Hotklou se handtekening

Hotklou se handtekening

Ek was sommer nog piepklein toe ek agtergekom het dat ek dinge anders hanteer as ouboet Nic. Hy kon ons speelgoed met gemak hanteer en het alles baie maklik laat lyk as ons twee gespeel het. Ek, sy kleinsus Lien Meiring, het my eie manier gehad om dinge te doen.

Ek onthou hoe ek eenkeer met my eetlepel gesit het en probeer het om soos Nic die roomys te skep. Dit was nie ’n maklike taak nie en toe ek met my ander handjie probeer het, was dit soveel makliker. Mamma het laggend staan en kyk voordat sy gesê het: “Gebruik jou hand wat vir jou die slimste voel.”

Die Kersfees net voor ek skool begin bywoon het, het ons fietse gekry. Nic het moeiteloos sy been oorgeswaai aan die regterkant van die fiets en het glad weggetrek onder ons ouers se aanmoediging. Ek het natuurlik my eie taktiek gehad: ek het aan die verkeerde kant van die fiets gehardloop en in die hardloop opgespring. In die begin het ek meestal meer geval as wat ek gery het tot groot vermaak van die buurt se maats. Die kinders in ons spoorwegbuurt het dit natuurlik nie ongemerk laat verbygaan nie, “Ou hotklou! Ou hotklou!” het hulle gelag terwyl ek my knieë vasgeklou en besluit het ek gaan hulle nog wys wat ek kan doen!

Ek onthou my eerste paar dae in graad een so goed. Juffrou Smit het herhaaldelik my potlood in my regterhand gesit en my linkerhand styf vasgehou. “Dit is verkeerd, Lien,” het sy gesê terwyl sy haar bril reggestoot het. Ek het haar net stil aangekyk, my koppie effens skuins gedraai en vasgehou aan die potlood in my linkerkantse hand. Sy het alles probeer om my te leer om my regterhand te gebruik, maar ek was ’n bietjie te koppig vir daardie raad.

Die kinders by die skool het gou my “andersheid” raakgesien en het my ook begin terg. Ek het nie gehuil nie, maar dit het my gevorm. Ek het altyd gedink ek was die krom lyn in ’n wêreld van reguit lyne.

Na skool het Nic gesê ek moet hom roep as die kinders my spot, hy sou hulle sommer gou kom regsien!

Ek het my in my eie wêreld onttrek. Die liewe Meneer Brown wat kunsklasse aangebied het, het my aangemoedig om aan te sluit. Dit het my veilige hawe geword. Toe ek later by die kunsakademie aanvaar is waar alles – selfs die leerliniale, kwashouers en uitveërs ontwerp is vir regshandiges, het die dosente net droogweg gesê: “Doen kuns met jou hart, ongeag watter hand jy verkies.”

Een aand, tydens ’n aandsessie, het ek ’n ou paletmes opgetel agter in die kunsklas. Ek het begin skep soos ek van kleins af wou: met my linkerhand wat die mes as verlengstuk van my eie siel gebruik het. Die verf het nie meer gesmeer op die doek nie, dit het oopgebars met lewe. In daardie oomblik het ek nie net geskep nie, ek het my eie ruimte begin skep in ’n wêreld wat my so lank in ’n ander rigting probeer indwing het. Ek was nie meer net ’n hotklou nie – ek was ’n linkshandige kunstenaar wat haar eie pad gevind het.

Jare later, toe een van my eerste kunswerke in ’n groepuitstalling gehang is, het een van die besoekers opgemerk: “Jy sien sommer dit is iemand wat anders na die wêreld kyk! Dit is nie heel simmetries nie, maar so verfrissend eerlik.”

Dit is toe dat ek besef het – ek was nog altyd besig om my wêreld met my linkerhand in te kleur. Teen die grein van die regshandiges, teen die norme en teen alle verwagtinge in.

As kunstenaar het ek geleer dat linkshandigheid nie net ’n fisieke verskil is nie. Dit is ’n oorwinning – ’n herinnering dat minderheid nie noodwendig minder is nie. Dat “anders” ook mooi kan wees. Dat eiesinnigheid, wanneer dit volgehou word met integriteit, uiteindelik ook die kunswêreld kan skuif.

Vandag gebruik ek steeds my linkerhand vir alles – van skryf tot verf, van klavierspeel tot die roer van my beker koffie. Dit is die hand wat my geterg het en my getroos het.

Die aand na die uitstalling, het ek my potlood opgetel – dieselfde hand, dieselfde linkerpalm wat Juffrou Smit jare gelede probeer vasdruk het, en ’n nota op ’n skoon papier geskryf: “Dankie dat jy nie ingegee het nie.”

Want jy sien, my linkshandigheid was nooit net oor my hand nie. Dit was my manier van mens wees. ’n Onwilligheid om in te pas in voorafbepaalde vorm. Dit was die kind wat geweier het om soos almal anders te wees – nie uit rebellie, maar uit noodsaak. En dit was die kunstenaar wat haar eie wêreld geskep het.

So ja, vandag lag ek saam wanneer mense sê: “Ou hotklou.” Want ek weet: hierdie klou het vasgehou aan wie ek vandag is.

©MarleneErasmus
02/08/2025

(815 woorde)

Rapporteer inhoud

• Issue: *
  Kopiereg inbreuk vuil taal Ongeldige Inhoud
• Your Name: *
  
• Your Email: *
  

• Details: *
  

Handig verslag