Die Nag, die Sterre en die lug

 

 

niemand mag slaap nie.

selfs jy, o prinses daarbo

in jou eensame koue, vertrek

kyk op na die sidderende sterre

van pure liefde en van hoop…

terwyl my diepste geheim verborge bly

dit leef net in my

niemand sal ooit my naam hoor nie.

nee… uit jou mond sal ek dit bely

sodra die eerste lig deur breek

en daardie enkele soen

die aaklige stilte verbreek

wat jou uiteindelik

vir ewig myne maak

(Koor van stemme van die burgers, gedemp en vreesbevange in die agtergrond):

sy naam sal niemand ooit weet nie

en ons sal, helaas, die prys betaal…

verdwyn nou, die nag

gaan onder, bleek sterre

laat die duisternis wyk

want teen dagbreek sal ek oorwin

ek sal wen!

ek sal triomfeer!

 

© Tearlach.

(’n Vrye vertaling van die baie bekende aria uit die laaste bedryf van Giacomo Puccini se opera Turandot, Nessum Dorma. In die opera word hierdie opdrag gegee omdat die prinses, Turandot, beveel het dat niemand in die stad mag slaap totdat hulle die naam van die geheimsinnige vreemdeling (Prins Calaf) uitgevind het nie.)