Fassade

Jy loop soos ‘n vraagteken,

Oë misleidend vol jammer.

Die perfekte slagoffer

van almal om jou se onreg.

 

‘n Sluier van sagtheid,

die sagte reus

wat niemand vrees

maak almal op hul gemak.

 

Maar dit was alles ‘n fassade

die gebuigde skouers leeg

was die gewete wat op jou weeg,

versteekte manipulasie.

 

Die haat wat in jou oë kon flikker

weggesteek agter ‘n toe deur

die vervalsde seer

net vir simpatie van buite.