Jongste aktiwiteit:

BIE VIR MY HART HOOFSTUK 11

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n bid-dend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aan-dagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no….. dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moont-like paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ELMEY IS WOEDEND…HOOFSTUK 11

 

“Ag Jirry tog Mme, ry net stadiger, jy gaan ons verongeluk, ek gaan oupa vertel, ry sta-diger!” huil Flora amper.

Die hartseer en woede lê vlak in haar gemoed, sy sê niks, byt hard op haar lip. Jaag van gat tot gat. Hy het belowe. Het hy gedink sy kom eers die derde, so hy kan nog ’n fling vang met sy ou girl voor sy terug is? Wat van as hulle getroud is, skelm ont-moet? Die storie van haar lewe?

“Mme!” gil Flora

Net betyds sien sy die klomp donkies in die pad, swaai woes uit, mis die lyn-draad, land weer in die pad en ry stadiger.

“Beukes se verdomde donkies, ewig in die pad, ek ry hulle sommer vrek!”

“Mme, hoekom praat jy nie eers nie, miskien dis net mistake?”

“As jy nog een keer daai vent se part vat, sit jy sonder werk, verstaan ons me-kaar? Jy van alle mense behoort te weet hoeveel keer ek met ‘mistakes’ moes deel.”

Stadig ry sy by haar hek in. Vir die eerste keer dink sy daaraan om die plaas te verkoop. Sy kan in die stad gaan bly, hy’s te naby hier, sy wil nie hier wees nie. Sy stop voor die groot stoep en bly net sit.

“Moet ek solank uitpak Mme?”

“Nee, haal jou goed uit, die rooiblik is joune, los my goed.” Sy sluit die kar aan, trek weg en los die arme Flora net daar met tas in die hand en koekblik onder die arm.

“Nou waar jaag sy nou heen?” Vra Henne verbaas langs haar.

“Jirre tog, sy gaan haar vandag nog geverongeluk, hoor wat ek jou sê.

“Sjoe Flora, ruk jouself reg vrou, la ons hoor wat hier aangaan.

“Hoe moet ek weet, hier staan ek afgelaai en al wat sy sê, is vat jou goed en los myne en daar gaan sy, wie weet waarheen!” Sy is naby histerie.

“Waar neuk Mme nou heen Flora, langsaan toe?” Kom Daniël by.

“Kom binne toe la ek vir jou gaan tee maak dan sê jy stadig, wat gaan hier aan?” Henna tel die tas op en begin aanstap. Flora skree-huil en staan net stil.

“Mos ek sê ek wéét nie!” skree sy nou kliphard.

“Ek gaan Morena roep,” begin Daniël en Flora keer woes.

“Nee samblief, ons was daar, die Hare vrou hy is daar, Mme is baie kwaad, sy’t ons am-per geverongeluk.”

Die toeter by die hek ruk hulle tot hulle sinne. Daniël sien dis Roelf se bakkie en maak die hek oop. Hy sal ook graag wil weet wat hier aangaan.

 

HENNE EN ROELF

 

“Waar’s Mme Elmey?” Vra hy met die uitklim slag

“Wil ons ok graag weet.” Hak Daniël af. Flora is net hier afgelaai en daar gaan sy. Ons het nie ’n glu nie. Sy het bedonner van Morena se kant af gekom en pad gevat.

“Ons ken mekaar van lank se tyd af Roelf, vir wat neuk jy nou weer met daai hare vrou?

“Man ek het haar nie genooi nie Henna, dis genoeg dat sy my lewe omgekrap het, ek moet Mme Elmey loop soek. Kry Flora nader laat ek hoor.”

Sy kannie lig op die saak werp nie. Vra net om sentrum toe te gaan sodat sy solank kan gaan skoonmaak.

“Daniël vra solank die mense hier rond of hulle iets gehoor of gesien het, almal moet nou bond staan asseblief.”

“Wat van daai rooikop Roelf?” Hande in haar sakke lyk dit of jy een van haar eie kinders skade aangedoen het.

“Kyk Henna jy noem nie weer daai vroumens voor my nie, ek het haar met haar babalas en al in die kar gestop en vir my part kan sy in ’n paal gaan vasry.” Hy stap kar toe. “Sy skuld my ’n donnerse deur want ek mos die ding oopskop!” Hy is buite homself. Wat moes hy nou met die dronk vrou doen? Wel een ding is seker, volgende keer kan sy dronk of te nie die pad vat.

