Na die nag verrys die son

Brons
Na die nag verrys die son
Al het Helgaardt die vonnis verwag, kom dit egter steeds soos ‘n doodstyding. Hy word skuldig bevind aan moord. Twaalf jaar tronkstraf word aangekondig. En daar, geboei, word Helgard uit die hofsaal weggelei te midde van uiteenlopende reaksies en emosies. Uit die hoek van sy betraande oog, gewaar hy sy elfjarige seun en kleuterdogter by sy skoonma, Hulle hele wêreld is in chaos
Hulle lyk bang en onseker, maar hy kan hulle nie in die oë kyk nie. Hoe kan hy? Wat sê hy vir hulle? Sy seun het hom verafgod. Hy was, as pa sy seun se hero, sy eie superman. Maar Superman was nog nooit ‘n moordenaar nie. Sy dogtertjie was sy poplap en skattebol en sy het veilig gevoel by hom en in sy arms. Elke aand het hy vir haar ‘n slaaptydstorie gelees en dan het sy rustig en kommervry in sy arm aan die slaap geraak. Hy was haar sekuriteit, haar alles. Hoe sou sy ooit kon dink dat hy haar ma sou doodmaak en dit terwyl sy dit met skok en ongeloof moes aanskou? Sal sy ooit weer in sy teenwoordiheid veilig kan voel? Sal sy hom ooit weer kan vertrou? Dan is daar sy skoonma. Die een wat in hom geglo het toe niemand anders wou nie, wat vir hom gebid het, wat hom as haar eie aanvaar het, kyk nou met ander oë na hom. Hy kan die teleurstelling op haar gesig sien.
Helgaard is kwaad vir sy pa wat hulle verlaat het toe hy nog nie eens ‘n volle jaar oud was nie. Daar en toe het alles reeds begin skeefloop, want ‘n seun het ‘n pa nodig. Hy is ook kwaad vir sy ma wat nooit streng genoeg opgetree het toe hy dit nodig gehad het nie. Dalk was sy te besig om die pot aan die kook te hou, om’ n lewe vir haar gesin te probeer aanmekaarhou, terwyl dinge binne haar uitmekaar geval het. Dan is daar die maatskaplike werker wat hom uit sy ouerhuis verwyder en kinderhuis toe geneem het, toe sy ma se nuwe vriend op die toneel gekom het. Die maatskaplike werker het belowe dat hy daar veilig sou wees, maar hy was nie. Daar het hy geleer baklei, nie omdat hy wou nie, maar omdat hy moes.
Maar die kinderhuis het hom nie net leer baklei nie. Daar het hy ook sy eerste kennismaking gehad met sigarette en dagga. Dit het hom kalmeer. In sy deurmekaar gemoed was seks die uitlaatklep, want dit het hom geliefd en in laat voel. En niemand het ooit sy innerlike aggressie en deurmekaar emosies aangespreek nie. Niemand het hom van gesonde verhoudings geleer nie. Toe ontmoet hy vir Annetjie terwyl albei nog in die kinderhuis was . Albei het geglo dat ‘n verhouding op seks alleen gebou kan word en die hunkering daarna het liefde oorskadu. Hulle het saam weggeloop. Twee kinders is later uit hierdie saamleefverhouding gebore. Maar selfs dit het nooit sy liefde aangewakker nie.
Namate die eise en verantwoordelikhede toegeneem het, het Annetjie hom begin irriteer, al meer en meer. Dit, sy werkspanning en sy aggressie het hom gelei tot daardie moodlottige punt waar hy haar vermoor het. Twaalf keer met ‘n mes gesteek. En vir elke messteek is hy een jaar gevonnis. Daarom haat hy homself.
Daar, in die gevangenis, het Helgardt met homself begin baklei. Hy kon homself nie vergewe oor wat hy gedoen het nie. Hy wou’ n goeie man en pa wees, maar kon nie daarin slaag nie. Wat moet sy kinders van hom dink? Wat vertel hulle vir hulle maats? Hoe maak hy reg met hulle? Hoe kyk hy weer hulle vriende in die oë? Binne hom borrel ‘n warboel van emosies, skuldgevoelens, mislukking, verwyte en diepe berou. As hy maar net kon regmaak waar hy verbrou het! As hy maar net die tyd kon terugdraai. As hy maar net oor kan begin. As hy maar net liefde kon ken. Maar hy besef dis te laat. Sy lewe is in chaos en daar bly vir hom niks meer oor om voor te lewe nie. Met bewende hande plaas Helgaard die tou om sy nek, die tou wat hy mef sy beddegoed gevleg het. Hy sien geen ander uitweg nie. Hy staan op ‘n stoel,’ n lendelam en wankelrige een, maar al wat hy in die hande kon kry. Hy voel aan die tou wat hy vasgemaak het aan die tralies voor die venster. Styf en kort genoeg. Sy spring behoort dit alles tot’ n einde te bring.
Maar dan gebeur die wonder. Voordat hy die tou behoorlik om sy nek kan kry, gee een van die stoel se pote mee. Hy val op die grond, seer maar hy lewe! En hy beleef selfs in hierdie poging sy mislukking en nutteloosheid. Hy sak in trane op sy knieë neer. Met perfekte tydsberekening kom een van die bewaardes om die draai en sien wat besig is om te gebeur. Helgaardt hoor die voetstappe en die klak van die sleutel in die slot. Hy verwag ‘n gevloek en geskree waaraan hy nou al so gewoond geraak het, maar inteendeel voel hy ‘n sagte hand op sy skouer. En dan die man in sy uniform wat langs hom op die grond kom stelling inneem. Sy stem is kalm en vol empatie. Vir die eerste maal beleef hy liefde en ware omgee. En daar, op die koue tronkselvloer, sit hy saam met hierdie engel, deur God gestuur, want daar word die Bybel oopgemaak en ‘n verlore sondaar buig voor die voete van die Meester. Helgaardt leer van die moordenaar aan die kruis, sy belydenis, sy vergifnis en God se genade. Hy leer dat geen sonde vir God te groot is nie. Hy leer wat ware liefde is. Hy leer dat die liefde van God alle verstand te bowe gaan en dat geen sonde of oortreding in die pad daarvan kan staan nie. Hy bid met oorgawe en trane. Sy chaos word sy triomf. Die einde van sy pad, word die begin van’ n nuwe roete. Sy winter word sy lente. Soos Paulus op die Damaskuspad sy omkeer gemaak het, doen Helgaard dit ook. En die grootste oorwinning is die vergifnis van homself, die vrede en vryheid ten spyte van sy gevangenisskap.

Rapporteer inhoud

• Issue: *
  Kopiereg inbreuk vuil taal Ongeldige Inhoud
• Your Name: *
  
• Your Email: *
  

• Details: *
  

Handig verslag