, monde oop sonder klank. Selfs kinders huil nie meer nie.
Mevrou de Brissac het boeke gekoop soos gebede: Le Contrat Social, Candide, L’Encyclopédie. Gister het ek haar op die wa gesien. Kaalvoet. Handskoene weg. Die lem het haar stem stilgemaak. Haar bloed het soos ink oor die klippe geloop.
Nou sit ek in stilte, boeke onder vloerplanke. En ek weet: dié rewolusie sny nie net koppe nie. Dit sny drome. Stil. Diep. Onherroepelik.
197 woorde
Nicola Brown
Maak 'n opvolg-bydrae
Jy moet aangemeld wees om 'n kommentaar te plaas.