Spieël beeld

 

 

jou woorde val soos klippe in ‘n oopgemaakte hand
jy bou ‘n hoë vesting om jou eie klein verstand
jy dink jy ken die rigting en jy dink jy sien die pad
maar agter al die grootheid lê ‘n leë, breekbare skat

 

verwaandheid is die skild van ‘n hart wat eintlik bewe
‘n harde, dowe stem wat in sy eie vrees bly lewe
want wie homself miskyk en sy eie foute vrees
sal altyd op ‘n troon bo sy medemens wil wees

 

wie ander plat wil trap om net self ‘n duim te groei
sal nooit die regte vrugte van ‘n ware vriendskap bloei
sonder deernis vir ‘n ander gaan jou eie liggie dood
dan krimp jou eie siel in jou selfgeskepte nood

 

respek is nie ‘n titel wat jy sommer net kan vat
dit lê nie in jou rykdom of die klippe op jou pad
dit leef in stilte luister en die sagtheid in jou oog
dis hoe jy voor ‘n ander se seer en menswees buig

 

jy verdien dit in die loopvlak van jou daaglikse handel
in die opregte spore waarin jou voete wandel
sorg eers vir eie waarde, kyk diep na binne toe—
want eers as jy jóú respekteer, sal ander dit ook doen

 

© Tearlach.