Alleen Tyd

sterre staan stil
die moment van op kyk
in ń koue winter nag,
teen die spoed van lig
skiet hulle egter
werklik weg.

voete staan platform stil
op moeder aarde
stut my kop altwee,
ń stamp teen klip
ontplooi egter dolle spoed
van struikel val.

as werklikheid oopruk
skree elkeen sy eie nood
oor klippe die sterre in
die roep verskiet
as gesmelte
klip.