Julie 2026 – Laat ek jou vertel projek – Kommentaar en uitslae

Baie geluk aan hierdie 9 lede!
WENNERS:
GEDIGTE:
BRONS:
(1) No. 1 Anja Nel MET Die storie se pad
(2) GEEN
(3) GEEN

SILWER:
(1) No. 11 Charles Skeen MET Spieëlbeeld
(2) No. 12 Nicola Brown MET Laat ek jou vertel…
(3) No. 9 Johan Jansen van Rensburg MET Vaste voet

GOUD:
(1) No. 10 Hester Steenkamp MET Vlam en Vonkie se vurige vryery
(2) No. 7 Amanda de Meillon MET Tonteldoos se mooiste roos
(3) No. 1 Pieter Mostert MET Stilte

PROSA:
(1) No. 4 Ilana Oosthuizen MET Pannekoek kan mos nie flop nie
(2) No. 3 Marlene Erasmus MET Te kosbaar om klaar te vertel
(3) No. 9 Anja Nel MET Niks. Absoluut niks

KORTVERHALE:
(1) No. 6 Marlene Erasmus MET Net vier woorde
(2) No. 5 Nicola Brown MET Laat ek jou vertel…
(3) No. 4 Johan Jansen van Rensburg MET Langstaankamoers

KOMMENTAAR:
BRONS
15. Die storie se pad
Die gedig betree die tema “Laat ek jou vertel …” met ’n helder besef van hoe stories uit die niet ontstaan en dan ‘n lewe van hul eie kry. Die openingsreëls pen dadelik die paradoksale beweging vas: stories word “uit niks geskep” en eindig tog met die bekende “ek moet jou vertel”. Hierdie spanning tussen niks en iets word deurgaans volgehou en vorm die crux van die teks. Die digter slaag daarin om die alledaagse ervaring van oordrywing en hervertelling in ’n herkenbare sirkelgang aan te bied. Van die aanvanklike “luister net vinnig” tot die uiteindelike terugkeer van die storie as iets wat “met nuwe aanpassings gelaai” is. Die beeld van die veldbrand wat versprei, werk doeltreffend om die onbeheerbaarheid van mondelinge oordrag te illustreer, terwyl die slotreël “Dis die wandel in die storie-stad” ’n treffende metafoor bied vir die kollektiewe, byna stedelike verkeer van verhale. Tog is die tegniese uitvoering nie foutloos nie. Die gebruik van hoof- en kleinletters reëls is wisselvallig: “Dit wat ons wou vertel” en “Daardie ding wat niks was” begin met hoofletters terwyl “ja, dit begin hier as niks” met kleinletters begin. Dit is effe onkonsekwent. Die apostroof by “’n iets” en “’n niks” wissel tussen kromme en reguit tekens, wat op tipografiese onversorgdheid dui. Verder ontbreek daar op verskeie plekke leestekens wat die asemhaling van die verse sou kon stuur; die reël “sodat dit oordryf / totdat dit weer by ons beland” sou byvoorbeeld by ‘n komma-punt gebaat het om die oorgang helderder te maak. Die woord “ontaard” is semanties korrek, maar die herhaling van “niks” en “iets” raak teen die middel van die gedig ietwat voorspelbaar en verloor daardeur die element van verrassing. Ritmies beweeg die teks in ’n los, prosaïese gang wat die spreektaal van die tema goed dien, maar die afwesigheid van ’n meer bewuste klankspel of interne rym laat die verse soms plat klink. Die slotstansa sluit die sirkel bevredigend, tog voel die laaste reël ietwat plotseling; ’n sterker afronding sou die metafoor van die “storie-stad” verder kon ontgin.

