Kleinmens dagbreek

Kamerdeur op ‘n skrefie getrek
– ek en bersie het ‘n sonstraal
in ‘n canfruit bottel gevang,
die deksel styf toegedraai –
“Kom k-y-k pappa!”

Die lang blou-overall man
glimlag en vryf my hare deurmekaar;
dít was ‘n windstil oggend.

Maar winde van verset
het uit my ribbekas ontsnap,
die laaste leksels vrede
– tussen pa en seun –
van die vloer af gevee.

Ja, ‘n sonstraal in ‘n bottel
op ‘n windstil oggend
was ‘n kleinmens gebed;

dagbreek na dagbreek het ek sonlig mis getas –
winde het net té sterk gewaai.

© Ernst Fernando dos Santos