Die lig daarbinne

• Januarie projek
• Klas silwer:
• styf teenaan my mondigheid
  in tagtig se lente
  wat in die son se lig geblink het
  begin my gedig
  in sagte stroke seesand
  met woorde wat soos wonde
  uit my digterskeel bloei
  oor my sukkeltes en siektes en sonde
  drie leefsiele soos springbokke vertrop
  verskyn asof uit niet in my visier
  net toe die skoot klap …
  ek moes die kele afsny
  sodat daar ‘n einde kon kom aan al die ly
  ek doop nou my vingers in inkremente van ink
  en vermy die starende oë want
  hul kele is leeggespoel in my skoot
  net soos dinge wat liefs ongesê moes bly
  oor vlees wat te vinnig vergeet
  van die verkeerde valle van pas en meet
  en tog, in hierdie duistere plaagsdonker
  waar my dae in gradiënte van
  grys grom en gaan
  laat my knikkende kerslig tog die koue kerk
  se brandglas na buite nuut leef en lag
  want die lig binne-in myself
  wat straal deur my ou-ou gesig
  is nes die laaste reël van
  God se groot- groot gedig
  (C) MCH