Hy moet Elmey kry, na wat oupa hom vertel het weet hy dit gaan nie maklik wees nie. Hy moet haar net kry, hy kan haar nie weer verloor nie.

Hy klim in die bakkie, wag dat Flora haar pakkasie bring, hy sal haar sentrum toe vat. Dalk kry hulle Elmey daar. Sy kan daar bly en laat weet as Elmey dalk daar aankom

SY VAT DIE PAD

 

Elmey sluit by die teerpad aan. Die Pietersburg Hoofweg. Sy stop en sit sekondes lank besluitloos. Draai dan links in Pietersburg Hoofweg en ry, waarheen weet sy nie, net weg. Die geel Mazda tel spoed op en sy vat die langpad na nêrens.

Loeiende blou ligte ruk haar tot haar sinne, sy kyk met haar betraande oë na die spoed-meter, oor ’n honderd en sestig kilometer. Vandag sluit hulle haar sowaar toe, of dis ’n stywe boete. Sy ry stadiger, sit haar flikkerligte aan en kom ’n hele ent vorentoe toe stilstand.

“Dame, sê die gesig by haar venster, ek weet nie waarheen jy jaag nie, lewendig gaan jy beslis nie daar aankom nie. Waarheen is jy oppad?”

”Ek weet nie.” Kom dit niksseggend.

“Net hiervoor is ’n vulstasie, ry agter my aan ek dink jy moet van die pad afkom.” Klink hy nogal simpatiek-streng. Hy gee haar nie kans om te antwoord nie. Hy sit die blouligte aan, trek voor haar in en dwing haar om agter hom aan te ry. Hulle draai by die vulstasie in stop eenkant.

“Weet jy waar jy is dame?”

“Nee ek sal een van die joggies vra.”

“Waarheen was jy nou eintlik oppad?”

“Warmbad?” Sê-vra sy half.

“Mevrou het u iets gedrink?” Kom dit profesioneel.

“Nee meneer, ek is nie gedrink nie!”

“Gebruik u enige voorskrif medikasie?” Staan hy en skryf.

“Meneer, ek is nie gesuip of op druks nie, ek weet ek het te vinnig gery, so skryf nou die boete sodat ek kan aangaan.” Vies sy haar. “Vra my liewer of ek beneuk en hartseer is dan kan ek jou antwoord.” Sy is so kwaad sy praat deur haar tande.

“Mevrou jy weet nie eers jy’s al myle verby Warmbad nie, so ek dink jy kom van die pad af, voor jy jouself of iemand anders verongeluk.” Hy staan ’n wyle.

“Ek werk lank genoeg in die beroep om te weet wanneer iemand ’n gevaar is vir homself is en jy mevrou, is beslis. Net hier agter die vulstasie is ’n gastehuis, jy boek jouself nou daarin, of ek konfiskeer jou motor.

“Kan ek iemand vir u skakel?”

“Nee daar’s niemand nie, ek sal self regkom dankie.”

“Hier’s jou keuses mevrou, dis of jy boek hier in en bly van die pad af totdat jy by jou sinne gekom het. Of dis die polisie sel en jou kar word konfiskeer.” Weg is die man wat nou net so simpatiek was, hy klink streng en baie beslis.

Elmey sit besluitloos, sy byt aan die kant van haar hand, haar wange bloedrooi van woede. Sal ’n verdomde mansmens haar nou na alles, vertel wat om te doen!

 

Die verkeerskonstabel voel ’n veer en beveel haar om agter hom aan te ry. Sy het nie veel van ’n keuse nie, sy sluit aan en ry agter die blouligte aan. So na aan die tronk was sy nog nooit en haar kar? Nee dit kan sy nie verloor nie. Waarheen was sy in elk geval oppad?

Die man stap saam met haar in. Benoud wonder sy wat hy gaan sê. Hy vra egter net of hulle ’n kamer beskikbaar het, want sy is glo opsoek na slaapplek vir die nag.

Vinnig word sy gehelp en die man verdwyn in die niet. Wat het van die boete geword? Wonder sy. Sy boek in, kry die sleutel en volg die waiter na haar kamer.

Dit gaan ’n bitter lang nag word. Sy gaan sit op die kant van die bed en wonder wat nou volgende, toe iemand aan haar deur klop skrik sy.

“Wie’s daar?” Het hy die boete vergeet?

“Room service Mam,” kom die antwoord.

