boetie

 

 

my boetie gaan gym toe

nie die ene waar jy gaan oefen nie

nee, die een waar jy in blou klere gaan dril

hy gaan Lugmag Gym toe

                                waar die seuns manne

gaan word

 

so het boetie ook gegaan

eers was hy net ou-boetie vir my

na hy gym toe was, was hy soldaat-boetie

vors en regop met stroewe gelaat

                    maar sy glimlag was nog daar

sy blondekop net kort

 

kort op sy hakke was ander boetie

             maar hy het nie gym toe gegaan nie

hy het maar ander-boetie gebly

sy geaardheid het ander-boetie gebly

selfs na hy onderwyser was

 

toe kom my beurt

om van seun na man te gaan word

geloot, nie geloot, maar nie in die sloot

                  ook maar klein-boetie gebly

tot ek self gaan dril het

 

om te kon gym toe gaan was hard

maar dit was ‘n voorreg

                  vir die wat daar was

vir die ander maar net ‘n gemis

van wat man-wees is

 

© Tearlach.

(In digkuns is woorde belangrik. Maar wat van dit wat nié gesê word nie? Wat van die wit spasie — daardie stil stukke bladsy tussen die reëls, rondom die strofes, en soms selfs binne-in die gedig self?)