Sirene Roep

Net die heel oudste mense onthou. Alhoewel, selfs hulle wens dat dit net ‘n verhaal was.

Hulle wat aan die oewer van die groot meer woon, weet almal dat hulle versigtig moet wees vir die water: onbewuste vissers verdrink, en kinders wat te ver inswem.

Maar die ware afgryse is dié van jong mans wat in die water inloop om nooit weer terug te keer nie.

Meg het die donker wesens in die water gesien, hoor hoe hulle hul dom liedjies sing, en sien die effek wat hulle op mans gehad het.

Sy was getuie van die dood van baie mense in haar jonger jare en het weet dat die veragtilike goed in haar skemerjare na hul meer teruggekeer noudat haar towerkuns nie meer sterk genoeg is om hulle weg te hou nie.

Skaduwees beweeg in die maanlig. Sy kon die glinsterende rok van ‘n sirene sien.

Sy stuur al haar toorkrag na die wese en dit verdwyn terug na die waterige dieptes van die meer.

Meg val uitgeput terug, die klam gras welkom teen haar verhitte vel. Haar naels glinster silwer in die lig terwyl sy sweet wegvee.

‘Meg. Me-eg. ‘Kom die geroep uit die water. ‘Dit is tyd, Meg.’

Sy snuif haar trane weg en volg die roep van haar susters.