“Ek het niks bestel nie dankie.”

“Die tee is vir die kamer Mam.” Sy hoor die Afrikaans met ’n aksent en sy maak oop.

“Sit maar neer dankie, julle diens is goed,” prys sy hom.

“Die spiedkop man het bestel en betaal Mam.” Met ’n stewige fooi groet hy.

Sy sal haar tas en koekblik uit die kar gaan haal, gelukkig staan die kar reg voor die kamer parkeer, een van haar ma se beskuite sal moet doen vir aandete.

Sy kry ’n heel ander indruk van die verkeersdiens. Mens dink altyd hulle sit net agter bosse en skryf kaartjies uit. Genade, sy het nou nie eers gekyk wat die man se naam is nie. Miskien was hy ’n engel, hoekom is sy nie beboet nie, nie toegesluit nie? Voorwaar, daar is’n Beskermengel wat oor haar die wag hou.

Sy maak die koekblik oop, bo-op is daar ’n briefie van haar ma. ‘Kyk mooi na jouself my kind, ek is bly vir jou, baie liefde Moeks.’

Ag my moeder as jy net weet, sy druk die briefie styf teen haar bors vas en huil haar hart uit. Die tee word koud, die koekblik bly oop. Sy krimp haarself op in ’n fetus posisie en huil haar aan die slaap.

Die skel geluid van ’n klok êrens ruk haar wakker.

“Breakfast, breakfast,” roep die stem wat nou amper by haar deur is. Sy word wakker net soos sy gaan lê het. Stadig kom sy regop, rek haarself uit en staan op. Sy ken amper nie die gesig wat na haar terugstaar vanuit die spieël nie. Staan ’n oomblik besluitloos. Nee sy sien nie kans vir mense nie. Sy stap foon toe en bestel kamerdiens.

“Stuur asseblief my ontbyt kamer toe, net n oomblik ek kry gou die nommer.”

“Kamer veertien, mevrou Furstenburg, ek stuur vir u, tee of koffie?”

“Koffie dankie.”

Sy sal net na ontbyt stort en iets anders aantrek. Sy staar na die pot koue tee, sit die koekblik se deksel terug en wag vir ontbyt.

 

ROELF SOEK HEEL NAG

 

Roelf knip sy moeë oë, hy’t heel nag nie geslaap nie. Hy het op en af op die Pietersburg Hoof-weg gery, al wat verkeerskonstabels is langs die pad gevra of hulle nie ’n Mazda met die spesefieke nommer opgemerk het nie.

Kry koers, “wat sy plaas toe gery het?” dink hy hardop. Hy draai weer om en ry… sien niemand, hy weet nie meer watter kant toe nie. Hy onthou sy het ’n vriendin hier iewers op ’n plot, waar presies weet hy nie, hy deursoek al wat ’n grondpad is. “Nee wat so sal ek nie ver kom nie,” besluit hy moeg.

Eers terug plaas toe miskien het sy weer daar opgedaag. Hy ry Skuiwers hoek toe. Almal bestorm hom. Nee sy’s nie daar nie. Niemand het geslaap nie.

 

“Elsie,” roep hy toe hy tuiskom. “Kyk hoe lyk jy Roelf, jy moet bietjie gaan slaap, jy’s useless as jy so moeg is, samblief man.” Probeer sy moederlik.

“Nee Elsie, ek slaap nie voor ek haar nie gekry het nie. Dink jy sy is terug na die oumense toe. Dan moes sy mos heelnag gery het?”

“Hoekom vra jy nie vir Flora of iemand nie kan gaan kyk nie?”

“Hoekom het ek nie lankal daaraan gedink nie?” hy skakel die sentrum Flora antwoord dadelik.

“Het jy haar gekry Morena?” Vra sy agstig.

“Nee Flora, ken jy nie iemand wat kan gaan uitvind of sy plaas toe is nie?”

“Die nommer is by die huis Morena, daar is ’n latjie met die bike, ek kan vra.”

“Sluit Flora, ek is nou daar.” Hy gryp sy hoed vlieg van die stoep af en slaan die bakkie se deur hard toe, hy so moeg, waar is sy tog?

“Stadig Roelf,” skree Elsie agterna. “Die sentrum sal nie weghol nie!”

Hy maak dit in helfte van die tyd. Stop langs die sentrum en blaas die toeter, hy’s net te moeg om uit te klim. Flora loer uit.

