Blou Lig

Gloeilampe hang van elke boomtak, wat die donker bos verlig. Dit was absoluut pragtig. Die aand voel minder eensaam met die ligte daar.

As ek nader kyk, kon ek sien dat die gloeilampe eintlik feetjies is. Nie soos Tinkerbell nie. Hulle was soos mense in vorm, maar suiwer wit met kobalt-oë. Witblou lig het van hulle uitgestraal.

Hul skerp kloue en tande het in die gloed geglim.

Ek hou hulle glimlaggend dop. Hulle glimlag terug.

“Miskien is die bos nie so vreesaanjaend nie,” sê ek vir hulle en hulle maak koer geluide.

Ek lê terug teen die mosagtige stam van ‘n boom en ek begin te dut.

Pyn skiet deur my skiet soos hulle met kloue en tande deur my vlees skeur. Uitputting probeer my bewusteloos maak. Pyn hou my onbeweeglik.

“Slaap. Jaaa.”

My oë sluit en ek is nie meer nie.