Operasie Skoonouers (243 woorde)

Die drukpot het nie net gekook nie; dit het gedetoneer. ‘n Kwartier voor my nuwe skoonouers sou instap, het ’n tuisgemaakte pampoen-atoombom teen my kombuisplafon ontplof. Oranje slym het soos ’n aktiewe dreigement daarbo gehang.

Generaals weet wanneer om ’n slagveld prys te gee. Ek het die kombuisdeur dig agter my gesluit en die stoep binne sekondes omskep in ’n vyfstêr-eetsalon met ’n kanttafeldoek en strategiese potplante.

Net toe ek die laaste plooi stryk, tref die werklikheid my: die beesvleis-stoofpot was steeds binne-in die oorlogsveld. Ek het na die kombuisdeur gehardloop en die koperknop gegryp. Dit het in my hand losgeruk. Die slot was vas, en die voordeur se klokkie het weerklink.

Hulle was hier.

Ek het hulle na die stoep gelei met hul rûe na die kombuis, en vir skoonpa ’n glas van my duurste rooiwyn ingeskink. “Heerlike dag buite,” het hy opgemerk.

Presies toe het swaartekrag my verraai. Die pampoensop het deur die luggat gesypel. ’n Slymerige, oranje druppel het reg in sy glas geval. Skoonma se frons het tot by haar neuspunt getrek. “’n Eksotiese, herfs-geïnspireerde kelkie!” het ek wild gelag en my rug teen die kombuisdeur geplant.

Maar die dampende pot aan die ander kant het die laaste sê gehad. Die stukkende slot het met ’n knal meegegee. Die deur het oopgevlieg en ek het plat op my rug in die oranje rampsone beland. Deur die opening het my skoonouers my met absolute afgryse aangegluur.

Die oorlog was verby.

—oooOooo—

© Ilana Oosthuizen, 2026