ONS IS NIE MEER MENSE NIE, ONS IS PROFIELE

ONS IS NIE MEER MENSE NIE, ONS IS PROFIELE

Daar was ’n tyd toe jy iets mooi kon beleef sonder om dit af te neem.

Jy kon langs die see staan en die son sien sak sonder om te wonder hoe dit op Instagram sal lyk. Jy kon ’n verjaarsdag vier sonder om elke oomblik te dokumenteer. Jy kon ’n nuwe rok aantrek sonder om eers te vra: “Hoe lyk ek?” Jy kon selfs iets goeds vir iemand doen sonder dat daar ’n foto, ’n plasing of ’n bewys daarvan nodig was.

Vandag is dit anders.

Ons leef in ’n wêreld waar mense nie meer net wil leef nie. Hulle wil gesien word terwyl hulle leef.

Ons het onsself in profiele verander.

’n Profiel met ’n mooi foto. ’n Netjiese beskrywing. ’n Paar honderd, of duisende, volgers. Foto’s van vakansies, verjaarsdae, verhoudings, kinders, nuwe motors, nuwe huise, nuwe liggame en nuwe lewens.

En iewers tussen die likes en die hartjies het ons begin vergeet dat ’n profiel nie ’n mens is nie.

Dit is net ’n venster.

Die gevaar is dat ons uiteindelik ons eie waarde begin meet aan hoeveel mense deur daardie venster kyk.

Ons plaas iets en wag.

Een like.

Tien likes.

Honderd.

Ons kyk weer.

Wie het gekyk? Wie het gereageer? Wie het niks gesê nie? Hoekom het daardie persoon my plasing gesien en nie ’n hartjie gelos nie?

Ons sê dit maak nie saak nie.

Maar ons kyk weer.

En weer.

Want sonder dat ons dit besef, het ’n klein rooi hartjie die vermoë gekry om ons dag te bepaal.

Ons het selfs geleer om geluk te vertoon voordat ons seker is of ons gelukkig is.

’n Mens kan deesdae op ’n foto straal terwyl hy binne-in uitmekaar val. ’n Verhouding kan op sosiale media perfek lyk terwyl daar by die huis al maande lank stilte tussen twee mense hang. ’n Persoon kan met vakansie wees en die hele tyd besig wees om ander mense te oortuig dat hy dit geniet.

Ons neem nie meer net foto’s van ons lewens nie.

Ons bou ’n weergawe van onsself wat ander mense moet glo.

En miskien is die hartseerste deel hiervan dat ons later self begin glo.

Ons raak so gewoond aan die weergawe wat ons vir ander wys dat ons nie meer weet wie ons is wanneer die skerm afgaan nie.

Want wie is jy wanneer niemand kyk nie?

Wanneer daar geen kamera is nie.

Geen likes nie.

Geen kommentaar nie.

Geen mense wat jou bewonder nie.

Wie is jy wanneer jy ’n gewone Dinsdagmiddag alleen in jou huis sit en niemand op aarde weet wat jy doen nie?

Dit is daar waar die waarheid lê.

Nie in die foto van die duur restaurant nie, maar in hoe jy die kelner behandel wanneer niemand van jou geselskap kyk nie.

Nie in die mooi boodskap oor liefde nie, maar in hoe jy jou maat behandel wanneer daar niemand is om jou verhouding te bewonder nie.

Nie in die inspirerende aanhaling wat jy deel nie, maar in hoe jy optree wanneer die lewe jou kwaad, moeg of teleurgesteld maak.

Nie in hoeveel mense jou verjaardag onthou nie, maar in wie jy self onthou wanneer daar niks vir jou daarin is nie.

Ons het ’n generasie geword wat voortdurend besig is om getuies van ons bestaan te versamel.

Kyk waar was ek.

Kyk wat het ek.

Kyk wie ken ek.

Kyk hoe gelukkig is ek.

Kyk hoe mooi is my lewe.

Maar wat as niemand kyk nie?

Sal jy steeds dieselfde mens wees?

Sal jy steeds die goeie ding doen?

Sal jy steeds liefhê?

Sal jy steeds skryf?

Sal jy steeds droom?

Sal jy steeds trots wees op wie jy is?

Want as jou antwoord nee is, het jy dalk nie ’n gehoor nodig nie.

Jy het jouself verloor.

Ek dink ons moet weer leer om dinge te doen wat niemand ooit sal weet ons gedoen het nie.

Om iemand geld te leen en nie daaroor te praat nie.

Om ’n mens te vergewe sonder om dit op Facebook aan te kondig.

Om ’n mooi oomblik te beleef sonder om dit onmiddellik in ’n foto te verander.

Om ’n boek te lees sonder om ’n foto daarvan te plaas.

Om ’n kind te druk sonder om die oomblik vir ander mense te wys.

Om gelukkig te wees sonder bewys.

Om hartseer te wees sonder om ’n status daaroor te skryf.

Om eenvoudig te bestaan.

Want jy is nie jou volgelingstal nie.

Jy is nie jou profielfoto nie.

Jy is nie die aantal mense wat op jou verjaarsdag aan jou dink nie.

Jy is nie jou kommentaarafdeling nie.

En jy hoef nie voortdurend aan die wêreld te bewys dat jou lewe betekenis het nie.

Miskien is die grootste vorm van vryheid wat ons vandag kan terugneem, die vermoë om iets te doen wat niemand ooit sal sien nie.

Om ’n oomblik te hê wat net aan jou behoort.

Geen kamera nie.

Geen filter nie.

Geen gehoor nie.

Net jy.

En dalk, wanneer niemand meer kyk nie, begin ons uiteindelik weer mense word.

©2026 Nicola Brown

Woordtelling: 842