SILWER:
4. Die buurman se brak
Hierdie ligte, anekdotiese vers gryp die tema “Laat ek jou vertel …” direk aan deur ’n skoolseun se oordrewe verdediging van sy verskeurde opstel. Die spreker kom te laat by die toneel, sien die skare en die stukkies papier, en konstrueer dadelik ’n verhaal waarin die buurman se worshond die skuldige is. Die humor lê in die oorskakeling van “niks” (’n eenvoudige huisdierinsident) na ’n volwaardige wraakdrama wat selfs detensie moet afweer. Die digter slaag daarin om die spreektaal van ’n skoolkind vas te vang – die haastige redenering, die dramatisering van die “afgryslike” toneel, en die slotpleidooi aan die juffrou – wat die tong-in-die-kies aard van die maandelikse tema goed dien. Daar is egter ‘n tekort aan tegniese afwerking met talle ortografiese en sintaktiese gebreke. Die werkwoord “oopbeur” in “Ek moes my pad oopbeur” is nie standaard Afrikaans nie; “oopbreek” of “oopdruk” sou die bedoeling duideliker oordra. “Somaar” moet “sommer” lui, en “uitgesteel” is ’n onjuiste vorm – die korrekte konstruksie is “uit my kamer gesteel” of eenvoudig “gesteel”. Die sinsorde in “het ek presies geweet wat het gebeur” vertoon ’n tipiese omgekeerde hulpwerkwoordplasing; “wat gebeur het” is die idiomatiese volgorde. Leestekens word oneweredig aangewend: die gedagtestreep na “somaar net” werk, maar die kommas en punte elders is soms afwesig of verkeerd geplaas, wat die asemhaling in die vers onderbreek. Die toon bly deurgaans speels en die slotreël lewer ’n bevredigende komiese klimaks, maar die herhaalde spelfoute en die gebrek aan versorgde punktuie verlaag die my indruk hiervan. Met ’n meer bewuste hantering van spreektaal versus standaardvorme kan hierdie belowende “storie” aansienlik sterker word.

8. jy drom om my… (rus sag liewe by)
Die gedig skets ’n intieme, byna erotiese ontmoeting tussen die naakte spreker by die dam en ’n by wat onverwags steek. Die titel en die parentese “(rus sag liewe by)” vestig dadelik die persoonlike, anekdotiese register wat die tema “Laat ek jou vertel …” vra. Die spreker rinkink “in adamsgewaad”, die by kom “uit die bloute” soos ’n spioen, anker homself “in ondeunde lip”, en die pyn word as ’n “donderslag van dreigemente” ervaar. Die slot wend die steek om tot ’n treffende, byna triomfantelike beeld: die lip is nou met “die natuur se botoks” versier, en die by het sy lewe “neergepen”. Hierdie omswaai van pyn na ironiese seën hou die tong-in-die-kies gees van die opdrag lewendig. Die taalversorging is egter oneweredig. ’n Strenger redigeringsfase sou die reeds beloftevolle sensuele anekdote tot ’n meer geslypte geheel kon verhef.

9. Vaste voet
