Waar die aarde treur

Waar die aarde se trane
yskoud aan my voetsole lek
wil ek op Everest se kroonspits
myself onder die hemel uitstrek –
reg onder die melkweg
met my arms om die maan
in stille omhelsing
van ń koel somersaand
Ek wil die nag se skoonheid
en towerkrag beleef
aanskou hoe sy die sterre
in haar kobaltkleed inweef
waar planete harmonies
op klanke van ń somersnag
hul wentelpassies dans
om die wêreld aand na aand
van voor af te bekoor
met vergulde sterreglans
Daar, wil ek vry wees
en vergeet
van die aarde wat treur