“galbraak” oor resensie-roes

 

 

van straatdigter deur slypskool

tot “praatpoësie-digters”

 

praatpoësie-digters suig nie meer aan die agterspeen

ten spyte van “bandjies vir boeties”

die kontemporêre elite

van akademici

wat spoedig

aan die

uitsterf is

word straatdigters

toenemend opgeneem

gepubliseer en erkenning gegee

selfs deur die vooropgestelde

afrikaanse uitgewers-elite

 

wie lees nog gedrukte formaat boeke;

slegs die “fynproewers” cum “elite” –

tussen die lyne van elektroniese

stories, poësie, kortverhale

rubrieke, gedagtes

en drome

word digters en skrywers

geresensieër in hokke

van : straatdigters, praatdigters

en geklassifiseer as goed

beter of minder goed

verdra as aanvaarbaar

of negeerbaar

deur:

mededigters

 

nie-standaardvorme van Afrikaans

word kontemporêr verklaar

daarteenoor staan

te streng kritiek

vrye digspraak

teen en

vernietig

essensiële

uitspreek van gedagtes

in gevoelstaal

en emosies

wat erg

gestrem word

met skematiese

verkondiging van

digkompetisies

oweral

 

“Die beste kontemporêre poësie is lewensbevestigend en direk relevant vir ons almal se lewens.” (Niel Astley, Staying Alive. Real poems for unreal times, 2002)

 

© Tearlach.