Die digter open met die tema-frase self – “Laat ék vir jou vertel” – en bou daarna ’n morele, byna predikende betoog oor die “korpad van tussen-in”. Die hemel, die hel en die lou middelpad word teen mekaar gestel; die spreker waarsku die “maat” wat op die draad sit en oor sy enkelspoor spog dat God van die “lou smaak” sal braak. Die slot om die kortpad “tot as” te verbrand, sluit die sirkel met ’n sterk, byna profetiese toon. Die tema word dus nie slegs aangehaal nie, maar aktief as ’n waarskuwende “verhaal” ontgin. Spelling- en leestekenfoute kom egter herhaaldelik voor. Die openingsreël bevat ’n onnodige spasie voor “Laat”, en “korpad” moet “kortpad” lui – die korrekte vorm verskyn later in die gedig, wat die onkonsekwentheid meer opvallend maak. “Almals’n” is ’n saamgevoegde vorm; “almal s’n” of “almal se” is die standaard. Leestekens word oormatig en soms verkeerd geplaas: die uitroeptekens na “enkelspoor !” en “hoor!” het onnodige spasies, en die gedagtestreep na “koud-” is onafgewerk. Die ritme is predikend en die rymskema (hel/tussen-in, koud/sout, ens.) is herkenbaar, maar die herhaalde aanspreekvorm “Maat” raak monotonies. Die morele intensiteit is opreg en die tema-aanwending is direk, tog word die akademiese gewig verswak deur ortografiese onversorgdheid en die soms onduidelike beelde.
11. Spieëlbeeld
Hierdie gedig benader die tema indirek maar doeltreffend: die spreker “vertel” die aangesprokene van die gevare van verwaandheid en die ware aard van respek. Die openingsbeeld van woorde wat soos klippe in ’n oop hand val, vestig dadelik ’n morele toon. Die digter ontleed hoe die verwaande mens ’n vesting om sy “klein verstand” bou, hoe hy ander plattrap om self te groei, en hoe ware respek eers ontstaan wanneer ’n mens diep na binne kyk. Die slotreël – “want eers as jy jóú respekteer, sal ander dit ook doen” – sluit die spieëlmetafoor bevredigend af. Die tema “Laat ek jou vertel …” word dus as ’n etiese aanspraak eerder as ’n speelse verhaal verstaan, wat ’n geldige en volwasse interpretasie van die opdrag is. Die taalversorging is opvallend netjies. Spelfoute is skaars; die enkele aksent op “jóú” is funksioneel. Leestekens word spaarsamig maar doeltreffend aangewend – die gedagtestreep voor die slotreël werk goed. Die beeldspraak is konsekwent: die vesting, die troon, die liggie wat doodgaan, die spore van die voete. Ritmies beweeg die verse in ’n egalige, byna prosaïese gang wat die didaktiese inhoud dien sonder om dwepend te word. Tog is daar ruimte vir verdieping. Die herhaling van die “jy”-aanspreekvorm raak voorspelbaar, en sommige reëls (“sal nooit die regte vrugte van ’n ware vriendskap bloei”) leun te swaar op algemene moralisering. ’n Enkele meer verrassende, konkrete beeld sou die etiese betoog sterker anker. Nietemin bly die gedig ’n versorgde, koherente geheel wat die tema met erns en helderheid benader.

