[SILWER] – DIE MUSEUM VAN VERLORE MENSE

DIE MUSEUM VAN VERLORE MENSE

Daar is ’n museum
waar verlore mense
agter glas bly asemhaal.

Die gange ruik
na reënwater, roes
en die vaal parfuum
van iemand wat nooit weer
huis toe gekom het nie.

Teen die mure
hang name
soos spinnekopwebbe
oor jare se stilte.

In een vertrek
staan ’n klein skoen
met sy veters nog vasgeknoop.

Niemand weet
wie se voetjie
daarin moes groei nie.

Ek durf hom nie aanraak nie.

Party dinge word heilig
wanneer hulle leeg bly.

Verder aan
staan ’n tafel gedek vir vier.

Drie stoele
dra nog die vorm
van afwesigheid.

Die vierde dra my.

Ek loop verder.

In die laaste vertrek
is daar geen uitstallings nie.

Net ’n spieël.

Ek kyk in.

En sien
hoeveel mense
’n mens kan verloor
sonder dat iemand
ooit ’n begrafnis hou.

Ek sien myself.

Of wat van my oorgebly het.

En skielik verstaan ek:

die museum
bêre nie die dooies nie.

Van al die mense
wat ek verloor het,
was ekself
die laaste een.

©2026 Nicola Brown