Plakkerskamp

Roetrook hang n gordyn van ellende
oor eens beloofde land,
terwyl rotte rondskarrel in afval,
deur mense onverhindered rondgestrooi.

Troebel riviere van riool
verswelg reuksintuie tot n stank wat
brand in longe, versper voete
wat op verskroeide aarde loop.

Warm sinkblaaie, vasgespyker teenmekaar,
bak in Afrika son tot n gapende oond
wat woning moet bied vir die skares
wat spartel om oorlewing.

Klein siele verlore, besmeer met gister se vuil,
Speel in vodde van klere met voete sonder skoene.
Hare dof, wat moet glans in die lig
staan stokstyf stil, van dae laas gewas.

Maar teen die kontras van wat my oë voor my sien,
Blink ogies vol moed, lag stemme vrolik –
val my kop in skaamte, oor my murmerende siel,
van kerm en kla, terwyl “weelde” my lewe toevou.
Paula Paxton©