12. Laat ek jou vertel…
Die digter gryp die tema-frase letterlik en herhaal dit as ’n refrein wat die hele gedig struktureer. Elke strofe open met “Laat ek jou vertel” en ontvou daarna ’n reeks emosionele landskappe: wonde sonder bloed, paaie sonder kaarte, liefde sonder name, môres wat bly kom. Die slot draai die frase om – “Dis niks. / Laat ek jou vertel” – en keer so terug na die oorspronklike tong-in-die-kies impuls van die opdrag. Die beelde is deurgaans liries en sensories: glimlagte wat breek, herfsblare wat windaf waai, rook uit ou kaggelvlamme, die son wat die wêreld met goud oorlaai. Die emosionele register is deernisvol sonder om sentimenteel te word, en die tema word nie slegs aangehaal nie maar organies in die struktuur ingeweef. Enkele ortografiese en leestekenkwessies verdien egter aandag. “Windaf weg waai” is aanvaarbaar in digterlike konteks, maar “oorlag” in die reël oor die son is nie standaard nie; “oorlaai” of “oordek” sou die bedoeling duideliker oordra. Die slotfrase “wat niemand ooit kan stel” is semanties onduidelik – “vertel” of “vasvang” sou die betekenis skerper maak. Leestekens ontbreek soms aan die einde van reëls, veral na “sterre” en “waai”, wat die asemhaling in die vers bemoeilik. Die herhaling van die openingsfrase is kragtig, tog raak dit teen die vierde strofe ietwat meganies; ’n enkele variasie sou die refrein vars gehou het. Desnieteenstaande bly die gedig sterk: die liriese beheer, die emosionele egtheid en die direkte, volgehoue interaksie met die tema maak dit ’n oortuigende bydrae. Met geringe taalversorging sou dit nog beter kon presteer.
GOUD:
1. Stilte
Stilte is ’n subtiele, byna mistieke gedig wat stilte nie as leemte uitbeeld nie, maar as ’n lewendige teenwoordigheid wat deur die wind, gras, donderstorms en waaisand tot introspeksie nooi. Die interteks uit Marais se Winternag verdiep die nostalgie, terwyl die sintuiglike beelde – proe, sien, voel, ruik – die leser fisies by die ervaring betrek. Die slotsin, dat stilte die plek is waar realiteit genoeg moed kry om gehoor te word, gee die gedig ’n stil, indringende krag en maak dit vir ‘n sterk vers.
2. Verbaas-verward
Die gedig is ’n satiriese en selfironiese stuk wat politieke absurditeit met persoonlike trots verbind. Die digter se verontwaardiging oor die Shoprite-uitspraak word speels maar skerp uitgedruk, en die herhalende “Blink Hans”-motief plus die neologisme “bobbejaan-nisme” skep ’n komiese dog verbitterde toon. Die gedig eindig met ’n trots boere-stem wat sy eie lande as antwoord aanbied, wat die emosionele spanning tussen spot en seerkry effektief vasvang.
3. Laat ek jou vertel
Dit is ’n helder, herkenbare uitbeelding van die frustrasie wanneer ’n storie gesteel word. Die beeld van die haas wat uit die hoed gepluk en as hoofgereg opgedien word, is treffend en humoristies, terwyl die slot – die treflyn wat tussen sleutelbord en koffie bewaar word – ’n stil, byna melancholiese weerstand openbaar. Die gedig is ekonomies en direk, en die tema van onderbreking word hier met fyn ironie hanteer.
5. moeggepraat
Dit iis ’n kort, limerick-agtige vignette wat die ewig-sprekende Oom van die plaas Moeggepraat in ’n paar reëls vasvang. Die rym en ritme is speels, en die slotbeeld van almal wat met stomheid geslaan sit terwyl die Oom met sy eie geselskap bly, is komies en doeltreffend. Dit funksioneer as ’n ligte, satiriese kommentaar op die beterweter-tipe sonder om te swaar te word.
6. beterweter
Die vers brei die tema van onderbreking uit tot ’n byna dramatiese toneel. Die beeld van die beterweter wat die aas gryp en die storie in ’n stormagtige see verander, is sterk en visueel, en die gedig eindig met die bitter besef dat sulke mense oral is en altyd reg wil wees. Die vrye vers en die herhalende “laat ek jou vertel” gee dit ’n vloeiende, ietwat frustrerende ritme wat die inhoud ondersteun.
7. Tonteldoos se mooiste roos
Dit is ’n kort, speelse limerick wat die omies se stryery oor een roos in ’n paar reëls saamvat. Die rym is tradisioneel en lig, en die beeld van Magrietjie se wangetjies wat bloos, bring ’n speelse, byna kinderlike toon. Dit dien as ’n kort intermezzo tussen die swaarder gedigte en bring ’n moment van suiwer humor.
10. Vlam en Vonkie se vurige vryery
Hierdie is die mees narratiewe en anekdotiese gedig in die groep. Die verhaal van die rooikop Vlam en die ouer Vonkie word met komiese detail, erotiese toespelings en ’n pynlike slot vertel. Die ritme is ballade-agtig, die beelde konkreet, en die les “vry is lekker, maar die liefde maak ook seer” sluit die stuk met ’n glimlaggende seerkry af. Dit is een van die mees voltooide en vermaaklike gedigte.
13. Beterweter (die tweede een met dié titel)
Dit is ’n skerp, byna karikaturale uitbeelding van die fisieke en verbale houding van die beterweter. Die beelde van die pappegaaibors, die draaiorrel en die hiperboliese asem is lewendig en belaglik, en die slotsin oor die Vaaldam wat onder water deurswem kan word, is ’n treffende, ironiese kompliment. Die gedig is bondig en bytend.
14. Ek het probeer
Die vers is emosioneel swaar en ‘n ontroerende gedig. Die herhaalde “dis nog niks” van die ouer figuur verklein stelselmatig die kind se seer totdat die eie storie heeltemal verdwyn. Die beelde van stukkende elmboë, byname en die deur waarin die kind bly staan, is eenvoudig maar pynlik, en die slot – “ek het, maar jy het dis nog niks gesê” – is stil en verpletterend. Dit bring die tema van onderbreking tot sy mees persoonlike en hartseer punt.