“Sluit Flora en kom.” Sy het skaars die deur toe, of hy trek weg en sy sluit haar oë.

“Jirre la ons samblief net lewendig daar kom.” Bid sy saggies. Hulle jaag haar kop deurmekaar. Hulle stop bo by haar kamer, Sy gryp die boekie en skree iets in hulle taal, hy kan aflei sy net sê hulle weet nog niks. Henna en Daniël staan hande in ’n biddend posisie en staar hulle agterna.

Hulle stop by sy huis.“Kom Flora jy kan hier van my af bel,” hy draf vooruit.

Flora slaan die boekie oop en skakel die nommer, al wat sy kry is ’n besettoon.

Aan die geselskap wat volg kan hy aflei die foon is nog uit orde en sy loopfoon het feitlik nie meer geld op nie. Voor hulle nog kan antwoord roep hy.

“Nou kom Flora laat ons van die sentrum af gaan bel.”

Sy kom uitgehardloop met die boekie styf vasgeklou, vandag se dag is die dag wat sy haar kop gaan verloor van al die gejaag.

Roelf sien haar angs en probeer sy bes om hom in te hou en ry stadiger. Hy wonder of Elmey terug is plaas toe, hy hoop regtig nie so nie. Wat sal die oumense van hom dink? Hy het hart en mond belowe die vrou is uit hulle lewens uit. Nou moet die noodlot weer sy Ace kaart speel en alles omversmyt. Hy laai Flora af.

“Bel jy solank en kyk wat jy gereël kan kry, ek moet eers gaan tyd koop vir die foon daarsonder kan ek nou nie.”Ja,” dink hy toe hy wegtrek, nooit sou ek kon dink ek sou so afhanklik raak van die baksteen nie.” Hy koop genoeg tyd, wie weet hoelank nog? Terug by die sentrum kry hy slegte nuus.

“Die mense sê dit vat tweeuur plaas toe, dan nog terug en dis klaar laat?”

“Bel en sê jy bring vir hom honderd rand as jy weer afkom, ons bel hom môre vroeg.”

Wat bly nou oor? Wag, hy sal huistoe gaan. Eers gaan kyk of sy nie op Skuiwers Hoek opgedaag het nie.

Flora bly by die sentrum om skoon te maak, sy sal môre bel en sommer ook laat weet as Elmey dalk daar opdaag.

Moeg gaan sit hy op die stoepstoel met sy twee gebaldevuiste op die tafel, hy’s moeg tot die dood toe. Waar is sy?

Elsie kom uit met toebroodtjies en koffie, hy het vooroor gesak en op sy twee vuiste en vas aan die slaap geraak. Sy tree terug in die gang en buie vir Roelfie om sagter te praat.

“La hy net bietjie rus, jy kan nou-nou vir pappa hello sê okay?” Sy vryf sy hare deurmekaar.

 

Die landlyn skel skielik en hy stamp amper die tafel om. Dit is net die buurman wat wil hoor of daar nuus is. Hy skud sy hande wat dood geslaap is, kyk op sy horlosie, genade hy het twintig minute geslaap. “Bel Skuiwers Hoek toe en hoor of hulle lyn ook reg is.” Beveel hy Elsie.

Elsie kom uit met vars koffie en broodtjies. Sy bring Roelfie saam wat vraend by hom kom sit.

“Hoekom vat pappa my nie saam as jy tannie Ellie gaan soek nie?”

“Ja Roelf ek het hom alles gevertel, mos hy kan sien daar is ’n problem, die kind is nie dom nie, praat saam met hom,” vermaan sy moederlik.

“Dis moelik seun.” Roelfie val hom in die rede.

“Tannie Ellie hou ok nie van die tannie nie, sê haar sy’s nou weg, dan sal sy terugkom.”

“Ek moet haar net eers kry okay, sal jy hier by Elsie wag of wil jy na tannie Sonja toe?”

“O nee,” antwoord hy angstig, “Daai tannie is altyd daar, ek willie!” klink hy benoud.

“Nee, dis reg so, ek is bly jy wil hier bly en die huis oppas, ek dink ek moet nou maar polisie toe gaan.”

 

POLISIE TOE

 

Dis al laat Donderdag, ek glo nie sy is plaas toe nie, die oumense sou my beslis al gebel het. As sy Woensdag deur die nag gery het, moes sy hoeka al daar wees.

