Pad deur die Storms

 

 

die môreson sprei sag oor die ruit

oor hande wat grys van lewe geword het

kyk hy vandag oor sy skouer terug

sien hy kronkels, stof en die kronkel pad

waarlangs hy stelselmatig moes stap

 

gevorm in ’n tyd van swaar skoene en stof

waar reëls en bevele aan die orde van die dag was

hy ken die stilte van ’n bang, donker nag

die gewig van ’n drag wat te swaar was vir skouers

vriende wie se name te vroeg net herinnering geword het

daardie merke dra hy vandag nog in stilte saam

 

later het die bord en die kryt hom geëis

tussen ryk en arm banke en oë vol môres

dáár het hy sy siel vir die kinders gegee

baklei vir ’n toekoms wat swakkeres ophef

soms was sy eie kragte reeds op die droesem

wou hy hulle net leer om reguit te loop

 

lewe het nie altyd sag met hom gewerk nie

sterk storms het gewaai om sy wortels te breek

maar soos ’n ou bergboom wat koue wind ken

het hy net dieper in die rotse in gegroei

die winters een-vir-een agter hom gelaat

 

die oes wat die jare gebring het is ryp

sy kinders staan stewig, eie mense in die wêreld

sy kleinkinders hardloop die stilte uit die tuin

húlle is sy rykdom, sy stilste en grootste trots—

die rede waarom die storm nooit kon wen nie

die soetste vrug van ’n leeftyd se arbeid

 

skemer kom lê nou rustig oor sy hand

stof van die stryd begin eindelik gaan lê

kyk hy na sy hande: moeg, maar vervul

kan hy sê: hy het alles probeer gee

wat een mens in een lewe kan gee

 

© Tearlach.