PROSA
1.. Die groot Vis-en-mayonnaise-oorlog van 1987
Hierdie aanbieding is ’n meesterlike skrywe wat die absurde drama van ’n skoolkonsert in 1987 met onmiddellike, visuele humor vasvang. Die skrywer bou die spanning stelselmatig op deur die fisiese kontraste tussen Klein Boetie en Dik Drika, die onbenullige kostuums en die onvermydelike katastrofe, en die ritmiese klankbeelde van “toef-toef-toef” teenoor “DOEF… DOEF… DOEF” maak die jaagtog byna asof dit ‘n film is. Die slot, met die doodse stilte en die onopgeloste geheim buite die saaldeure, laat die leser met ’n glimlag en ’n sweempie weemoed, en die stuk as geheel is ’n uitstekende voorbeeld van hoe ’n enkel, oënskynlik klein gebeurtenis tot epiese proporsies opgeblaas kan word sonder om ooit sy ligte toon te verloor.
2. Die gekreukelde klere en die droë rangskikking
Dit is ’n warm humorstuk wat die waardigheid van ’n predikant subtiel ondermyn deur die onverbiddelike lag van ’n ouetehuis. Die skrywer laat Oom Jurie se storie natuurlik ontvou en gebruik die reaksies van die tannies as ’n doeltreffende komiese versterker, terwyl die tweede storie van Mevrou Nortjé die lag mooi tot ’n hoogtepunt dryf. Die predikant se poging om sy waardigheid te behou terwyl hy self wil uitskater, gee die stuk ’n fyn ironie, en die geheel voel outentiek en hartlik sonder om ooit goedkoop of kru te word.
3. Te kosbaar om klaar te vertel
Jou prosastuk is ’n teer, nostalgies gelaaide portret van Ouma Lilly wat die “dis nog niks”-motief tot ’n emosionele kern vorm. Die skrywer weef alledaagse besonderhede – die dik snye boerbrood, die boorwerk in die Boesmanland, die droë woorde – tot ’n lewende karakterstudie, en die herhaalde onderbrekings word hier nie as irritasie uitgebeeld nie, maar as ’n liefdevolle manier om nog ’n stukkie van haar te bewaar. Die slotbeeld van die brood wat te groot is om alleen klaar te eet, is treffend en poëties, en die stuk slaag daarin om humor, respek en stil hartseer in perfekte balans te hou.
4. Pannekoek kan mos nie flop nie?
Dit is ’n epiese vertelling van klas-oorlogvoering by ’n kerkbasaar in 1991. Die skrywer skep twee onvergeetlike antagoniste in Tannie Breggie en Tannie Poppie, en die eskalasie van sarkasme tot rou pannekoek tot ontploffende primus tot ’n vlugtende perd is meesterlik getim. Die detail is ryk en sintuiglik, die sosiale kommentaar is skerp maar nooit predikerig nie, en die dominee se droë slotsin bring die chaos tot ’n volmaakte, komiese konklusie. Dit is een van die sterkste en mees vermaaklike stukke in die groep.
5. Nee, vertel jy maar…
Wat ’n sagte, liefdevolle herinnering aan ’n storieverteller wat uiteindelik die laaste woord prysgee. Die skrywer skets Oom Albert se rituele – die skoen wat uitkom, die koffie, die “lekker!” – met soveel warmte dat die leser self op die mat wil sit, en die finale oomblik waarin hy die storie aan tannie Eileen oorlaat, is stil en ontroerend. Die stuk is eenvoudig, sonder oordrewe versiering, en juis daarom doeltreffend: dit vier die krag van stories terwyl dit ook die stil teenwoordigheid van die luisteraar eer.
6. ’n Boer in beton
Dit is ’n begeestige, selfironiese monoloog oor die onverenigbaarheid van plaasbestuur met stadsverkeer. Die skrywer gebruik herkenbare situasies – die trurat-parkeer, die bergpas-avonture, die jakkalsjag – om ’n lewendige portret van haar man te skep, terwyl sy eie aansprake as die beter bestuurder subtiel en komies ondermyn word. Die toon is speels en liefdevol, die stories is konkreet, en die stuk eindig met ’n trotse, byna uitdagende verklaring wat die leser laat glimlag eerder as oordeel.
7. Die “gestripte” more
Die prosastuk is ’n vinnige, frustrasie-gedrewe “afblaas” wat die chaos van moderne tegnologie en dienslewering met rou, onversnitte taal vasvang. Die skrywer se woede is tasbaar en komies, die herhaalde “bemoerd” en die sterwende “ggggg” op die skootrekenaar gee die stuk ’n lewendige, byna gesproke ritme, en die eskalasie van een ongeluk na ’n eindelose reeks mislukkings voel pynlik herkenbaar. Alhoewel die taalwaarskuwing nodig is, bly die humor skerp en die stem outentiek.
8. Laat ek jou vertel
Dit is ’n kort, stil refleksie wat die oppervlakkige frases van alledaagse troos blootlê en daarteenoor die waarde van werklike luister plaas. Die skrywer beweeg van algemene waarhede na konkrete, stille lyding en eindig met die eenvoudige uitnodiging om net te bly sit. Die stuk is bondig, sonder oorbodige woorde, en die boodskap is helder en menslik; dit funksioneer as ’n stil teenwig teen die luider, anekdotiese stukke in die groep.
9. Niks. Absoluut niks
Jou prosastuk is ’n speelse, metafiksionele beskrywing oor hoe stories ontstaan, verdraai en niks word. Die skrywer skep twee parallelle gesprekke wat albei op “dis niks” uitloop, net om te suggereer dat die werklike storie dalk eers later begin. Die toon is lig en ironies, die struktuur is slim, en die slot – dat daar dalk oor ’n week of ’n maand iets sal wees om te vertel – laat die leser met ’n glimlag en ’n oop einde. Dit is ’n fris, selfbewuste bydrae wat die tema van storievertelling self ondersoek.