“Ek hoop net sy is veilig.” Hy praat rustig, hy wil nie sy kind ontstel nie. Hy drink die koffie stadig, staan dan op, vat sy hoed.

“Dankie Elsie, ek gaan nou polisie stasie toe, ek het nog ’n foto wat onlangs geneem is, miskien het hulle iets raak geloop, ek gaan haar as vermis aanmeld.”

Dankbaar knik hy na Elsie, wat haar hand op Roelfie se skouer laat rus. Hy’s veilig by haar, sy tweede ma. Hy moet verder soek, Vader weet waar. Hy ry polisie stasie toe, sit ’n lang ruk, dis al agt en veertig uur soos hulle dit vereis. Hy sit nog en tuur toe iemand aan die venster klop.

 

“U sit al ’n geruime tyd hier meneer, ons kan u help met die wiel, klim uit.”

“Wiel?” Vra hy onnosel en kyk af. Tot op die rim gery, hoe is dit moontlik dat hy dit nie agter gekom het nie?

“Ek sal regkom dankie,” hy haal die spaar af, en die sak ook tot op die grond.

“Damet,” swets hy en skop teen die ander wiel, sak stadig af en gaan sit moedeloos teen die trok.

“Meneer,” kom die stem weer. “Is jy seker jy sal regkom?”

Hy kyk op, dis ’n Sersant wat voor hom staan. Stadig haal hy die foto uit sy sak hou dit uit na die man en sê:- met ’n moeë-moedelose stem:

“Sy’s weg!”

Die Sersant steek sy hand uit en trek Roelf op. Roep na een van die manne en beveel hom om die twee bande na die garge om die hoek te neem en te kyk wat hulle kan doen.

“Kom saam met my meneer laat ons kan hoor wat hier aangaan, jy lyk vodde.” Nooi die man hom, hy stap saam die stasie binne. Die Sersant gaan aan die eenkant van die tafel sit en bied Roelf ’n stoel aan.

“Hoelank is sy al soek meneer?” Hy kry ’n vorm beet en begin skryf.

“U naam en adres asseblief, en ’n kontak nommer?”

“Meneer, daar’s nie ’n manier dat ek hier sit en wag terwyl julle haar soek nie, ek ry saam ek sal met my eie vervoer gaan, gee jy om as ek gaan kyk wat hulle aanvang? Ek is nou terug dan voltooi ons jou vorm.”

Die sersant skud net sy kop, die man is ernstig en hy laat hom gaan, hou die foto. Hy sal terugkom glimlag hy by homself, dis ’n netjiese dame hier in sy hand, hy hoop sy is okay en hulle kry haar ongeskonde.

Dit neem ’n tyd om alles afgehandel te kry en na twee nuwe bande verder en ’n rim wat die man wonderbaarlik rybaar gemoker het, keer hy terug na die polisie kantoor.

“Ek het nie die Sersant se naam gekry nie, is hy miskien nog aandiens?” Voor hy verder vra, kom die Sersant uit sy kantoor.

“Ek hoop jy het reg gekom? Sit, ek bestel koffie, lyk my jy het dit nodig.” Roelf ver-wonder hom aan die vriendelike diens en is dankbaar vir die koffie.

“Sit laat ons hoor wat aangaan, was die net ’n huismoles en wanneer het dit ge-beur?”

“Lyk ek vir jou soos ’n vroue slaner?” Vererg hy hom.

“Bedaar meneer, ek doen net my werk, daar is vrae wat gevra moet word en jy moet hulle maar antwoord as jy russeltate wil hê, simpel soos dit.”

“Jammer man, ek’s moeg. Laat ek jou sommer met die storie help.” Roelf begin en pak die hele affêre vir die man uit. Die sersant sit net met sy hande inmekaar aandagtig en luister.

“Reg,” sê hy, “laat ons fotostate van die foto aan al die Verkeers Departemente stuur en vra of hulle die kar of dame opgemerk het, jy sê dis ’n geel Mazda 1985 no… dis ’n redelike ou model, miskien het sy langs die pad gaan staan?”

“Dan sê jy my watter pad, want ek het van Woensdagaand af tot nou, omtrent alle moontlike paaie gery glo my,” en die moeg slaan duidelik deur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 V




Maak 'n opvolg-bydrae

Up
Top Ranked Users

[joinup_core_top_members columns=”1″ space=”no” max_members=”3″ behavior=”columns” columns_responsive=”predefined”]

Activity Feed