Geroeste spore

Geroeste spore

 

Eens het jy deur my lewe geloop,

soos treinspore.

 

Ek het gewag op jou fluit,

jou lag,

die lawaai.

 

Iewers het die trein gestop,

die toekoms dalk verpas.

 

Al wat oor is,

is nou geroeste spore

van dit wat eens goed was.

 

Jou foto’s verbleik in die fotoraam,

nou in ’n oortrekte skoenboks

in my kas.

 

Die herinneringe bly soms so duidelik,

dan weer vaag,

amper asof die trein ook vas sou roes

iewers daar op ’n staaf.

 

©️ Ryno du Plessis 2026