VERHALE
1.. Die bok in die snoekerkamer
Jou verhaal is ’n speelse, atmosfeerryke karakterskets wat die klein dorpie Uis en sy inwoners met warm humor en natuurlike dialoog vasvang. Die skrywer skep ’n lewendige kombuisvol met Saara se drywende gesag, Lorri se stil ironie en die hond Vlermuis se onskuld, terwyl Lien se stil soeke na die klipgrafte subtiel deur die alledaagse chaos onderbreek word. Die herhaalde “dis nog niks, laat ek jou vertel”-motief word hier komies en organies gebruik, en die skielike aankondiging van die bok in die snoekerkamer bring die storie tot ’n perfekte, oop slot wat die leser laat glimlag en nuuskierig agterlaat.
2. Jakkalsdraai se geheim
Hierdie is ’n donker, stylvolle misdaadverhaal wat spanning en onheil met ekonomiese prosa opbou. Die openingstoneel met die uitgestalde liggaamsdele en die taai rooi spoor is grusaam en effektief, terwyl die terugflits na 1981 en die stil verdwyning van Kaptein de Beer die misterie verdiep. Die konfrontasie by die kleinhoewe eindig met ’n skokkende wending, en die slotsin van die hartseer jakkals gee die storie ’n koue, onvergeetlike nagklank. Die skryfstyl is bondig en sfeerbelaai, alhoewel van die dialog ietwat aandag kort.
3. Selfs ontsteltenis het ’n kleur
Die verhaal is ’n lang, anekdotiese monoloog wat deur die pomelo-vormige verfwinkel-generaal vertel word en Retha se klein huwelikskonflik in ’n groter, komiese raam plaas. Die storie binne die storie – die ouer egpaar se katastrofale elope na die Weskus – is ryk aan detail en drywende humor, veral die oranje ontsteltenis agter die Koeniebos. Die parallel tussen die twee generasies se onvermoë om mekaar se “kleure” te sien, gee die stuk ’n sagte emosionele kern, en Retha se stil besluit om haar liggroen kamer te verf, sluit dit met ’n glimlag af.
4. Langstaankampers
Hierdie is ’n nostalgie-belaaide, byna epiese herinnering aan jare se Desemberkampe by Loch Athlone. Die skrywer skilder die chaos van die eerste donker opslaan, die glas in Jurgens se hak, die fluitjiesriet en die latere vriendskap met die apteker met soveel warmte en detail dat die leser self by die dam wil sit. Die herhaalde “laat ek jou vertel” en die trots op “lankstaan” gee die stuk ’n trots, byna uitdagende toon teen moderne vlugtige kampe, en die geheel voel outentiek en hartlik.
5. Laat ek jou vertel…
… is ’n emosioneel digte, stil drama wat die konfrontasie tussen ’n seun en sy gevange pa met meesterlike beheer hanteer. Die skrywer laat die waarheid stadig en pynlik ontvou – die oom wat die buurman was, die skuldeisers, die opoffering – en die seun se woede, twyfel en uiteindelike aanvaarding voel eerlik en menslik. Die briewe in die houtkis en die finale rit na die ou plaas gee die storie ’n stil, byna heilige slot, en die herhaalde frase “laat ek jou vertel” kry hier sy swaarste en mees betekenisvolle lading.
6. Net vier woorde
Hierdie is ’n hartverskeurende, meesterlik opgeboude storie oor stilte, onderbreking en die onmoontlikheid om gehoor te word. Die skrywer laat Nadia se pogings om die vier woorde “Hy het my geslaan” uit te spreek stelselmatig misluk teen Elsa se eie, luider stories, totdat die geweld onvermydelik word. Die herhaling van “dis nog niks” word hier tot ’n verskriklike ironie, en die hospitaalstoneel met Elsa se laat berou is stil en verpletterend. Dit is emosioneel, swaar, maar afgerond met ’n skerp kommentaar op hoe mense mekaar miskyk wanneer hulle self te hard praat.