Vlerke.

Vlerke.

Die trein fluit altyd om kwart voor sewe in die oggend. Babie weet dit, want sy sit elke oggend op dieselfde afgeskilferde sementtrap voor hul spoorweghuis en wag. Haar twee kaal voete rus op die koel grond, en haar oë, blouer as die somerlug ná ’n bui reën, staar na die horison waar die trein sy staallyf uitspoeg tussen gras en gruis.

“Jy gaan weer laat wees vir skool,” sê Ma ongeduldig van binne af.

Babie antwoord haar nie. Haar wêreld het nie tyd nie, net drome. Sy verbeel haar die trein vat haar eendag êrens heen. Ver weg van Spoorwegbult. Weg van al die kinders wat haar terg oor haar verbleikte hemp en afgeleefde skooltas. Weg van meneer Grobler se kyk wat sê: ‘arm’ is mos altyd agter.

In haar kop is sy Babie die Ballerina. Babie die Ruimtevaarder. Babie die Prinses van Kammaland, waar die blikkiesdromme glinster soos blink paleise en elke kind ’n kroon dra van kleur en blinkende steentjies.

“Babie!” Ma se stem skeur skel deur die oggendstilte. “Loop nou!”

Sy spring op, gryp haar tas en dra dit soos ’n wapen. Sy draf tussen voetpaaie en klere aan wasgoeddrade deur. Verby Tannie Sara op haar stoep met ’n sigaret in een hand en ’n glas in die ander.

“Daar hardloop sy al weer, die klein dromer,” sê sy, met die as wat op haar skoot val. “Dromers vlieg té hoog.”

Maar Babie kyk nie na haar nie. Haar voete raas nie, maar gly stil oor die pad, soos iemand wat nie dit wil wakker maak wat onder die grond slaap nie.

Op skool is sy die stilte tussen vrolike gelag. Die een wat haar brood vou om dit meer te laat lyk. Die een wat eerder potlode sit en tel as om saam te praat. Haar asem stol soms lank in haar keel as iemand haar vra waar sy bly.

Tydens pouse kruip sy weg agter die ou klaskamer. Die son sit lekker laag daar, soos ’n ou hond wat net nog bietjie wil bly lê. Sy trek ’n kartonstuk nader, stomp potlood tussen haar vingers soos ’n towerstaf. Sy sit nie net daar om te teken nie, sy ontsnap. Haar wêreld groei lyn vir lyn: ’n kind met vlerke van vuurhoutjie-stokkies, ’n huis wat vlieg op ballonne, ’n sinkdorp wat blom uit roes en roet.

“Wat teken jy, Spoorwegkind?” vra Leané, met ’n aanstellerige glimlag.

Babie hou haar kop laag. “My toekoms.”

“Wens ek kon teken soos jy. Maar dit is net ’n prent. Dit verander niks.”

Babie glimlag skuins. “Dit is waar alles begin.”

Daardie middag, in ’n klas waar bordkryt en stilte ruik na ou hout, gee Meneer Brand ’n opdrag: “Teken jou droomwêreld.”

Die klas lewe van grappies en gebabbel. Babie se papier bly lank leeg. Dan, stadig, soos iemand wat nie die ander wil steur nie, begin die potlood gly. ’n Meisie met vlerke. Nie wit engelvlerke nie, maar vlerke van kleur: blou soos hoop, rooi soos moed, geel soos die môre. ’n Trein ry weg agter haar verby, nie op spore nie, maar deur die wolke. Sy noem dit: My Weg, My Wêreld.

Wanneer Meneer Brand die prent sien, kyk hy lank daarna. Hy sê niks. Net ’n sagte knik, soos iemand wat ’n taal verstaan wat nie gepraat word nie.

Later, buite, toe die kinders oor mekaar val om eerste huis toe te wees, roep hy haar nader.

“Babie,” sê hy, “jy teken met jou hart. Hou aan. Al is die papier soms skeef.”

Dit is die eerste keer dat iemand haar raaksien sonder om haar oë te mis.

Die aand sit sy haar tekening onder in haar laai. Nie uit skaamte nie. Om dit veilig te hou. Riekie snork reeds. Ma was nog skottelgoed in die kombuis. Buite sing die trein weer sy ysterlied.

Weke gaan verby. Op ’n dag, tussen vele skooltake en huiswerk, plaas Meneer Brand ’n briefie op haar lessenaar. “Kunswedstryd”. In die stad. Uitgenooi.

Babie hou die brief soos iets wat kan byt. Haar hart klop vinnig, nie bang nie, maar opgewonde. Sy huiwer toe sy die uitnodiging vir Ma wys.

“Dink jy ek kan gaan?” fluister sy.

Ma vee haar hande oor ’n kombers. “Ek dink jy moet. Ek dink dit is tyd iemand sien wat ek elke dag sien.”

Op die dag van die wedstryd het sy geleende skoene aan en ’n hemp wat effens aftrek by die naat. Maar haar prent is helder. En haar asem, rustig, soos iemand wat al lankal weet wie sy is.

Op die verhoog flits kameraligte. Mense klap hande. ’n Ander meisie wen. Maar Babie voel nie hartseer nie. Want ’n vrou van ’n kunsgalery vat haar eenkant toe.

“Ek sien ’n storie in jou prentjie,” sê sy. “Kom wys ander kinders ook hoe om dit raak te sien.”

En so, op ’n Saterdagmiddag, met haar potlode in haar rugsak en haar hare vasgebind met ’n los lint, stap Babie in die saal in waar tien kinders wag. Party met stukkende knieë. Party met oë wat nie meer in drome glo nie.

Sy staan voor hulle. Haar stem sag, maar seker. “Ek is Babie. Vandag gaan ons ’n wêreld maak waar niemand vra waar jy bly nie.”

’n Seuntjie in ’n te groot baadjie lig sy hand. “Mag my huis vlerke hê?”

Babie knik. “Ja. Want selfs ’n sinkdak kan vlieg as jy dit teken met genoeg kleur.”

Buite raas ’n trein. Die vensters bewe. Maar binne is dit doodstil. Potlode dans oor papier soos voete op ’n warm stoep.

Babie stap tussen hulle deur. ’n Meisie met ’n pienk haarband druk haar hand vas teen die bladsy: ’n huis met torings en ’n maanvenster. Babie buig. “Wat’s dit?”

“Dis my droom. Ek het dit geskep vir eendag.”

Babie glimlag. “Dan is eendag vandag.”

Toe sy later haar koffiefles toemaak en kinders weghardloop met hul kunswerke soos trofeë onder die arm, bly sy nog ’n rukkie alleen agter.

Sy loop na die venster van die saal. Die trein flits verby, blink en vinnig. Maar sy hardloop nie meer agter dit aan nie. Sy kyk dit nie meer agterna nie. Sy weet nou: haar pad is nie staal nie, dis kleur.

Sy draai om. Haal haar kleurpotlode uit. Op die muur, in ’n hoek waar niemand sommer kyk nie, teken sy nie ’n mens of ’n huis nie, net een woord:

VLERKE.

Nie net as letters nie, maar as beelde: elke letter ’n ander kleur, elke lyn ’n sug van hoop.

Want drome vlieg nie weg nie. Hulle wag. Stil. Soos potlode in ’n ou blikkie. Tot iemand soos Babie kom en hulle los teken.
©MarleneErasmus
31/05/2025

(1065 woorde)